2958'de Rachel Carson ötücü kuşların
ağaç dallarından bir anda düştüğünü anlatan bir mektup aldı.
Yazar ölümleri için imha edicileri, DDT adlı böcek ilacını
yakındaki bir bataklığa püskürtmekle suçladı.
Mektup, Carson'un DDT'yi araştırmak için ihtiyaç duyduğu şeydi.
Zira böcek ilacının yaygın kullanımının balıklar, kuşlar
ve muhtemelen insanlar için bir tehdit oluşturduğundan endişe duyan
bilim insanları ve koruma uzmanlarından zaten duymuştu.
Amerika Birleşik Devletleri Balıkçılık Bürosu'nda çalıştığı yıllarda
edindiği hükümet temaslarıyla soruşturma yapmaya başladı.
“Baharın seslerini ne susturdu?” diye sordu.
1962'de Carson bulgularını "Sessiz Bahar" adıyla yayınladı.
Kitabı kimyasalların yanlış kullanımını ve doğa
ve insan sağlığı üzerindeki zararlarını belgeledi.
"Sessiz Bahar" yazara karşı vahşi kişisel saldırılarla birlikte
hem alkış aldı hem de fikir ayrılığına yol açtı.
Bu yumuşak huylu biyolog ve yazar bu tartışmayı nasıl ateşledi?
Carson kariyerine çalışkan bir yüksek lisans öğrencisi olarak başladı
ve biyoloji alanındaki çalışmalarını John Hopkins Üniversitesi'nde
yarı zamanlı işlerle dengeledi.
Yine de, hasta babasına ve kız kardeşine bakmak için
doktorasını tamamlamadan okuldan ayrılmak zorunda kaldı.
Carson, deniz biyolojisi üzerine bir radyo programı yazarken
Balıkçılık Bürosu'nda yarı zamanlı bir iş buldu.
Genel halkın dikkatini çekebilecek
materyaller yazma yeteneği üstlerini etkiledi
ve 1936'da Büro'da tam zamanlı işe alınan ikinci kadın oldu.
1941'de, bilimi denizaltı dünyalarının lirik meditasyonları ile birleştirerek
okyanus üzerine üç kitabın ilkini yayımladı.
Bu keşifler geniş bir kitlede yankı uyandırdı.
"Sessiz Bahar" da Carson dikkatini insan eylemlerinin
doğa dengesini tehdit etme biçimlerine çevirdi.
DDT başlangıçta II. Dünya Savaşı sırasında bitkileri böceklerden korumak
ve askerleri böcek kaynaklı hastalıklardan korumak için kullanıldı.
Savaştan sonra, genellikle öngörülemeyen sonuçlarla,
zararlarla savaşmak için rutin olarak geniş alanlara püskürtülürdü.
Güney ABD'deki ateş karıncalarını yok etmeye yönelik bir girişim,
yaban hayatı ayrım gözetmeden öldürdü, ama karıncaları ortadan kaldıramadı.
Buna ve diğer aksiliklere rağmen, ABD Tarım Bakanlığı
ve kimya şirketleri DDT'nin faydalarını övdü.
Potansiyel zararı hakkında çok az düzenleme veya kamuoyu bilinci vardı.
Ancak Carson, kimyasalların aşırı kullanımının
dirençli türlerin evrimine nasıl yol açtığını gösterdi,
bu da daha amansız kimyasalların gelişimini teşvik etti.
DDT suda çözünmediği için, zamanla çevrede,
böceklerin bedenlerinde,
bu böcekleri tüketen hayvanların dokularında
ve sonunda insanlarda birikeceğini iddia etti.
DDT'ye maruz kalmanın, gelecek nesiller için
bilinmeyen sonuçları olan genlerin yapısını değiştirebileceğini ileri sürdü.
"Sessiz Bahar"a verilen cevap tahrip ediciydi.
Birçok insan için kitap, felakete sebep olan
maddeleri düzenleme çağrısıydı.
Diğerleri, Carson'un DDT'nin insan sağlığını tehdit edici böcekleri
kontrol etme rolünden bahsetmediğine itiraz etti.
Eski Tarım Bakanı Ezra Taft Benson, “çocuğu olmayan bir kız kurusu
neden genetik konusunda bu kadar endişeli” öğrenmek istedi
ve Carson'u “muhtemelen bir komünist” olduğu için görevden aldı.
Bir pestisit üreticisinin avukatı, Carson'ları ve destekçilerini, işletmeleri
“ahlaksız” olarak boyamayı amaçlayan “fesat etkileyiciler” olarak kabul etti.
Gerçekte, Carson, kimyasalların tehlikelerine odaklanmıştı
çünkü marifetleri reklam edilmişken zararları anlaşılmamıştır.
İnsanların doğayı kontrol etmesi gerektiği
ve kontrol edebileceği inancını reddetti.
Bunun yerine insanlara “doğanın değil, kendimizin”
olgunluk ve üstatlığını geliştirmemiz için meydan okudu.
Carson, "Sessiz Bahar"ın yayımlanmasından
sadece iki yıl sonra, 1964'te kanserden öldü.
Çalışmaları bir nesil çevre aktivistini canlandırdı.
1969'da, çevrecilerin baskısıyla, Kongre federal kurumların
eylemlerinin çevresel etkilerini değerlendirmelerini gerektiren
Ulusal Çevre Politikası Yasasını kabul etti.
Yasayı yürürlüğe koymak için
Başkan Richard Nixon Çevre Koruma Ajansı'nı kurdu.
1972'de ÇKA, DDT kullanımına kısmi bir yasak getirdi.
Ölümünden çok sonra Rachel Carson,
yazısının kalıcı etkisi ile doğayı savunmaya devam etti.