Mësuesit më të mëdhenj shpirtërorë në botë nga kohërat e lashta në ato moderne kanë ndarë
pikëpamja se e vërteta më e thellë e jona qenia nuk është pronë e një
fe të veçantë apo shpirtërore traditë por mund të gjenden brenda
zemra e secilit person.
Poeti Rumi tha "ku është ajo hënë që nuk ngrihet apo vendos? Ku eshte ajo
shpirt që nuk është as me, as pa ne? Mos thuaj se është këtu ose atje.
E gjithë krijimi është "Kjo", por për sytë që mund të shihet.
Në tregimin e Kullës së Babelit njerëzimi i fragmentuar në të panumërta
gjuhët, besimet, kulturat dhe interesat. Babeli do të thotë fjalë për fjalë "porta e Zotit".
Porta është mendja jonë e të menduarit - e jona strukturat e kushtëzuara. Për ata që
vijnë të kuptojnë natyrën e tyre të vërtetë, të tyre thelb përtej emrit dhe formës, ato janë
iniciuar në misterin e madh të asaj që shtrihet përtej portës.
Një shëmbëlltyrë e lashtë, shëmbëlltyrë e elefantit, është përdorur për të përshkruar sa të ndryshme
traditat në të vërtetë po tregojnë të gjitha një e vërtetë e madhe. Një grup i të verbërve
secila prek një pjesë të ndryshme të një elefant, duke marrë një përshtypje të caktuar
çfarë është një elefant. Personi në këmbë në këmbën e elefantit përshkruan
elefanti sikur ishte si një pemë. Personi në bisht thotë se elefanti është si një
litar. Elefanti është si një shtizë, thotë ai që qëndron te muzgu. Nëse një
prek veshin, duket se elefanti është si tifoz.
Personi që prek anën është i padurueshëm se elefanti është si një mur.
Problemi është që ne prekim pjesën tonë të elefant dhe ne besojmë përvojën tonë
është e vërteta e vetme. Ne nuk e pranojmë ose vlerësojmë se secili person
përvoja është një aspekt i ndryshëm i e njejta kafshë.
Filozofia shumëvjeçare është një duke kuptuar që të gjithë shpirtërore dhe
traditat fetare ndajnë një beqar e verteta universale. Një mistik ose
realitet transcendent mbi të cilin themeloni të gjitha njohuritë shpirtërore dhe
doktrina është rritur.
Swami Vivekananda përmblodhi mësim shumëvjeçar kur tha "fundi
nga të gjitha fetë është realizimi i Zotit në shpirt. Kjo është feja e vetme universale ".
Në këtë film kur ne përdorim fjala Zot është thjesht një metaforë për
transcendent, duke treguar të mëdhenjtë mister përtej mendjes egoiste të kufizuar.
Për të realizuar vetveten e vërtetë ose Vetë imanent është të realizosh natyrën hyjnore të dikujt.
Souldo shpirt ka potencialin të manifestojë një nivel të ri më të lartë të vetëdijes. Për tu zgjuar
nga përgjumja dhe identifikimi i saj me forme
Shkrimtari dhe vizionari Aldous Huxley, i njohur për librin e tij "Bota e re e guximshme",
gjithashtu shkroi një libër të cilin ai e titroi "The Filozofia shumëvjeçare ”në të cilën ai shkruan
në lidhje me atë mësimdhënie që kthehet pa pushim në histori, duke marrë formën
të kulturës në të cilën realizohet. Ai shkruan, "Filozofia shumëvjeçare është
e shprehur në mënyrë të përmbledhur në formula sanskrite "Tat Tvam Asi"; "Kjo je arti".
Atman ose vetvete e përhershme e përhershme është një me Brahman, parimi absolut
të gjithë ekzistencës, dhe fundi i fundit i çdo qenie njerëzore është
të zbulojë faktin për veten e tij. Per te gjetur kush është ai ose ajo me të vërtetë.
Traditiondo traditë është si një aspekt i a xhevahir që pasqyron një perspektivë unike të
e njëjta e vërtetë, ndërsa në të njëjtën kohë duke bërë jehonë dhe ndriçuar njëri-tjetrin.
Sido që të jetë gjuha dhe konceptuale kornizë e përdorur, të gjitha fetë që
pasqyrojnë mësimet shumëvjeçare nocion se ekziston një bashkim me
diçka më e madhe, diçka përtej nesh.
Possibleshtë e mundur të mësosh nga dhe integroni mësimet nga një ose shumë
burime pa identifikuar një sens të vetë me ta. Thuhet se gjithçka e vërtetë
mësimet shpirtërore janë thjesht gishtërinj duke treguar të vërtetën transcendente. Nëse ne
mbajeni dogmën për mësimin rehati ne do të stungohemi në tonë
evolucioni shpirtëror. Për të realizuar të vërtetën përtej çdo koncepti është duke i lënë të gjitha
kapja dhe lidhja, duke e lënë të ikte të gjitha konceptet fetare.
Nga këndvështrimi i egos gisht duke ju treguar Samadhi po tregon
drejt e drejt humnerës.
Shën Gjoni i Kryqit tha "Nëse një dëshiron të jetë i sigurt për rrugën që shkel,
njeriu duhet të mbyllë sytë dhe të ecë brenda erresira."
Samadhi fillon me një kërcim në i panjohur.
Në traditat antike me qëllim që kuptojnë Samadhi u tha se një
përfundimisht duhet ta largojë vetëdijen nga të gjitha objektet e njohura; nga të gjitha të jashtme
fenomene, mendime të kushtëzuara dhe ndjesi, drejt vetëdijës.
Drejt burimit të brendshëm; zemra ose thelbi i qenies së dikujt. Në këtë film kur
ne përdorim fjalën Samadhi që po tregojmë te transcendenti. Në nivelin më të lartë
Samadhi e cila është emëruar Nirvikalpa Samadhi.
Në Nirvikalpa Samadhi ka një ndërprerja e vetë veprimtarisë, e të gjitha
duke kërkuar dhe bërë Mund të flasim vetëm për atë që bie larg ndërsa i afrohemi
dhe çfarë rishfaqet kur kthehemi ajo. Nuk ka as perceptim as
mos perceptimi, as "sendi" dhe as "asgje", as vetëdije as
pavetëdije. Eshte absolute, i pathyeshëm dhe i pakuptueshëm për mendjen.
Kur vetja kthehet në veprimtari ka një mosnjohje; nje lloj rilindjeje,
dhe gjithçka bëhet përsëri e re. Ne jemi mbetur me parfumin e hyjnores,
që zgjat më gjatë ndërsa zhvillohet rrugë.
Ekzistojnë lloje të shumta të Samadhi të përshkruara në traditat antike dhe
gjuha ka krijuar shumë konfuzion vitet Ne po zgjedhim të përdorim
fjala Samadhi të tregojë bashkimi transcendent, por mund të kishim
përdori vetëm një fjalë nga një traditë tjetër aq lehtë. Samadhi është një Sanskrit i lashtë
term i zakonshëm për jogicin Vedik dhe Traditat e Samkhya të Indisë, dhe ka
përshkoi shumë shpirtërore të tjera traditat. Samadhi është gjymtyrja e tetë e
Tetë gjymtyrët e Patanjali të jogës, dhe i teti
pjesë e Tetëfishtë Fisnike e Budës Rrugë. Buda përdori fjalën "Nirvana",
ndërprerja e "vana" ose ndërprerja të vetë veprimtarisë.
Patanjali e përshkroi jogën ose Samadhi si "chitta vritti nirodha", Sanskritishtja
që do të thotë "ndërprerje e vorbullës ose spirale e mendjes. "ashtë një përçarje e
vetëdije nga e gjithë matrica ose mendje krijimtare.
Samadhi nuk nënkupton ndonjë koncept sepse për ta realizuar kërkon një
hedhja e mendjes konceptuale.
Fe të ndryshme kanë përdorur të ndryshme fjalë për të përshkruar bashkimin hyjnor.
Në fakt vetë fjala fe do të thotë diçka e ngjashme. Në Latinisht "religare"
do të thotë të lidhësh përsëri ose të ribashkohesh. Është një kuptim i ngjashëm me fjalën joga e cila
do të thotë të zgjedhësh, të bashkosh botën transcendente. Në Islam është
reflektuar në kuptimin e lashtë arab të vetë fjalës Islam që do të thotë
nënshtrim ose përgjërim Zotit. ajo nënkupton një përulje totale ose dorëzim
të vetë strukturës.
Mistikët e krishterë si Shën Françesku të Assisi, Shën Tereza e Avila dhe
Shën Gjoni i Kryqit përshkruan a bashkimi hyjnor me Perëndinë, mbretëria e Perëndisë
brenda. Në Ungjillin e Thomait, Krishti tha "mbretëria nuk është këtu ose atje.
Përkundrazi, mbretëria e Atit është u përhap në tokë dhe njerëzit jo
shiko atë. ”Veprat e Greqisë filozofët Platoni, Plotinus, Parmenides,
dhe Heraklitus kur shihet përmes lentet e pikës mësimore shumëvjeçare
drejt të njëjtës mençuri. Plotinus mëson se përpjekja më e madhe njerëzore është të bësh
drejtojeni shpirtin e njeriut drejt Supremit gjendje perfeksioni dhe bashkimi
me Një.
Ilaçi Lakota dhe njeriu i shenjtë Zi Elk tha "Paqja e parë, e cila është
më e rëndësishmja, është ajo që vjen brenda shpirtrave të njerëzve kur ata
realizojnë marrëdhënien e tyre, unitetin e tyre me universin dhe të gjitha fuqitë e tij. dhe
kur e kuptojnë se në qendër të universi banon Fryma e Madhe dhe
se kjo Qendër është me të vërtetë kudo. ajo është brenda secilit prej nesh.
