Բոլոր հյուրերը համամիտ էին, որ դա իդեալական հարսանիք էր:
Փեսացուն Օրֆեուսն էր՝
պոետներից և երգիչներից ամենահռչակավորը:
Հարսնացուն Էվրիդիկն էր՝ անտառի հավերժահարսը:
Ցանկացածը կարող էր փաստել,
որ երկուսն էլ իսկապես սիրում էին իրար:
Հանկարծ Էվրիդիկը սայթաքեց և ընկավ գետնին:
Երբ Օրֆեուսը վազեց նրա մոտ,
հավերժահարսն արդեն մահացել էր,
իսկ օձը, որը կծել էր նրան, խոտերի միջով սողալով հեռացավ:
Էվրիդիկի թաղումից հետո Օրֆեուսի վիշտն այնքան մեծ էր,
որ որոշեց հեռանալ կենդանի մարդկանց աշխարհից:
Նա որոշեց սիրելիին փրկելու համար գնալ մահացածների երկիր՝
մի վայր, որտեղից ոչ մի կենդանի էակ դեռ չի վերադարձել:
Երբ Օրֆեուսը հասավ անդրաշխարհի դարպասներին,
սկսեց նվագել քնարի վրա:
Մեղեդին այնքան գեղեցիկ էր, որ
Կերբերոսը՝ երեքգլխանի կատաղած շունը, որ հսկում էր մեռյալներին,
հանգիստ պառկեց՝ թողնելով, որ Օրֆեուսն անցնի:
Քարոնին՝ մահացածների հոգիները Ստիքս գետով Հադեսի թագավորություն տեղափոխողին,
այնքան էր դուր եկել մեղեդին, որ նա Օրֆեուսին անվճար տեղափոխեց մյուս ափ:
Երբ Օրֆեուսը մտավ Հադեսի և Պերսեփոնեի՝ մահացածների թագավորի և թագուհու ամրոց,
սկսեց երգել:
Նա երգում էր Էվրիդիկի հանդեպ իր սիրո մասին
և ասում, որ իր սիրելիին շատ վաղ տարան իրենից հեռու:
Կգա այն օրը, երբ Էվրիդիկը, բոլորի պես,
հավերժ կմնա մահացածների թագավորությունում:
Մի՞թե Հադեսը չէր կարող նրան ևս մի քանի տարի շնորհել Երկրի վրա:
Երբ Օրֆեուսն ավարտեց իր երգը,
դժոխքում ամեն բան կանգ առավ:
Սիզիֆն այլևս չէր գլորոմ իր քարը դեպի բլրի գագաթը։
Տանտալոսը գլուխը չձգեց դեպի այն ջուրը,
որից նա իրավունք չուներ խմել:
Անգամ Ֆուրիաները՝ վրեժխնդրության դիվային աստվածուհիներն էին լալիս։
Հադեսն ու Պերսեփոնեն խոստացան կատարել Օրֆեուսի խնդրանքը մի պայմանով.
նա մահացածների թագավորությունից պետք է դուրս գա առանց հետ նայելու՝
և ստուգելու՝ արդյոք Էվրիդիկը նույնպես գալիս է, թե ոչ:
Եթե հետ նայի, Էվրիդիկը հավերժ կմնա մահացածների թագավորությունում:
Օրֆեուսը սկսեց քայլել դեպի դուրս:
Ամեն քայլի հետ նա ավելի ու ավելի էր ցանկանում իմանալ՝
արդյոք Էվրիդիկը գալիս է իր հետևից:
Նա ոչինչ չէր լսում,
բայց չէ՞ որ ոտնաձայներ պետք է լինեին:
Երբ նա գրեթե դուրս էր եկել անդրաշխարհից ու անցել դեպի շողացող լույսը
չդիմացավ:
Օրֆեուսը փորձեց հետ վերադառնալ անդրաշխարհ,
բայց նրա համար դռները փակ էին:
Էվրիդիկային կորցնելու պատճառով
Օրֆեուսը երդվեց այլևս չսիրել ոչ մի կնոջ:
Փոխարենը նա նստում էր ծառերի պուրակի մոտ
և երգում երգեր սիրահարների մասին:
Հանիմեդ անունով գեղեցիկ մի տղա կար,
ում Զևսը դարձրել էր Աստվածներին գինի մատակարարող:
Կար նաև Միրան,
ով սիրում էր հորը և դրա համար պատժված էր,
և կար Պիգմալիոնը,
ով փղոսկրից քանդակել էր կնոջ իր իդեալը,
իսկ հետո աղոթել Վեներային այնքան, մինչև նա քանդակը կենդանացնի:
Եվ հենց ինքը՝ Վեներան,
ում գեղեցիկ սիրեցյալին՝ Ադոնիսին սպանել էր վայրի վարազը:
Ասես Օրֆեուսի սերն ու կորուստը տվել էին նրան կարողություն՝
տեսնելու Աստվածների և մարդկանց սրտերը:
Բայց որոշների համար պոեզիան բավարար չէր:
Մենադաներ կոչվող վայրի կանանց մի խմբի դուր չէր գալիս այն փաստը, որ բանաստեղծը,
ով այդքան գեղեցիկ էր երգում սիրո մասին,
երբեք չի սիրի նրանց:
Այդ խանդը հասցրեց նրանց կատաղության
և նրանք կտոր-կտոր արեցին խեղճ Օրֆեուսին:
Թռչունները՝ բնության երգիչները,
սգում էին Օրֆեուսի մահը,
ինչպես և գետերը, որոնց ձայները մեղեդի էին դառնում:
Աշխարհը կորցրեց երկու գեղեցիկ հոգիների:
Օրֆեուսն ու Էվրիդիկն այնքան ուժգին էին սիրում իրար, որ երբ իրարից հեռու էին,
Օրֆեուսը հասկացավ, որ սիրահարների ցավն ու երջանկությունն ամենուր է:
Եվ այդպես ստեղծվեց արվեստի նոր ձև՝ սիրային պոեզիա:
Չնայած ողջ աշխարհը սգում էր,
Օրֆեուսը գտավ իր խաղաղությունն ու երկրորդ կեսին մահացածների թագավորությունում:
Մինչ այսօր էլ նա այնտեղ քայլում է Էվրիդիկի հետ Ստիքս գետի ափով:
Երբեմն նրանք քայլում են կողք կողքի,
երբեմն Էվրիդիկը քայլում է նրանից առաջ,
իսկ երբեմն էլ Օրֆեուսն է գնում նրանից առաջ
և շրջվում՝ նայելու նրան այնքան, որքան ցանկանա: