احتمالا درباره «مهمانی چای بوستون» یا Boston Tea Party شنیدهاید،
چیزهایی درباره یک مشت مستعمره نشین خشمگین
که مثل سرخپوستها لباس پوشیده بودند
و صندوقهای چای را به آب میریختند.
ولی قصه خیلی مفصلتر از این است،
پر از دسیسههای پادشاهی،
بحران شرکتهای بزرگ،
قاچاق
و ریشههای پیدایش انقلاب آمریکا.
اولین چیزی که باید در مورد چای در سده ۱۷۰۰ بدانید
این است که واقعا محبوب بود.
در انگلستان هر مرد، زن و کودک
هر ساله حدود ۳۰۰ فنجان از این محصول را مصرف میکردند.
و از آنجایی که انگلیسیها به آمریکا مهاجرت کردند،
آمریکاییها هم دیوانهی چای بودند.
تا دههی ۱۷۶۰، آنها بیش از
۴۵۳ تُن چای در سال مینوشیدند.
بنابراین وقتی بریتانیا میخواست مالیات چای
در آمریکا را افزایش دهد
مردم ناراضی بودند،
اغلب به دلیل اینکه نظرشان در تصمیمگیریهای مالیاتی
در لندن شنیده نمیشد.
جمله معروف را یادتان هست که
«نفی مالیات بدون نمایندگی»؟
مستعمره نشینان آمریکایی مدتها عقیده داشتند
که مشمول مالیاتی نمیشوند که از سوی قانونگذاری اعمال شده
که آنها در آن نماینده ندارند.
در واقع به جای پرداخت مالیات
از دست ماموران مالیات فرار میکردند.
از آنجایی که ساحل شرقی آمریکا صدها کیلومتر طول دارد و بریتانیاییها
در اعمال قانون آسان میگرفتند
حدود سه چهارم چایی که آمریکاییها مینوشیدند
معمولا از هلند قاچاق میشد.
ولی بریتانیاییها اصرار داشتند که
مجلس اجازه مالیات بستن به مستعمرهنشینان را دارد،
به خصوص زمانی که بریتانیا به دلیل جنگ با
فرانسه در جنگ هفت ساله، شدیدا مقروض بود
برای کاهش کسری بودجه،
لندن به آمریکاییها چشم داشت،
و در سال ۱۷۶۷ مالیات جدیدی بر شماری از کالاهای وارداتی
از جمله چایِ دوست داشتنی آمریکاییها، وضع کرد.
جواب آمریکاییها این بود: «نه! ممنون!»
آنها واردات چای از بریتانیا را تحریم کردند
و به جای آن چای خودشان را دم کردند.
پس از اینکه تعدادی از ماموران گمرک بریتانیا
از لندن جهت اعمال مالیات درخواست نیرو کردند
اوضاع به حدی بحرانی شد که
سربازان قرمزپوش انگلیسی در واقعهای که به زودی به
«کشتار بوستون» معروف شد
به جمعی از مردم شلیک کردند و تعداد زیادی را کشتند.
از مفاد معاهده چایِ سال ۱۷۷۳
مجلس استراتژی جدیدی ساخت.
اکنون «کمپانی هند شرقی» چای اضافی را
به طور مستقیم به شریکهای انتخاب شده در آمریکا میفروخت.
این کار قیمتِ مشتری را کمتر میکرد
و چای بریتانیا میتوانست با نوع قاچاق شده رقابت کند
در حالی که مقداری از مالیات برقرار بود.
ولی مستعمرهنشینان نقشه بریتانیا را
فهمیدند و فریاد زدند «این انحصار است!»
اکنون ۱۶ دسامبر سرد و بارانی سال ۱۷۷۳ است.
نزدیک به ۵,۰۰۰ بوستونی در کلیسای
«Old South Meeting House» جمع شدهاند،
و منتظرند که ببینند آیا محمولهی جدید
چای که به بندر رسیده است
برای فروش تخلیه میشود یا نه.
وقتی ناخدای یکی از آن کشتیها گفت
که نمیتواند با بار بندر را ترک کند
«سام ادمز» برخاست و داد زد
«این جلسه دیگر نمیتواند کاری برای نجات کشور کند!»
فریادهای «بندر بوستون امشب قوری است!»
از جمعیت بلند شد
و حدود ۵۰ مرد
که بعضی از آنها ظاهرا لباس سرخپوستها را پوشیده بودند
به سوی «اسکله گریفین» راه افتادند،
به عرشه سه کشتی هجوم بردند
و ۳۴۰ صندوق چای را به آب ریختند.
دولت خشمگین بریتانیا با آنچه
«اعمال قهرآمیز سال ۱۷۷۴» نامیده میشود پاسخ داد،
که از میان آنها
بستن بندر بوستون تا زمان جبران خسارت
کمپانی هند شرقی از طرف افراد محلی بود.
این اتفاق هرگز نیفتاد.
نمایندگان مستعمره نشینها
در فیلادلفیا جمع شدند تا به
بهترین روش پاسخگویی به سرکوبهای مکرر بریتانیا رسیدگی کنند.
این نخستین «کنگره قارهای»، از نابودی صندوقهای چای حمایت کرد
و متعهد به حمایت از ادامه تحریم شد،
و وقتی اواخر اکتبر ۱۷۷۴ به خانه برگشتند
بر تصمیم خود برای حفظ حقوق و آزادیهایشان
متحدتر بودند.
«مهمانی چای بوستون» سلسله حوادثی را شروع کرد
که با تاخیری کوچک به
«اعلامیه استقلال» و
شورشی خونین منجر شد
که پس از آن ملتِ جدید آزاد بود که چای خودش را کم و بیش
در آرامش بنوشد.