Në rrugën e zgjimit nëse nuk jemi në Samadhi
gjithmonë ekzistojnë dy polaritete, dy mund të hyjë në dyert. Dy dimensione:
njëra drejt vetëdijes së pastër tjetra drejt botës fenomenale. Lart
aktuale drejt absolute, dhe rrymë në drejtim të majës dhe të gjithë
që manifestohet, si i parë ashtu edhe i padukshëm. Marrëdhënia midis të afërmve dhe
absolute mund të përmblidhet në citimin vijues nga Sri Nisargadatta
Maharaj: "Urtësia po e di se nuk jam asgjë, dashuria është duke e ditur që unë jam gjithçka, dhe
midis dy lëviz jeta ime ".
Ajo që lind nga ky bashkim është e re vetëdija hyjnore. Diqka ka lindur
jashtë martesës ose bashkimit të këtyre polaritetet ose kolapsi i dualizmit
identifikim, por ajo që lind nuk është një gjë dhe nuk lindi kurrë.
Vetëdija lule krijon diçka e re, duke krijuar atë që mund të quash një
Triniteti shumëvjeçar.
Zoti At, transhendenti, i panjohur dhe pa ndryshime, është i bashkuar me të
Femërore Hyjnore, e cila është gjithçka që ndryshon. Ky bashkim sjell një
transformimi alkimik; nje lloj vdekja dhe rilindja.
Në mësimet Vedike bashkimi hyjnor përfaqësohet nga dy forca themelore
Shiva dhe Shakti. Emrat dhe fytyrat e perënditë e ndryshme ndryshojnë në të gjithë
histori por veçoritë themelore të tyre mbeten. Ajo që lind nga ky bashkim është
një vetëdije e re hyjnore, një mënyrë e re e duke qenë në botë. Dy polaritete
në mënyrë të pandashme një. Një energji universale që është pa qendër, pa kufizime.
Shtë dashuri e pastër. Nuk ka asgjë për të fituar ose humbur
sepse është plotësisht bosh por absolutisht e plote.
Pavarësisht nëse janë shkollat ​​mister të Mesopotamia, traditat shpirtërore të
babilonasit dhe asirianët, fetë të Egjiptit të lashtë,
Kulturat nubiane dhe Kemetike të lashtësisë Afrika, shamanik dhe vendas
traditat në të gjithë botën, mistika e Greqisë antike, Gnostikët
jo-dualistët, Budistët Taoistët, Judenjtë, Zoroastrians, Jain's, muslimanët,
ose të krishterët zbulon se e tyre lidhja e përbashkët është shpirtërore e tyre më e lartë
depërtimet i kanë lejuar adhuruesit e tyre realizojnë Samadhin.
Fjala aktuale Samadhi do të thotë diçka si të realizosh njëmendshmërinë ose unitetin
në të gjitha gjërat. Do të thotë Bashkim. Po bashkon të gjitha aspektet
e vetvetes Por mos gaboni mirëkuptim intelektual për
realizimi aktual i Samadhi. Është e juaja qetësi, zbrazëtia juaj që bashkon të gjithë
nivelet e spirales së jetës
Ajo është përmes mësimit antik të Samadhi që njerëzimi mund të fillojë
kuptoni burimin e përbashkët të të gjithëve fetë dhe futen në rreshtim një herë
përsëri me spirën e jetës, e Madhe Fryma, Dhamma apo Tao.
Spiralja është ura që shtrihet nga mikrokozmosi në makrokozmos.
Nga ADN-ja juaj tek Lotusi i brendshëm i energjia që shtrihet nëpër chakras,
deri te krahët spiralë të galaktikave.
Everydo nivel i shpirtit shprehet përmes spirale si degë gjithnjë në zhvillim,
të jetuarit, të eksploruarit. Samadhi i vërtetë po realizon zbrazëtinë
të të gjitha niveleve të vetvetes. Të gjitha rrobat e Shpirti. Spirale është loja e pafundme e
dualiteti dhe cikli i jetës dhe vdekjes.
Ndonjëherë harrojmë lidhjen tonë me burim.
Lentet që shikojmë janë shumë të vogla dhe ne identifikohemi si të kufizuar
krijesë që zvarritet mbi Tokë, vetëm për të edhe një herë të përfundojë udhëtimin përsëri në
burimi;
në qendrën që është kudo.
Chuang Tzu tha "Kur nuk ka më ndarja midis kësaj dhe asaj, është
quhet pika akoma e Tao. Në ende pikë në qendër të spiralës
mund të shihet pafundësia në të gjitha gjërat ".
Mantra e lashtë "om mani padme hum" ka një kuptim poetik. Një zgjohet ose
realizon xhevahiren brenda zambakut. juaj natyra e vërtetë zgjohet brenda shpirtit,
brenda botës SI bota.
Përdorimi i parimit hermetik “Si më lart kështu më poshtë, si më poshtë si më lart ", ne mund të përdorim
analogjitë për të filluar të kuptojnë marrëdhëniet midis mendjes dhe qetësisë,
relative dhe absolute.
