"Tek istediğim, hak ettiğim terfiydi;
bana dediğiyse "Masaya çık
ve bacaklarını aç."
"Çalıştığım yerdeki bütün erkekler, bir kağıda
onlara yapabileceğim cinsel fantazilerini yazmışlar.
Oysa tek istediğim penceresi olan bir ofisti."
"Komiteden geçmesini istediğim bir konu hakkında ondan tavsiye istemiştim;
o ise bana dizliklerimi getirip getirmediğimi sordu."
Bunlar işyerinde cinsel tacizi araştırdığım son bir yıl içinde
kadınlardan duyduğum korkunç hikayelerin
sadece birkaçı.
Bulduğum,
bunun dünya çapında bir salgın olduğu.
Bu, sadece her gün işe gitmek isteyen
milyonlarca kadının yaşadığı
korkunç gerçeklik.
Cinsel taciz ayrım yapmıyor.
Etek giyebilirsiniz,
doktor önlüğü de,
askeri üniforma da.
Genç veya olgun olabilirsiniz,
evli veya bekar,
siyahi veya beyaz.
Cumhuriyetçi olabilirsiniz, Demokrat veya bağımsız.
O kadar çok kadından duydum ki:
polisler,
ordu mensupları,
mali müşavirler,
oyuncular, mühendisler, avukatlar,
bankacılar, muhasebeciler, öğretmenler...
gazeteciler.
Aslında, cinsel taciz
seks ile ilgili değil.
Güç ile ilgili
ve sizin gücünüzü elinizden alma çabasıyla
size yaptıklarıyla ilgili.
Bugün burada olmamın amacı
o gücü geri alabileceğiniz konusunda sizi teşvik etmek.
(Alkış)
6 Temmuz 2016'da,
kendimi bir uçurumdan aşağı attım.
Hayatımın en korkutucu zamanıydı,
yapması çok güç bir seçim.
Bir başıma bir boşluğa düşmüştüm,
aşağıda ne olduğunu bilmeden.
Ama sonra mucizevi şeyler olmaya başladı.
Kendi acılarını, çaresizliklerini, utançlarını paylaşmak isteyen
binlerce kadın benimle iletişime geçti.
Bana onların sesi olduğumu söylediler,
onların sesi kısılmışken.
Birdenbire 21. yüzyılda bile
her kadının bir hikayesi olduğunu fark ettim.
Örneğin Joyce,
bir kabin görevlisi denetmeni,
patronu her gün toplantılarda
not defterine penisler çizerken
akşam izlediği pornoları anlatıyormuş.
Şikayet etmeye gittiğinde,
ona "deli" demişler ve kovulmuş.
Wall Street bankacısı Joanne gibi...
Erkek iş arkadaşları ona o aşağılık, "a" ile başlayan sözcüğü diyorlarmış.
Şikayet etmiş,
sorunlu olarak etiketlenmiş,
bir daha da Wall Street'te anlaşma yapamamış.
Asker Elizabeth gibi...
Erkek asker arkadaşları yüzüne bir dolarlık banknotları sallayıp
"Benim için dans et." diyorlarmış.
Üstüne şikayet etmeye gittiklerinde,
üstü "Ne? Sadece bir dolar mı?
Sen en azından beş veya on edersin!"
Bunları okuyup
hepsine cevap verdikten
ve bu epostalar yüzünden ağladıktan sonra,
yapmam gereken ne kadar iş olduğunu fark ettim.
Şaşırtıcı gerçekler:
- bildiğimiz - üç kadından biri
işyerinde cinsel tacize uğruyor.
Bunların yüzde yetmiş biri hiçbir zaman şikayet edilmiyor.
Neden?
Kadınlar seslerini yükseltince,
hala yalancı ve sorunlu olarak nitelendiriliyorlar,
küçük düşürülüyorlar, çamur atılıyorlar,
daha düşük konumlara getiriliyorlar, kara listeye alınıyorlar
ve işten çıkarılıyorlar.
Cinsel tacizi ihbar etmek, birçok durumda kariyerin sonu anlamına gelebiliyor.
Bana ulaşan kadınların neredeyse tamamı
şu anda, seçtikleri kariyerde çalışmıyorlar,
bu korkunç bir durum.
Ben de başlangıçta sessiz kaldım.
