Qoftë i lidhur në një rrotë që digjet, që kthehet në merimangë
apo që shqiponja i ha mëlçinë,
mitologjia greke është e mbushur me histori rreth zotave
që shkaktojnë horrore të frikshme tek mortalët që i zemëruan.
Megjithatë një nga ndëshkimet më të famshme nuk kujtohet më
për mizorinë e jashtëzakontë por për familjaritetin, disi shqetësues.
Sifizi ishte mbreti i parë i Epirit, i njohur tanimë si Korinti.
Megjithëse një sundues i zgjuar që e bëri qytetin të begatë, ai ishte një tiran dinak
që joshi mbesën e tij dhe vrau vizitorët për të treguar pushtetin e tij.
Ky abuzim i mikpritjes, kësaj tradite të shenjtë, i zemëroi zotat tej mase.
Por Sifizi mund ta kishte shmangur gjithsesi ndëshkimin,
po të mos kishte qenë për vetëbesimin e tij të sëmurë.
Telashet filluan kur Zeusi rrëmbeu nimfën Agina
duke e marrë të shndërruar në një shqiponjë gjigande.
Babai i Aginës, Zoti i lumenjve Azofi, ndoqi gjurmët e tyre deri ne Epir,
ku u ndesh me Sifizin.
Në shkëmbim, që ai të krijonte një burim brenda qytetit,
mbreti i tregoi Azofit, në cilën rrugë Zeusi e kishte marrë vajzën.
Kur Zeusi e mori vesh, ai u xhindos aq shume saqë urdhëroi Thanatosin ose vdekjen
të lidhte Sifizin në botën e nëndheshme, kështu që ai të mos shkaktonte më telashe.
Por Sifizi shquhej për dinakëri.
Teksa ai ishte gati të burgosej,
mbreti e pyeti Thanatosin ti tregonte si punonin zinxhirët
dhe me shpejtësi e lidhi atë, para se t'ja mbathte drejt botës njerëzore.
Me Thanatosin të zënë në grackë,askush nuk vdiste dot dhe bota ishte në kaos.
Gjërat u rikthyen në normalitet kur zoti i luftës Ares,
i mërzituar ngaqë luftrat nuk ishin më emocionuese, e liroi Thanosin nga zinxhirët.
Sifizi e dinte që fundi ishte afër.
Por ai kishte ende një As nën mëngë.
Para se të vdiste, ai i kërkoi gruas së tij Meropes ta hidhte trupin në sheshin publik,
nga ku ai do të përfundonte në brigjet e lumit Styx.
Tani i rikthyer me të vdekurit, Sifizi iu afrua Persefonit,
mbretëreshës së botës të nëndheshme dhe u ankua
që gruaja e kishte mosrespektuar dhe nuk i kishte bërë një varrim të duhur.
Persefoni i dha lejen të kthehej në botën e të gjallëve
të ndëshkonte Meropen , me kusht që të kthehej sërisht.
Sigurisht, që Sifizi nuk e mbajti premtimin,
tanimë i kishte shpëtuar vdekjes 2 herë, duke ja hedhur zotave.
Nuk do të ketë një herë të tretë,
pasi postieri Hermes e dërgon Sifizin mbrapsht në Hades.
Mbreti mendoi se ishte më i zgjuar se zotat,
por Zeusi ishte ai që do të qeshte i fundit.
Ndëshkimi i Sifizit ishte një detyrë direkte
-të rrotullonte një shkëmb të madh lart në kodër.
Por sapo ai i afrohej majës , guri rrotullohej përsëri poshtë,
duke e detyruar të rifillonte nga e para
... përsëri dhe përsëri, deri në pafundësi
Historianët sugjerojnë që përralla e Sizifit i ka rrënjët nga mitologjia antike
për agimin dhe perëndimin e diellit, apo ciklet e tjera natyrore.
Por pamja e gjalle e dikujt të dënuar të përsërisë një detyrë pafundësisht
tregon një alegori për pozitën e njeriut.
Në esenë e tij klasike, Miti i Sizifit,
filozofi ekzistencialist Albert Kamy e krahason dënimin
me kërkimet e kota njerëzore për të gjetur një domethënie dhe një të vërtetë
në një univers indiferent dhe pa domethënie .
Në vend se të dëshpëruar, Kamy e përfytyron pa dyshim Sifizin duke ndeshur fatin e tij
teksa zbret poshtë, për të rrotulluar shkëmbin lart sërisht.
Edhe nëse pengesat e përditshme në jetët tona
ndonjëherë duken njëlloj përsëritëse dhe absurde,
ne duhet gjithsesi ti japim atyre rëndësi duke i përqafuar ato si pjesë e jonë.