Një mënyrë për të filluar të kuptojmë natyra jo-konceptuale e Samadhi është të
përdorni analogjinë e vrimës së zezë.
Një vrimë e zezë përshkruhet tradicionalisht si një zonë hapësinore me një masiv
fushë gravitacionale aq e fuqishme saqë jo drita ose materia mund të shpëtojë. Teori të reja
paragrafi se të gjitha objektet nga grimcat më të vogla mikroskopike në
formacionet makrocosmike si galaktikat keni një vrimë të zezë ose misterioze
singulariteti në qendër të tyre. Në këtë analogji do të përdorim këtë të re
përkufizimi i një vrimë të zezë si "qendra kjo është kudo ".
Në Zen ka shumë poema dhe koans që na sjellin ballë për ballë me
portë e padobishme. Një njeri duhet të kalojë të padobishëm porta për të realizuar Samadhi.
Një horizont i ngjarjeve është një kufi në kohë-hapësirë ​​përtej së cilës ngjarjet nuk munden
prek një vëzhgues të jashtëm, që do të thotë se çdo gjë që po ndodh përtej
horizonti i ngjarjes është i panjohur për ju. ju mund të thoshte se horizonti i ngjarjes së a
vrimë e zezë është analoge me bollgurin porta. Shtë pragu midis
vetvetja dhe jo vetja. Nuk ka asnjë "mua" që kalon horizontin e ngjarjes.
Në qendër të një vrimë të zezë është përmbledhje njëdimensionale që përmban
masa e miliarda Diellëve në një hapësirë ​​e paimagjinueshme e vogël. Në mënyrë efektive një
masa e pafundme. Fjalë për fjalë një univers në diçka pafundësisht më e vogël se a
kokërr rërë. Veçantia është diçka e pathyeshme përtej kohës dhe
hapësirë. Sipas fizikës lëvizja është e pamundur, ekzistenca e gjërave është
e pamundur. Sido që të jetë, nuk i përket
bota e perceptimit, por nuk mund të jetë e përshkruar si thjesht qetësi.
Isshtë përtej qetësisë dhe lëvizjes. Kur ti e kupton qendrën që është
kudo dhe askund, prishet dualiteti, forma dhe zbrazëtia
koha dhe pa kohë.
Dikush mund ta quante një qetësi dinamike ose një zbrazëti shtatzënë, brenda qendrës
të errësirës absolute. Mësuesi Taoist Tha lao Tse
"Errësira brenda errësirës porta për në të gjithë mirëkuptimin "
Shkrimtari dhe mitologu krahasues Joseph Campbell përshkruan një përsëritje
simbol, pjesë e filozofisë shumëvjeçare të cilën ai e quan Boshti Mundi;
pikë qendrore ose mali më i lartë. Polin
rreth të cilit rrotullohen të gjitha. Pika ku janë qetësia dhe lëvizja
së bashku. Nga kjo Qendër një e fuqishme realizohet pema e lulëzuar. Një pemë Bodhi
që bashkohet me të gjitha botët. Ashtu siç merr një Diell thithur në një vrimë të zezë, kur ti
afrohu realitetin e madh, jetën tënde fillon të rrotullohet rreth tij dhe ju
fillojnë të zhduken.
Ndërsa i afrohesh vetvetes imanente, mundet të jetë e tmerrshme për strukturën e egos.
rojtarët e portës janë atje për të provuar ata që udhëtojnë.
Një duhet të jetë i gatshëm të përballet me dikë frika më e madhe dhe në të njëjtën kohë
pranoni fuqinë e qenësishme të dikujt. Për të sjellë dritë për tmerret e pavetëdijshme dhe
bukuri e fshehur brenda. Nëse mendja juaj nuk është lëvizur, nëse nuk ka vetë reaguar, atëherë
të gjitha fenomenet e prodhuara nga pa vetëdije lind dhe ndërron jetë.
Kjo është pika në udhëtimin shpirtëror ku besimi është më i nevojshëm. Farë bëjmë ne
do të thotë me besim? Besimi nuk është i njëjtë si besimi. Besimi po pranon diçka
niveli i mendjes për të sjellë rehati dhe sigurimit. Besimi është mënyra e mendjes
etiketimin ose përvojën kontrolluese. besim është në të vërtetë e kundërta. Besimi është
duke qëndruar në vendin e plotë jo duke ditur, pranuar çdo gjë që rrjedh nga
pa vetëdije. Besimi po dorëzohet tërheqja e singularitetit, te
shpërbërja ose çmontimi i vetvetes në porosia për të kaluar portën e padobishme.
Evolucioni dhe struktura e një galaktike është e lidhur ngushtë me shkallën e saj
vrimë e zezë ashtu si është evolucioni juaj të lidhura me praninë e imanentit
Vetë, njëjësia që është e vërteta jote natyra.
