ในฐานะครูประถม
แม่ของผมทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่า ผมมีทักษะการอ่านที่ดี
ซึ่งมักจะรวมถึงการอ่านที่โต๊ะในครัว ในวันหยุดสุดสัปดาห์
ในขณะที่เพื่อนของผมเล่นอยู่ข้างนอก
ความสามารถในการอ่านของผมพัฒนาขึ้น
แต่ชั่วโมงการอ่านที่ถูกบังคับแบบนี้ ไม่ได้สร้างแรงบรรดาลใจที่จะรักการอ่าน
มัธยมปลายเปลี่ยนทุกอย่าง
ตอนเกรดสิบ ในวิชาภาษาอังกฤษธรรมดาของผม ครูให้อ่านเรื่องสั้นและสอบการสะกดคำ
ผมขอที่จะสลับไปอีกวิชาหนึ่ง เพียงเพราะความเบื่อ
เทอมต่อมา ผมลงเรียนวิชาภาษาอังกฤษขั้นสูง
(เสียงหัวเราะ)
เราอ่านนิยายสองเรื่องและเขียนรายงานสองชิ้น เกี่ยวกับหนังสือในเทอมนั้น
ความแตกต่างและความเข้มงวดอย่างมาก ของชั้นเรียนภาษาอังกฤษทั้งสอง
ทำให้ผมโกรธและตั้งคำถามอย่าง
"คนขาวพวกนี้มาจากไหน"
(เสียงหัวเราะ)
มัธยมปลายของผมมีคนผิวสีและคนละติน กว่าร้อยละ 70
แต่ในชั้นเรียนภาษาอังกฤษขั้นสูง กลับมีแต่คนขาว
ประสบการณ์ส่วนตัวต่อการเหยียดเชื้อชาตินี้
เปลี่ยนความสัมพันธ์ของผม กับการอ่านไปตลอดกาล
ผมเรียนรู้ว่าผมไม่สามารถพึ่งโรงเรียน ครู หรือหลักสูตร
เพื่อสอนให้ผมรู้ในสิ่งที่ต้องรู้
และด้วยความเป็นพวกต่อต้าน มากกว่าเป็นผู้ใช้สติปัญญา
ผมตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้คนอื่นมาควบคุม
เวลาและสิ่งที่ผมอ่าน
และโดยไม่รู้ตัว ผมได้พบกับกุญแจสำคัญ
ที่จะช่วยให้เด็ก ๆ อ่านหนังสือ
อัตลักษณ์ครับ
แทนที่จะมุ่งไปที่ทักษะ
และพัฒนาเด็กจากการอ่านระดับหนึ่ง ไปอีกระดับหนึ่ง
หรือบังคับให้นักอ่านที่ประสบปัญหา จดจำรายการคำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย
เราควรจะตั้งคำถามถามตัวเองว่า
เราจะสร้างแรงบันดาลให้กับเด็ก ๆ เพื่อให้เขาเป็นนักอ่านได้อย่างไร
เดอณอณ เด็กเกรดหนึ่งผู้ปราดเปรื่อง ที่ผมสอนในบล็องซ์
เขาช่วยให้ผมเข้าใจว่า อัตลักษณ์ทำให้เกิดการเรียนรู้ได้อย่างไร
วันหนึ่งในชั้นเรียนคณิตศาสตร์ ผมเดินไปหาเดอฌอณ และพูดว่า
"เดอฌอณ เธอเป็นนักคณิตศาสตร์ที่ยอดมาก"
เขามองผมและตอบว่า
"ผมไม่ใช่นักคณิตศาสตร์ ผมเป็นอัจฉริยะด้านคณิตศาสตร์!"
(เสียงหัวเราะ)
โอเค เดอฌอณ
การอ่านล่ะ
เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยครับ
"คุณเออร์บีครับ ผมอ่านไม่ออก
ผมไม่มีวันที่จะอ่านออก" เขาจะพูดแบบนั้น
ผมสอนเดอฌอณให้อ่าน
แต่ยังมีเด็กผิวสีอีกมาก ที่ติดอยู่กับการอ่านหนังสือไม่ออก
จากข้อมูลของกระทรวงศึกษาธิการของสหรัฐ
มากกว่าร้อยละ 85 ของเด็กชายผิวสีเกรดสี่
อ่านหนังสือไม่คล่อง
ร้อยละ 85!
