به عنوان یک معلم ابتدایی،
مادرم هرکاری میتوانست کرد تا مطمئن شود من مهارتهای خوبی در خواندن دارم.
این یعنی معمولاً آخر هفتهها باید سر میز آشپزخانه تمرین مطالعه میکردم،
در حالی که دوستانم داشتند بیرون بازی میکردند.
توانایی خواندن من بهتر شد،
اما درواقع این درسهای اجباری روخوانی عشقی به خواندن ایجاد نکردند.
دبیرستان بود که همه چیز را تغییر داد.
در کلاس دهم، در کلاس انگلیسی داستان کوتاه میخواندیم و هجی تمرین میکردیم.
به دلیل خیلی حوصله سر بر بودن کلاس، درخواست کردم که به کلاس دیگری بروم.
ترم بعد، به کلاس انگلیسی پیشرفته پیوستم.
(خنده)
آن فصل دو رمان خواندیم و دو نقد کتاب نوشتیم.
این تفاوت فاحش و سخت بین این دو کلاس انگلیسی
مرا عصبانی کرد و سوالاتی مثل این برایم ایجاد کرد،
"این همه سفیدپوست از کجا آمدند؟"
(خنده)
در دبیرستان ما بیش از ۷۰ درصد بچهها سیاه پوست و لاتین تبار بودند،
اما این کلاس انگلیسی پیشرفته پر بود از بچههای سفیدپوست.
این مواجهه شخصی من با نژادپرستی رسمی
رابطه من با مطالعه را برای همیشه دگرگون کرد.
فهمیدم برای یادگرفتن آنچه لازم بود بدانم
نمیتوانستم به مدرسه، معلم، و برنامه تحصیلی تکیه کنم.
و بیشتر از سر سرکشی تا روشنفکری،
تصمیم گرفتم دیگر به کسی اجازه ندهم به من بگوید
چه بخوانم و کی بخوانم.
و بدون اینکه بدانم، کلیدی پیدا کرده بودم
که به بچهها کمک کنم مطالعه کنند.
هویت.
به جای تثبیت مهارتها
و پیش بردن دانشآموزان از یک سطح مطالعه به سطح دیگر،
یا مجبور کردن بچههایی که در روخوانی ضعیف هستند به از بر کردن کلمات نامأنوس،
باید این سوال را از خودمان بپرسیم:
چطور میتوانیم الهام بخش بچهها باشیم تا به عنوان کتابخوان شناخته شوند؟
دشان، یک شاگرد اول باهوش که در برانکس شاگرد من بود،
به من کمک کرد بفهمم هویت چطور به آموزش شکل میدهد.
یک روز سر کلاس ریاضی، بالای سر او رفتم و گفتم،
"دشان، تو یک ریاضیدان فوقالعادهای."
به من نگاه کرد و در جواب گفت،
"من ریاضیدان نیستم، من یک نابغه ریاضی هستم!"
(خنده)
خیلی خوب دشان، هان؟
مطالعه؟
داستان آن کاملاً متفاوت است.
او میگفت، "آقای ایربی، من نمیتوانم بخوانم.
هیچ وقت یاد نمیگیرم بخوانم."
من خواندن را به دشان یاد دادم،
اما پسرهای سیاه بیشماری هستند که در دام بیسوادی باقی میمانند.
طبق آمار اداره آموزش و پروش ایالات متحده،
بیش از ۸۵ درصد پسرهای سیاهپوست کلاس چهارمی
در خواندن ضعیف هستند.
۸۵ درصد!
هرچه بچهها با چالشهای بیشتری در خواندن مواجه باشند،
آموزگاران بیشتر باید از نظر فرهنگی شایسته باشند.
به خاطر اینکه در هشت سال گذشته شغل دوم من استندآپ کمدین بوده است،
اهمیت شایستگی فرهنگی را کاملاً درک میکنم،
که تعریف من از آن توانایی ترجمه چیزی
که میخواهید دیگران هم بدانند یا بتوانند انجام دهند
به ارتبط یا تجربهای است که آنها آن را مرتبط و جذاب بدانند.
پیش از رفتن روی صحنه، من مخاطب را ارزیابی میکنم.
سفید پوست هستند، لاتین هستند؟
پیر هستند یا جوان، حرفهای هستند، محافظهکار هستند؟
بعد لطیفههایم را تنظیم میکنم و آنها را
بر اساس آنچه فکر میکنم بیشترین خنده را تولید میکند تغییر میدهم.