Ne nuk mund ta shohim vrimën e zezë, por mundemi dijeni për atë nga mënyra se si lëvizin gjërat
rreth tij, nga mënyra se si ndërvepron me të realiteti fizik. Në të njëjtën mënyrë ne
nuk mund ta shoh natyrën tonë të vërtetë. Imanent vetvetja nuk është një gjë, por mund të vëzhgojmë
veprim i shkolluar. Si mjeshtri Zen Suzuki tha: "Ka, duke folur rreptësisht,
nuk ka njerëz të shkolluar. Eshte vetem veprimtaria e shkolluar ”.
Ne nuk mund ta shohim ashtu si syri nuk mund shiko vetveten. Ne nuk mund ta shohim atë sepse është
ajo me të cilën shikimi është i mundur. si vrimë e zezë Samadhi nuk është
asgjë, dhe as nuk është një gjë. Shtë rrëzimi i dualitetit të
gjë dhe asgjë. Nuk ka asnjë portë për të hyj në realitetin e madh,
por ka shtigje pafund. Shtigjet Dharma janë si një spirale e pafund
pa fillim dhe pa fund. Askush nuk mundet kaloni portën e gatshme. Askush nuk e ka mendjen
e kuptoi ndonjëherë si dhe asnjëherë nuk do. Askush nuk mund të kalojë portën e paqartë,
kështu që të mos jetë askush.
Samadhi është rruga pa rrugëdalje, e artë Celës. Shtë fundi i identifikimit tonë
me vetë strukturat që veçohen botët tona të brendshme dhe të jashtme.
Ka shumë modele zhvillimi të cilat përshkruajnë shtresat ose nivelet e
vetë strukturën. Ne do të përdorim një shembull i cili është shumë i lashtë. Në
Upanishads, mbulesa që mbulojnë Atman ose shpirt quhen koshas. çdo
kosha është si pasqyrë. Një shtresë e vetë strukturë; një vello ose nivel i mayës
gjë që na largon vëmendjen nga realizimi i yni natyra e vërtetë nëse ne identifikohemi me të.
Shumica e njerëzve i shohin reflektimet dhe besoni se ata janë ata që janë.
Një pasqyrë pasqyron shtresën e kafshëve, trup fizik. Pasqyra tjetër pasqyron
mendja juaj, mendimet tuaja instinktet tuaja, dhe perceptimet. Një tjetër e brendshme juaj
energji ose prana që mund të vëzhgoni kur kthehesh nga brenda. Një pasqyrë tjetër
reflekton në nivelin e Imagjinatës cila është mendja më e lartë ose shtresa e mençurisë,
dhe ka shtresa transcendental ose lumturi jo e dyfishtë që janë me përvojë
ndërsa njeriu i afrohet Samadhi.
Ka pasqyra potencialisht të panumërta ose aspekte të vetes që mundet njeriu
diferencohen, dhe ato janë vazhdimisht ndryshon.
Shumica e njerëzve ende nuk kanë zbuluar pranik, mendje më të lartë dhe lumturi jo e dyfishtë
shtresa. Ata as nuk e dinë që ekzistojnë.
Këto shtresa po informojnë jetën tuaj por ju nuk i shihni ato. Pasqyrat e fshehura
në të vërtetë informojnë jetën tonë më shumë sesa ato që janë të dukshme.
Ata janë të padukshëm sepse për shumicën e njerëzve ato nuk janë ndriçuar plotësisht nga
vetëdija. Ashtu si rrjeta e xhevahireve të Indrës, pasqyrat të gjitha reflektojnë njëra-tjetrën dhe
reflektimet reflektojnë çdo tjetër reflektim pafundësisht. Një ndryshim në një
niveli ndikon njëkohësisht në të gjitha nivelet.
Disa nga këto pasqyra mund të lihen në hijet nëse nuk kemi mjaft fat
të kemi një udhëzues kompetent për të na ndihmuar shkëlqejë drita mbi ta. E vërteta është ne
nuk e di atë që ne nuk dimë. tani imagjinoni që ju copëtoni të gjitha pasqyrat.
Nuk ka asgjë që ju reflekton veten. Ku jeni
Kur mendja bëhet akoma pasqyra pushojnë së reflektuari. Nuk ka më
lëndës dhe objektit. Por mos gaboni gjendja fillestare për asgjëje ose
harresë. Vetë imanent nuk është diçka por as nuk është asgjë.
Burimi nuk është një gjë është vetë boshllëk ose qetësi. ajo
është një zbrazëti që është burimi i te gjitha gjerat. Forma realizohet saktësisht
zbrazëtia, zbrazëtia realizohet si saktësisht forma. Ky burim është i shkëlqyeshmi
barku i krijimit, shtatzënë me të gjithë mundësitë.
Samadhi është zgjimi i impersonalitetit vetëdija. Ashtu si kur je
duke pasur një ëndërr, pasi t'ju zgjojë kuptojnë se gjithçka ishte në ëndërr
vetëm në mendjen tuaj. Pas realizimit të Samadhi është kuptuar se
gjithçka në këtë botë po ndodh brenda niveleve mbi nivelet e energjisë dhe
vetëdija. Të gjitha janë pasqyra brenda pasqyra, ëndrra brenda ëndrrave. Ti
se ti mendon se je je edhe ëndrra dhe ëndërrimtari.
