Elke keer as ek hierdie storie vertel, is ek vol trane.
Selfs op die oomblik is ek vol trane, want ek het nooit gedink ek sou hierdie dag sien nie.
In die magtige Naam van Jesus Christus!
Daardie onrein gees – jy het geen reg om in haar liggaam te bly nie.
Ek sê, kom dadelik uit!
Word vrygelaat in Jesus se naam!
Word vrygelaat, in die magtige naam van Jesus Christus!
O Heilige Gees, raak haar nou aan – raak haar gees, siel en liggaam aan.
Bevry haar siel! Bevry haar gees! Bevry haar liggaam!
Daardie pyn van die verlede - word dadelik vrygelaat!
Word nou vrygelaat! Word vrygemaak in Jesus se magtige naam!
Dankie, Jesus. Ons suster, jy is vry tot eer van God.
Wees bly. Verheug jou in jou vryheid!
Dankie, Here.
My naam is Anita van Botswana.
Ek het in 2017 gegradueer en voor ek gegradueer het, is daar 'n proses in ons land waar
ons moet 'n internskap ondergaan om te gradueer.
So ek het Joernalistiek en Media gestudeer, en ek was die geleentheid om te doen
my internskap by 'n koerant genaamd Sunday Standard.
Ná drie maande van my internskap het ek werk gekry
sonder om die proses van aansoek te ondergaan of deur onderhoude te gaan.
Ek het my werk baie geniet en ek geniet steeds my werk.
Soos die tyd aangegaan het, het die hele wêreld aan COVID gely, wat baie dinge verander het.
As gevolg daarvan was daar 'n verskuiwing in die atmosfeer in hoe ons gewerk het,
asook met betalings en baie ander dinge.
Ek het depressie begin ontwikkel en ek het belangstelling verloor in die werk waarin ek gewerk het
en die bedryf waarin ek was.
En toe besluit ek om vir werke te begin aansoek doen
sodat ek in ander velde van kommunikasie kon gaan.
Ongelukkig, vanaf 2021 tot vanjaar,
Ek het aansoek gedoen en ek het nooit enige briewe ontvang nie -
óf 'n spytbrief óf net om te erken dat hulle my aansoek gesien het nie.
Ek sal aansoek doen en nooit enige terugvoer kry nie. Niks nie.
Daar was 'n jaar, wat 2022 was, toe ek vir meer as 200 poste aansoek gedoen het
en nie eers een van hulle het teruggeantwoord nie.
Ek sou elke week e-posse stuur. Ek sou elke week vir werk aansoek doen.
En ek sal nooit enige e-pos ontvang wat vir my sê dat ek op die kortlys geplaas is nie
of ek moet kom vir 'n onderhoud of wat ook al.
Dit was regtig depressief en ek het nie geweet wat fout is nie.
Ek het nie hoop verloor nie en ek het nie geloof verloor nie.
Ek het aanhou aansoek doen. Ek het aangehou bid,
Ek het net geglo dat daar eendag verandering sou wees.
Ek het ook aan nagmerries gely.
In hierdie nagmerries sou ek myself in drome sien wat seksuele omgang het.
Dit kan met mense wees wat ek nie ken nie.
Soms was dit met demone of wesens wat ek nie kon herken nie.
Ek het vir niemand gesê nie, nie eers my ma of familie nie,
want ek was bang vir wat hulle sou dink of sê.
So as ek weier, het ek soms met kneusplekke wakker geword.
Soms was ek in 'n posisie waar ek hierdie entiteite gesien het
seksuele omgang gehad het en ek het nie daaraan deelgeneem nie.
En wanneer ek ook al so iets gesien het, sou ek niks goeds oor my pad sien kom nie.
In die begin van hierdie jaar in Januarie het my ma my aan God's Heart TV voorgestel
en sy het my vertel van die interaktiewe gebed saam met broer Chris.
Ek het 'n gebedsversoek vir Interaktiewe Gebed gestuur. Ek het nie veel daarvan gedink nie, eerlik.
Vir my was dit net soos enige ander gebed of kerkdiens waarby ek betrokke was.
Op 30 Januarie het ek 'n aansoek uitgestuur om deel te wees van 'n jeugleierskapopleidingsprogram.
En daarna, drie dae later, het ek 'n e-pos ontvang om deel te wees
van die interaktiewe gebedsdiens saam met broeder Chris, waarby ek aangesluit het.
Fisies het niks besonders gebeur nie.
Ek het nie geskud nie. Ek het nie opgegooi nie. Ek het nie... niks.
Dit was net 'n gewone gebed waarby ek aangesluit het en ek het niks in ag geneem nie.
Min het ek geweet dat God agter die skerms vir my werk.
Elke keer as ek hierdie storie vertel, is ek vol trane.
Selfs op die oomblik is ek vol trane, want ek het nooit gedink ek sou hierdie dag sien nie.
Op 21 Februarie, 'n week na die Interaktiewe Gebedsdiens,
Ek het my eerste oproep ontvang om vir 'n onderhoud te kom.
Blykbaar het daardie onderhoudsessie drie dae lank geduur.
Ek het op die laaste dag gekom.
Soveel as wat daar baie mense was, was daar geen vrees in my nie.
Vir my het ek gevoel soos die feit dat ek na so lank hierdie onderhoud gehaal het,
na drie jaar se aansoek gedoen en niks ontvang het nie - was dit vir my genoeg.