ยิ่งเด็กเจอความยากในการอ่านมากเท่าไหร่
คุณครูจะต้องมีความสามารถ ทางวัฒนธรรมมากขึ้นเท่านั้น
ในฐานะนักพูดเดี่ยวไมค์โครโฟน เป็นอาชีพเสริมแปดปีที่ผ่านมา
ผมเข้าใจความสำคัญของ ความสามารถทางวัฒนธรรม
ซึ่งผมให้นิยามว่าเป็นความสามารถในการแปลง
สิ่งที่คุณอยากให้คนอื่นรู้หรือทำได้
เป็นการสื่อสารหรือประสบการณ์ ที่พวกเขาคุ้นเคยและน่าสนใจ
ก่อนขึ้นบนเวที ผมจะประเมินผู้ชม
ว่าพวกเขาเป็นคนขาวหรือเป็นคนละติน
พวกเขาแก่หรือยังเด็ก เป็นคนทำงาน หรือเป็นคนหัวโบราณ
จากนั้นผมจะดูและปรับมุกตลกของผม
จากสิ่งที่ผมคิดว่าจะทำให้ คนหัวเราะมากที่สุด
ขณะที่ผมแสดงที่โบสถ์ ผมสามารถเล่นมุกบาร์ได้
แต่อาจจะไม่ทำให้คนหัวเราะ
(เสียงหัวเราะ)
เราในฐานะของสังคม กำลังสร้างประสบการณ์การอ่านสำหรับเด็ก
ที่เทียบเท่ากับการเล่ามุกบาร์ในโบสถ์
แล้วเราก็สงสัยว่า ทำไมเด็กหลายคนถึงไม่อ่าน
เปาโล เฟรรี นักการศึกษาและนักปรัชญา
เชื่อว่าการเรียนการสอน ควรเป็นไปแบบสองทาง
นักเรียนไม่ควรถูกมองเป็นถังเปล่า เพื่อรอการใส่ข้อมูลลงไป
แต่เป็นผู้ร่วมสร้างความรู้
หลักสูตรที่ออกแบบเหมือนเสื้อโหล และนโยบายของโรงเรียน
ที่บังคับให้นักเรียนนั่งนิ่งตัวตรง
หรือทำงานไปเงียบ ๆ --
สภาพแวดล้อมเหล่านี้มักเมินเฉยต่อ ความต้องการในการเรียนรู้
ความสนใจ และความเชี่ยวชาญ ของเด็กแต่ละคน
โดยเฉพาะเด็กผิวสี
หนังสือเด็กหลายเล่มที่ให้เด็กชายผิวสีอ่าน
มุ่งไปที่หัวข้อที่เคร่งเครียดอย่าง ทาส สิทธิพลเมือง อัตชีวประวัติ
น้อยกว่าร้อยละ 2 ของครู ในสหรัฐอเมริกา เป็นชายผิวดำ
และเด็กชายผิวสีส่วนใหญ่ เติบโตมากับแม่เลี้ยงเดี่ยว
มีเด็กชายผิวสีที่ไม่เคยเห็น ชายผิวสีอ่านหนังสือ
หรือไม่เคยได้รับการกระตุ้นจากชายผิวสี ให้อ่านหนังสือ
มีปัจจัยทางวัฒนธรรมอะไร มีบริบททางสังคมอะไร
ที่จะชี้นำให้เด็กผิวสีสรุปได้ว่า
การอ่านคือสิ่งที่พวกเขาต้องทำ
นี้คือเหตุผลที่ผมตั้งห้องสมุดร้านตัดผม Barbershop Books ขึ้นมา
เป็นองค์กรไม่แสวงหากำไร
ที่สร้างพื้นที่สำหรับการอ่าน ที่เหมาะสำหรับเด็กขึ้นในร้านตัดผม
พันธกิจของเราง่ายมาก
คือการช่วยให้เด็กชายผิวสี ระบุว่าตนเองคือนักอ่าน
เด็กชายผิวสีหลายคนไปที่ร้านตัดผม หนึ่งหรือสองครั้งต่อเดือน
บางคนเจอช่างตัดผมบ่อยกว่า ที่พวกเขาจะเจอพ่อของตัวเอง
Barbershop Book เชื่อมโยงหนังสือ เข้ากับพื้นที่ของผู้ชาย
และเชื่อมโยงชายผิวสีกับประสบการณ์ การอ่านแรก ๆ ของเด็กชายเข้าด้วยกัน
โครงการการอ่านบนอัตลักษณ์นี้
อาศัยรายการหนังสือสำหรับเด็ก แนะนำโดยเด็กชายผิวสีและตรวจสอบแล้ว
นี่คือหนังสือที่พวกเขาอยากจะอ่าน
รายงานเด็กและครอบครัว ปี ค.ศ. 2016 ของสคอลาสติก
พบว่า สิ่งที่เด็กมองหาเป็นอย่างแรก เวลาเลือกหนังสือ
คือหนังสือที่จะทำให้พวกเขาหัวเราะ
ดังนั้นหากเราจริงจังที่จะช่วยเด็กชายผิวสี และเด็กคนอื่น ๆ ได้อ่าน
ในเวลาที่ไม่จำเป็นต้องอ่าน
เราจะต้องอาศัยแบบอย่างของชายที่อ่านหนังสือ
ในช่วงต้นของการรู้หนังสือ
ในทางกลับกัน หนังสือสำหรับเด็กบางเล่ม ที่ผู้ใหญ่ชอบกันมาก
เพราะความตลกและงี่เง่า หรือแม้กระทั่งน่าขยะแขยงอย่าง "Gross Greg"
(เสียงหัวเราะ)
"เธอเรียกมันว่าขี้มูก เกรกเรียกมันว่านำตาลก้อนเล็กแสนอร่อย"
(เสียงหัวเราะ)
เสียงหัวเราะนั่น ปฏิกิริยาเชิงบวกนั่น
หรือปฏิกิริยาขยะแขยงที่คุณบางคนมี
(เสียงหัวเราะ)
เด็กชายผิวสีสมควรได้รับ หรือต้องการมากกว่านั้น
การทำลายความไม่เท่าเทียม ที่ระบาดในการศึกษาของอเมริกัน
ต้องอาศัยพวกเราในการสร้างประสบการณ์การอ่าน
ที่สร้างแรงบันดาลให้กับเด็ก ๆ ที่จะพูดคำสามคำ :
ฉันเป็นนักอ่าน
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)