Farëdo që themi në këtë film le të shkojë mos e kap me mendje. Shpirti
po ëndërron, po ëndërron ëndrrën për ju.
Thendrra është gjithçka që ndryshon, por është e mundur të realizohet
pandryshueshëm. Ky realizim nuk mund të jetë kuptohet me të kufizuar
mendje individuale.
Kur kthehemi nga Nirvikalpa Samadhi pasqyrat fillojnë të reflektojnë përsëri dhe
kuptohet që bota ju tani mendoni se po jetoni në të vërtetë jeni ju.
Jo e kufizuar ju që është vetëm një reflektim i përkohshëm, por ju jeni të vetëdijshëm
të natyrës tuaj të vërtetë si burim i të gjithëve kjo eshte. Kjo agim i mençurisë më të lartë,
embrioni, "prajna" ose gnoza është ajo që është i lindur nga Samadhi. Sipas
libri i Punës Chokhmah ose mençuria vjen nga asgjëja. Kjo pikë mençurie është e të dy
pafundësisht i vogël dhe gjithsesi përfshin tërësi e qenies, por mbetet
e pakuptueshme derisa të ketë dhënë forma dhe forma në pallatin e pasqyrave,
quhet "binah", barku i gdhendur nga mençuri më e lartë e cila i jep formë
Fryma embrionale e Zotit.
[muzikë] "Abwoon d'bashmaya" nga Indiajiva
Ekzistenca e pasqyrave ose e ekzistenca e mendjes nuk është problem. Në
në të kundërt, gabimi ose shmangia e perceptimi njerëzor është që ne i identifikojmë
veten me të. Ky iluzion, që ne janë vetvetja e kufizuar, është Maya. Jogjik
mësimet thonë se për të realizuar Samadhin duhet të vëzhgohet objekti i meditimit
derisa të zhduket derisa të zhduket në të ose në ju. Edhe pse
gjuha në traditat e ndryshme është Të gjitha ato tregojnë për rrënjën e tyre të ndryshme
drejt një ndërprerje të vet-identifikimi dhe vetqendrimi
Aktiviteti. Buda gjithnjë mësonte brenda terma negativ Ai mësoi të hetojë
drejtpërdrejt në punën e vetvetes struktura. Ai nuk tha çfarë ishte Samadhi
përveç se ishte fundi i vuajtjes. Në Advaita Vedanta ekziston një term "neti
neti "që do të thotë" jo kjo jo kjo ". Njerëzit në rrugën drejt vetë-realizimit
pyesni natyrën e tyre të vërtetë, apo natyrën e Brahmanit duke zbuluar së pari
ato që nuk janë.
Ngjashëm në Krishterimin Shën Tereza e Avila përshkroi një qasje ndaj lutjes
bazuar në rrugën negative, ose përmes negativa. Një lutje qetësie, dorëzimi dhe
bashkimi, i cili është mënyra e vetme për t’u afruar absolute.
Përmes këtij procesi gradual të duke zhveshur një heq çdo gjë që
nuk është i përhershëm, gjithçka që është ndryshon. Mendja ndërton egon dhe
të gjitha fenomenet, përfshirë edhe ato të fshehura shtresat e vetvetes. Pavetëdija duhet
bëhen transparente në mënyrë që të reflektojnë burimi i vetëm. Nëse ka ca thellë
duke ditur ose disa vetë që veprojnë në pa vetëdije, atëherë jeta jonë mbetet e mbyllur
në një labirint të modeleve të fshehura që përbëjnë vetveten e pazbuluar.
Kur të gjitha shtresat e vetvetes zbulohen si bosh atëherë njeriu bëhet i lirë nga
vetë. I lirë nga të gjitha konceptet
Një pikë kthese në evolucionin tuaj është kur e kupton nuk e di kush je.
Kush e përjeton frymën? Kush e përjeton shijen?
Kush e përjeton brohoritjen, ritualin, valle, mal? Dëshmitari dëshmitari,
vëzhgoi vëzhguesin.
Në fillim kur vëzhgoni vëzhguesin ju do të shihni vetveten e rreme, por nëse
ju jeni këmbëngulës se do t'i japë rrugë.
Pyet drejtpërdrejt se kush ose çfarë eksperienca.
Unlinkingly, piercingly, depërtues, me forcën e plotë të qenies suaj.
[muzikë] "Porta, Porta, paragati. Porta Parasum, bodhisvaha." (Do të thotë: zhdukur, zhdukur, shumë më larg, plotësisht përtej burimit të zgjuar IS)
- Titra e pavlerësuar -
Nuk ka vetvete që zgjohet. Ka jo TU që zgjon. Cfare je ti
zgjimi nga është iluzioni i vetveten e veçuar. Nga ëndrra e a
e kufizuar "ti". Të flasësh për të është pakuptimtë.
