W rogu widać przycisk nagrywania.
Widać więc że, teraz się nagrywa,
a ja zamierzam się wyciszyć.
a ty kontynuuj i rób swoje intro.
Dziękuję Marcie.
Witam, jestem Marcie Roth.
i pracuję w prawach osób niepełnosprawnych
przez całe moje dorosłe życie,
a właściwie od kiedy byłam uczennicą szkoły średniej.
Obecnie jestem dyrektorem wykonawczym i CEO Światowego Inst. Niepełnosprawności,
i pracowałam przez lata w usługach
dla ludzi mieszkających w domach opieki. na początku mojej kariery
z ludźmi w...
dziećmi w środowisku szkolnym,
ludźmi w rehabilitacji zawodowej,
a następnie z ludźmi w środowiskach życia społecznego,
a potem, po drodze, bardzo za- angażowałam się w prawa niepełnosprawnych
i bardzo zaangażowana w wczesne dni rzecznictwa
zanim wprowadzono ADA.
Od tąd pracowałam dla organizacji wspiera- jących niepełnosprawnych prawie zawsze.
Oprócz mojej własnej niepełnosprawności,
jestem również rodzicem dwójki
teraz dorosłych osób z niepełnosprawnością.
Mój mąż również jest niepełnosprawny,
i duża część mojej rodziny również to ludzie z niepełnosprawnością
więc prawa osób niepełnosprawnych to tylko część
wszystkiego, kim jestem i co robię.
Spędźiłam od 2001 roku i dalej
mocno skupiając się na tym, co dzieje się dla osób niepełnosprawnych
przed, w trakcie i po katastrofach.
I to było szczególnie laserowe skupienie mojej uwagi od tamtej pory
i faktycznie, miałam okazję
jako osoba mianowana w administracji Obamy
spędzić około 8 lat w FEMA,
ustanawiając w FEMA Biuro Koordynacji Integracji Osób Niepełnosprawnych,
i budując kadrę ekspertów ds. niepełnosprawności
z tego samego stawu, wspierających gubernatorów
i menedżerów ds. sytuacji kryzysowych a w szczególności
angażowanie osób z niepełnosprawnością, i organizacje zajmujące się niepełnosprawnością
w gotowość na wypadek sytuacji kryzysowych
oraz w odbudowę po katastrofach i łagodzenia skutków.
Ostatni element, odkąd jestem z
Światowym Instytutem Niepełnosprawności od września zeszłego roku,
moja ciągła koncentracja na globalnych prawach osób niepełnosprawnych jest naprawdę
czymś, w co miałam o wiele więcej okazję do aktywnego zaangażowania się
i spędziłam ten czas od momentu dołączenia
WID budując proces planowania strategicznego
i wspieraniu organizacji w w ustalaniu nowych priorytetów,
przyglądanąć się misji organizacji
i bardzo niedawno ustanowić cztery szczególne obszary zainteresowania
dla organizacji, kiedy idziemy naprzód.
Dziękuję Marcie. Doskonale, okay
Przepraszam, że mój sąsiad rozdrabnia dużo chrustu dzisiaj,
więc to wydaje dodatkowy dźwięk za każdym razem, gdy wyciszam
ale nie martwcie się, to nie będzie przeszkadzać w nagrywaniu.
Ok, więc pierwsze pytanie jest o przeszłości.
Opowiedz o pierwszym wspomnieniu, gdy zdałaś sobie sprawę, że istnieją
problemy z dostępnością, dyskryminacja, lub brak integracji.
Jaka jest twoja osobista historia lub związek
z Amerykańską Ustawą o Niepełnosprawności? Co pamiętasz
z dnia, w którym została podpisana, jeśli odpowiednio?
I jaki to miało wpływ na Ciebie i na innych?
Pamiętaj, aby stuknąć coś aby kamera przesunęła się na Ciebie
zanim zaczniesz.
Po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z niepełnosprawności w bardzo młodym wieku.
Miałam najlepszego przyjaciela w pierwszej klasie, miał na imię Gregory,
i on i ja byliśmy po prostu wspaniałymi przyjaciółmi.
Spędziliśmy razem mnóstwo czasu,
a potem nagle pewnego dnia, Gregory zniknął,
i nie wiedziałam co się z nim stało albo gdzie poszedł
i dopiero wiele lat później
dowiedziałam się, że Gregory miał zespół Downa,
i został usunięty z mojej klasy przedszkolnej,
i pierwszej klasy, jak sądzę. w tym momencie,
i najwyraźniej został wysłany do jakiejś innej szkoły.
A utrata jego przyjaźni była dość zaskakująca.
i nie rozumiałam, wiecie, gdzie on poszedł.
Patrząc na to z perspektywy czasu, to jakoś osobliwe że nie udało nam się zostać przyjaciółmi.
Bo on nie wyprowadził się, tylko przestał chodzić do mojej szkoły.
Ale, ja...
Pamiętam, że byłam zdezorientowana, a potem przez następne kilka lat,
mieszkałam w mieście, które było również siedzibą organizacji Save the Children,
i zawsze byłam bardzo zainteresowana pracą, jaką wykonuje Save the Children,
i ze wstydem muszę przyznać. że moje najwcześniejsze zaangażowanie
w pracę humanitarną było z, wiesz, bardzo charytatywne podejście,
i spędziłam dużo czasu w dzieciństwie zbierając pieniądze dla Save the Children,
i angażując się w inne działania które były bardzo zgodne
modelu dobroczynności i litości, a na pewno nie model
tworzenia przestrzeni, wspierania i podnoszenia innych osób niepełnosprawnych.
początek mojej niepełnosprawności nastąpił dopiero wiele lat później,
ale kiedy byłem w liceum, miałam wymóg by robić
Nawet nie pamiętam, jak to się teraz nazywa!
Praca społeczna! Przepraszam.
Miałam okazję robić, albo miałam obowiązek wykonywania pracy społecznej,