وقتی در یک کلیسا برنامه دارم، میتوانم جوکهای میخانهای بگویم.
اما ممکن است به خنده منجر نشود.
(خنده)
به عنوان یک جامعه، داریم تجربهای از مطالعه برای بچهها ایجاد میکنیم
که انگار داریم در کلیسا جوکهای میخانهای میگوییم.
و بعد تعجب میکنیم از اینکه این همه بچه کتاب نمیخوانند.
آموزگار و فیلسوف پائولو فریری
باور داشت که آموزش و آموختن باید دوطرفه باشد.
به دانشآموزها نباید مثل سطلهایی خالی نگاه کرد که با نکات پر میشوند
بلکه باید آنها را سازندگان دانش دانست.
برنامههای درسی و سیاستهای خشک و بیانعطاف مدرسه
که در آنها شاگرد باید مثل مجسمه ساکت بنشیند
یا در سکوت مطلق کار کند --
در این گونه محیطها معمولاً نیازهای فردی آموزش،
علاقه و استعداد بچهها نادیده گرفته میشود.
مخصوصاً پسران سیاه پوست.
بسیاری از کتابهای کودکان که به پسران سیهپوست ارائه میشود
بر موضوعات جدی مانند بردهداری، حقوق مدنی و زندگینامه تمرکز دارند.
کمتر از دو درصد معلمان در ایالات متحده مردان سیاه پوست هستند.
و اکثریت پسران سیاه را مادران تنها بزرگ میکنند.
اینها واقعاً پسران سیاهی هستند که هرگز ندیدهاند یک مرد سیاهپوست کتاب بخواند.
یا هرگز مرد سیاهپوستی آنها را به مطالعه تشویق نکرده است.
چه عوامل فرهنگی، چه راهنماییهای اجتماعی داریم
که یک پسر سیاه پوست را به این نتیجه برساند
که حتی خواندن کاری است که او باید انجام دهد؟
به همین دلیل بود که کتابهای دکان سلمانی را ایجاد کردم.
این یک کار به معنای واقعی غیرانتفاعی است
که در آرایشگاههای مردانه محیطهایی مناسب برای مطالعه کودکان فرآهم میکند.
مأموریت ساده است:
به پسربچههای سیاهپوست کمک کنیم که هویت کتابخوان پیدا کنند.
بسیاری از پسرهای سیاهپوست یکی دو بار در ماه به آرایشگاه میروند.
بعضی از آنها آرایشگرشان را بیشتر از پدرشان میبینند.
کتابهای دکان سلمانی مطالعه را به یک محیط مرد محور پیوند میدهد
و مردان سیاهپوست و اولین تجربههای مطالعه پسران سیاهپوست را با هم درگیر میکند.
این برنامه مطالعه مبتنی بر هویت
از کتابهای کودکی استفاده میکند که پسران سیاهپوست پیشنهاد کردهاند.
اینها کتابهایی هستند که آنها واقعاً میخواهند بخوانند.
گزارش کودک و خانواده سال ۲۰۱۶ شرکت اسکلاستیک
کشف کرد که اولین چیزی که بچهها در هنگام انتخاب کتاب جستجو میکنند
کتابی است که آنها را بخنداند.
پس وقتی در کمک به پسران سیاهپوست و سایر بچهها برای مطالعه جدی هستیم
وقتی که نیازی نیست،
باید مدلهای مطالعه مردانه مناسب را
به اولین تجربههای کتابخوانی وارد کنیم.
و باید بعضی از کتابهای کودکان که بزرگسالان خیلی دوست دارند را
با کتابهای خندهدار، احمقانه یا حتی چندشآور مانند «گرگ کثیف» عوض کنیم.
(خنده)
«شما بهش میگویید آب دماغ، گرگ به آن میگوید شیرینی کوچک خوشمزه.»
(خنده)
آن خنده، آن واکنش مثبت
یا چندشی که بعضی از شما نشان دادید،
(خنده)
پسرهای سیاه سزاوار آن هستند و به شدت نیاز دارند این چیزها را بیشتر داشته باشند.
از بین بردن نابرابری وحشیانهای که آموزش آمریکا را نابود میکند
به ما نیاز دارد تا تجربیات کتاب خواندنی فرآهم کنیم
که الهام بخش همه بچهها باشد تا این سه کلمه را بگویند:
من یک کتابخوانم.
متشکرم.
(تشویق)