Duhet të ketë një ndërprerje aktuale të vetvetja për të realizuar drejtpërdrejt atë që është, dhe
pasi të realizohet nuk ka asgjë që mund të thuhet për të. Sapo ti
thuaj dicka qe po i kthehesh ne mendje. unë tashmë kanë thënë shumë.
Ne normalisht kemi tre shtete të vetëdije: zgjim, ëndërrimtar dhe gjumë i thellë.
Samadhi është përmendur ndonjëherë si shteti i katërt, shteti themelor i
vetëdija. Një zgjim parësor që mund të bëhen të pranishme vazhdimisht dhe
paralelisht me vetëdijen tjetër shtete. Në Vedanta kjo quhet Turiya
Kushtet e tjera për Turiya janë Krishti vetëdije, vetëdije Krishna,
Natyra e Budës ose Sahaja Samadhi. Në Sahaja Samadhi Vetë imanent qëndron
prezent së bashku me përdorimin e plotë të të gjithëve funksionet njerëzore. Qetësia është
duke mos lëvizur në qendër të spiralës së ndryshimi i fenomeneve.
Mendime, ndjenja, ndjesi dhe energji rrotullohen rreth tij në perimetër
por shkalla e qetësisë ose unë jam mbetet gjatë aktivitetit të jashtëm saktësisht si
në meditim. Possibleshtë e mundur që vetja imanente do të mbetet e pranishme madje
gjatë gjumit të thellë; se vetëdija juaj Unë nuk jam eja dhe nuk shkoj as si shtete
të ndryshimit të vetëdijes.
Kjo është gjumi yogik.
Në Këngën e Këngëve, ose Kënga e Solomoni nga Bibla Hebraike ose e Vjetër
Testamenti, lexohet "Unë fle, por zemra ime zgjohet ". Ky realizim i së përjetshmes
ndërgjegja jopersonale reflektohet në fjalët e Krishtit kur tha
"Para Abrahamit, unë jam".
Një vetëdije që shkëlqen përmes fytyra të panumërta, forma të panumërta.
Në fillim është si një flakë e brishtë e lindur jashtë polariteteve brenda jush.
Vetëdija depërtuese mashkullore me një dorëzim ose hapje femërore
energjisë. Shtë delikate dhe humbet lehtësisht, dhe duhet të kujdeset shumë për tu mbrojtur
e mbaj gjallë derisa të piqet.
Samadhi është njëkohësisht një kohë i përjetshëm gjendje e vetëdijës dhe një fazë në një
procesi i zhvillimit. Diçka organike dhe në rritje në kohë.
Ndërsa dikush kalon gjithnjë e më shumë kohë brenda Samadhi, tani, në kohë,
njeri merr gjithnjë e më shumë drejtim nga zemra, shpirti ose Atman, dhe më pak nga
struktura e kushtëzuar.
Kjo është se si njeriu bëhet i lirë nga mendje e ulet Pa mendim patologjik.
Lidhja e brendshme ndryshon. Energjia nr rrjedh më gjatë pa vetëdije në të vjetrën
strukturat e kushtëzuara, që është një tjetër mënyra e të thuash një nuk është më
të identifikuar me vetë strukturën, me bota e jashtme e formës.
Për të realizuar Samadhi kërkon një përpjekje e tillë e shkëlqyeshme që bëhet një dorëzim total
të vetvetes, dhe një dorëzim ashtu duke përfshirë që është e plotë
përpjekje e qenies së dikujt; të gjitha të një energjisë. Shtë një ekuilibër i përpjekjeve dhe
dorëzimi, yin dhe yang. Një lloj përpjekje pa mundim.
Mystic dhe yogi indian Paramahamsa Ramakrishna tha "mos kërko
ndriçim nëse nuk e kërkoni atë si një flokët e të cilit janë në zjarr kërkon një pellg "
Ju e kërkoni atë me tërë qenien tuaj.
Gjatë një praktike të tejkalimit të egos së një personi duhet guxim i madh, vigjilencë dhe
këmbëngulje për ta mbajtur embrionin gjallë. në të mos bie përsëri në modelet e
botë. Duhet një gatishmëri për të shkuar kundër rrymës, kundër
shtypje e pafalshme e matricës, dhe rrota bluarëse të samsara. Everydo frymë
çdo mendim, çdo veprim duhet të jetë për duke realizuar Burimin. Samadhi nuk është
realizuar me përpjekje dhe as nuk është i lehtë. Lërini përpjekjet dhe jo përpjekjet; është një
dualiteti që ekziston vetëm në mendje. realizimi aktual i Samadhi është i tillë
e thjeshtë aq e padiferencuar sa është gjithnjë të gabuar përmes gjuhës
e cila është në thelb dualiste. Ka vetëm një vetëdije parësore që
zgjohet si bota por ka qenë të errësuar nga shumë shtresa të mendjes. Pelqej
Dielli i fshehur pas reve si secila shtresa e mendjes është rënë thelbi i një personi
është zbuluar.