Dit wys dat God werklik my saak omgedraai het.
Ek het by die onderhoudskamer ingestap en die paneel was so geskok dat ek geglimlag het.
Hulle het nie geweet hoekom ek glimlag nie, want almal wat ingestap het
het ernstige gesigte gehad, en ek was die enigste een wat geglimlag het.
En hulle het gevra: 'Waarom glimlag jy? Hoekom is jy so gelukkig?'
Ek kon nie eers vir hulle sê hoekom ek gelukkig was nie.
Ek het net gaan sit, aangegaan met die onderhoud en ek is terug huis toe.
En die skokkende ding is, anders as ander onderhoude, het myne omtrent tien minute geduur.
Ander was minder as vyf minute.
So toe ek ander hoor sê die onderhoud was kort,
Ek het vir myself gesê: 'Het ek iets verkeerd gesê?
Moes hulle baie dinge regstel?'
Maar min het ek geweet dat ek vir die program aanvaar is,
om deel te wees van die Jeugleierskapopleidingsprogram.
Dit is 'n nege maande leierskap-opleidingsprogram wat aangebied word deur Friedrich-Ebert-Stiftung Botswana.
En hulle het my hierdie geleentheid gegee om deel te wees van 20 jeugdiges van Botswana
om aan hierdie nege maande program deel te neem.
Ek het vergeet om te noem dat terwyl dit alles gebeur het,
want dit het week na week gebeur,
Ek was ook die geleentheid om deel te wees van 'n spesiale interaktiewe gebed saam met broeder Chris.
Ek het by daardie gebedsessie aangesluit.
Ek het tot vandag toe nog nooit weer daardie drome beleef nie.
Ek slaap rustig. Ek word nie wakker met letsels of iets nie.
Selfs op die dag toe ek die e-pos ontvang het dat ek aanvaar is,
in plaas daarvan om daardie slegte drome te hê, het ek 'n wit koevert in my droom gekry.
En nadat ek daardie wit koevert ontvang het, het ek die volgende dag 'n e-pos ontvang
sê dat ek in die opleidingsessie aanvaar is.
Wat my loopbaan betref, is ek die afgelope sewe jaar 'n joernalis.
En in die sewe jaar het ek nog nooit enige erkenning gekry nie.
Ek was net soos enige ander joernalis.
Maar kyk en kyk, op 19 Maart,
Ek het 'n e-pos ontvang dat ek vir die eerste keer in my lewe genomineer is om 'n toekenning te ontvang.
Ek het daaroor gebid, en op 23 Maart is die 'Vunani Annual' aan my toegeken
Botswana Woman's Sports Award' as Joernalis van die jaar, Druk.
En hier is die toekenning - my eerste toekenning ooit!
Dit is oor die hele Botswana, maar hierdie een is die sportkategorie omdat ek 'n sportjoernalis is.
In 2020 het ek by 'n niewinsorganisasie genaamd Young African Leaders Forum aangesluit.
Dit is 'n nie-winsgewende, jeuggeleide organisasie,
wat die jeug van Afrika binne die vasteland sowel as die diaspora bemagtig.
Ons pleit vir die behoeftes van ander en ons moedig die jeug aan
om net deel te neem aan die land, in die samelewing.
Ek het hierdie werk gratis gedoen. Ek was net vrywilliger vir hierdie werk.
Ek het niks daarvan gedink nie.
En in hierdie proses het ek my hulpbronne gebruik.
Op 18 April is ek as die Streekkoördineerder vir die Suidelike Streek van Afrika aangestel
vir 'n tydperk van twee jaar, om beraad in hierdie streek te lei
Die jeug van die Suider-Afrikaanse Streek is my verantwoordelikheid.
En om dit by te voeg, ek berei 'n beraad voor wat in November in Zambië aangebied word
vir die eerste keer in Suider-Afrika, en dit kan slegs deur die eer van God wees.
Hierdie een kom met betaling.
Vir hierdie afspraak sal ek betaal word.
Ek sal ook betaal word omdat ek 'n ambassadeur vir my land is.
Dit is eintlik twee betalings op een slag.
So, wat is jou raad aan ons mense wat vandag by ons aangesluit het van regoor die wêreld
oor wat Jesus Christus in hulle lewens kan doen?
Eerstens, toe ek aan die eerste Interaktiewe Gebed deelgeneem het, het ek een ding gedoen -
een ding wat my hele lewe verander het.
Ek het my aan God oorgegee en ek het my hart oopgemaak.
Dit was die sleutels om my seëninge te ontsluit.
As ek dit nie gedoen het nie, weet ek nie of ek hier sou wees om te getuig nie.
Daarom wil ek almal bemoedig om diep in hul harte te soek
en om alles aan God oor te gee.
Ek wil hê jy moet weet dat teleurstelling nie beteken dat God jou vergeet het nie.
Alles het sy eie tyd.
God het daarin geslaag om my met seëninge oor 'n tydperk van drie maande te stort,
Vir baie mense sou dit langer neem om te bereik wat ek ook al bereik het.
Ek wil jou dus aanmoedig om aan te gaan, aan te hou bid en aan te hou glo.
Moenie in enige iets terughou of aan God twyfel nie.
God is in staat om jou storie in 'n oogwink te verander.
Dit neem Hom nie lank om jou storie te verander nie.
As ons onsself net kan herposisioneer, sal ons alles wat ons nodig het van God kry.