Ndërsa çdo shtresë e mendjes është rënë, njerëzit quajeni një Samadhi ndryshe. Ata japin
emra për përvoja të ndryshme ose lloje të ndryshme të fenomeneve
por Samadhi është aq i thjeshtë sa kur ti u thuhet se çfarë është dhe si të realizohet
mendja juaj do ta humbasë gjithmonë.
Në të vërtetë Samadhi nuk është i thjeshtë ose vështirë; është vetëm mendja që bën
kështu Kur nuk ka mendje nuk ka asnjë problem, sepse mendja është
ajo që duhet të ndalet para se të realizohet. Nuk është aspak një ngjarje.
Mësimi më i përmbledhur i Samadhi është ndoshta gjendet në këtë frazë:
"Bëhu akoma dhe di".
Si mund t'i përdorim fjalët dhe imazhet përcjell qetësi? Si mund të përçojmë
heshtje duke bërë zhurmë? Më mirë se duke folur për Samadhin si intelektual
koncept, ky film është një thirrje radikale për të mosveprimi. Një thirrje për meditim, e brendshme
heshtje dhe lutje e brendshme. Një telefonatë në STOP.
Ndaloni gjithçka që drejtohet nga mendje egoiste patologjike.
Jini akoma dhe dijeni.
Askush nuk mund t'ju tregojë se çfarë do të dalë nga qetësia.
Shtë një thirrje për të vepruar nga shpirtërore zemra.
Likeshtë si të kujtosh diçka të lashtë. Shpirti zgjohet dhe kujton vetveten.
Ka qenë një pasagjer i fjetur por tani zbrazëtia zgjohet dhe realizohet
vetë si të gjitha gjërat.
Ju nuk mund ta imagjinoni se me çfarë është Samadhi mendja e kufizuar egoiste ashtu si nuk mundesh
përshkruaj një personi të verbër se cila është ngjyra. Mendja juaj nuk mund ta dijë. Nuk mundet
prodhojeni atë Të kuptosh Samadhi është shiko në një mënyrë tjetër, për të mos parë
gjëra të ndara por për të njohur Shikues.
Shën Françesku i Asizit tha “çfarë je kërkimi është ajo që po kërkon. ”Sapo
keni parë hënën që mund ta njihni në çdo pasqyrim. Vetë e vërtetë ka
gjithmonë ka qenë atje, është në çdo gjë, por nuk e keni kuptuar praninë e saj.
Kur mëson të njohësh dhe të qëndrosh si vetja e vërtetë përtej mendjes dhe shqisave
është e mundur të përjetoni frikë tek më i përhumbur. Ne bëhemi AWE.
Mos u mundoni të jeni pa dëshira sepse të dëshirosh të jesh pa dëshira është një
dëshirë. Ju nuk mund të përpiqeni të jeni akoma sepse shumë përpjekja juaj është lëvizja.
Realizoni qetësinë që është gjithmonë tashmë e pranishme
Jetë qetësi dhe di
Kur të gjitha preferencat hidhen burimi do të zbulohet, por mos u kapni
edhe te burimi. Realiteti i madh, Tao nuk është një as dy. Tha Ramana Maharshi
"Vetë është vetëm një. Nëse është i kufizuar është egoja, nëse është e pakufizuar është e pafund
dhe realitetin e madh ". Nëse besoni atë që po thuhet, e keni humbur.
Nëse nuk besoni keni humbur edhe atë. Besimi dhe mosbesimi veprojnë në
niveli i mendjes. Ata kërkojnë njohuri, por nëse hyni në hetimin tuaj
duke ekzaminuar të gjitha aspektet e tua duke qenë, duke zbuluar se kush po bën
duke hetuar, nëse jeni i gatshëm të jetoni nga parimi "jo vullneti im, por më i lartë
do të bëhet, "nëse je i gatshëm të udhëtosh përtej gjithë-njohjes, atëherë mund të kuptoni
atë që kam provuar të tregoj drejt. Vetëm kështu do të shijoni për veten tuaj
misteri i thellë dhe bukuria e thjesht ekzistuese.
Ekziston një mundësi tjetër për jetën. Somethingshtë diçka e shenjtë, e pathyeshme
që mund të zbulohen ende thellësitë e qenies suaj, përtej koncepteve,
përtej dogmave, përtej kushtëzuara aktiviteti dhe të gjitha preferencat. Nuk eshte
të fituara nga teknikat, ritualet ose Praktikat. Nuk ka "si" për ta marrë atë.
Nuk ka sistem. Nuk ka asnjë mënyrë për të Rruga. Siç thonë në Zen
po zbulon fytyrën tënde origjinale para se të lindeshit. Nuk bëhet fjalë
duke shtuar më shumë vetes. Po bëhet një dritë për veten; një dritë që shpërndahet
iluzion i vetvetes. Jeta do mbesin gjithmonë të paplotësuar
dhe zemra do të mbetet gjithmonë i shqetësuar derisa të vijë të pushojë në këtë
mister përtej emrit dhe formës.
[muzikë] Om Shreem Lakshmi