Miss Amerika seçildiğim yılın sonunda başıma geldi,
bir hayli yüksek mevkideki bir televizyon yöneticisiyle,
New York'ta toplantıdaydım.
Gün boyunca bana yardım ettiğini düşünüyordum,
benim için birçok telefon görüşmesi yapıyordu,
Akşam yemeğine gittik
ve arabanın arka koltuğunda birden üstüme atladı
ve dilini boğazıma soktu.
Aptal ben, ona göre "işe girebilmem" için
onun pantolonunun da içine girmem gerektiğini anlamamıştım.
Sadece bir hafta sonra,
Los Angeles'ta yine yüksek mevkide bir halka ilişkiler uzmanıyla görüşürken,
yine olan oldu.
Yine arabadaydık.
Boynumu eline alıp
kafamı apış arasına öyle sert soktu ki
nefes alamadım.
Bu gibi olaylar kendinize olan güveninizi altüst ediyor.
Bunlar yakın zamana kadar bile
taciz olarak değerlendirmediğim olaylar.
Bu yüzden yapmamız gereken çok şey var.
Miss Amerika yılım bittikten sonra da
birçok ünlü kişiyle buluştum,
Donald Trump da bunlardan biri.
1988 yılında bu fotoğraf çekilirken
kimse burada olacağımızı tahmin edemezdi.
(Gülüşmeler)
Ben, işyerlerindeki cinsel tacizi bitirmeye çalışırken,
o, buna rağmen,
Birleşik Devletler başkanı.
Bundan kısa bir süre sonra, Richmond, Virginia'da
televizyon haberciliğindeki ilk işimi aldım.
Cırtlak pembe ceketimin içindeki özgüvenli gülüşe bakın.
Saça bakmasanız da olur.
(Gülüşmeler)
Sarışınların çok zeki olduğunu göstermek için canımı dişime takıyordum.
İronik olarak, ilk takibe aldığım haberlerden biri
Vaşington'daki Anita Hill davasıydı.
Bundan kısa bir süre sonra
ben de işyerinde cinsel tacize uğradım.
Virginia'nın kırsal kesiminden bir haberi araştırırken
arabaya girince
kameramanım,
bana mikrofon takarken göğüslerime dokunmasının
ne kadar hoşuma gittiğini sordu.
Ondan sonra da her şey yokuş aşağı gitti.
Kendimi yolcu kapısına yapıştırdım,
bu cep telefonlarından önceydi.
Çok korkmuştum.
Kendimi saatte 80 kilometre giden
araçtan aşağı atsaydım,
ne kadar yaralanacağımı düşündüm.
Bütün Hollywood'un en çok tanınan isimlerinden
Harvey Weinstein ile ilgili konu ortaya çıkınca,
iddialar korkunçtu.
Ancak o kadar kadın ortaya çıktı ki
yaptığımın bir anlamı olduğunu fark ettim.
(Alkış)
Bahanesi çok uyduruktu.
60 ve 70'li yılların bir ürünü olduğunu söyledi,
o zamanın kültürü öyleymiş.
Evet, o zamanın kültürü öyleydi
ne yazık ki hâlâ da öyle.
Neden?
Cinsel tacizle hala iliştirilen
mitler yüzünden...
"Kadınlar başka bir iş bulmalı ve kariyerlerini değiştirmeliler."
Oldu.
Bunu iki işte çalışan, eşi olmayan,
ayın sonunu getirmeye çabalayan,
aynı zamanda taciz edilen anneye söyleyin.
"Kadınlar,
bunu kendileri davet ediyorlar."
Giydiğimiz giysilerle,
yaptığımız makyajla.
Tabii, Silikon Vadisinde Uber mühendislerinin giydiği
kapşonlular zaten çok davetkâr.
"Kadınlar uyduruyorlar."
Evet zaten aşağılanıp alaşağı edilmek
çok zevkli ve getirisi bol.
Bilirim.
"Kadınlar bunları ünlü ve zengin olmak için söylüyorlar."
Kendi başkanımız bunun söyledi.
Eminim Taylor Swift'in,
yani dünyanın en bilinen ve en zengin şarkıcılarından birinin,
daha fazla paraya veya üne ihtiyacı yoktu,
avuçlandığı için bir dolarlık
tazminat davası açarken.
Bu davayı açtığı için çok memnunum.
Son dakika haberi:
kadınlar ve işyerindeki cinsel taciz davalarıyla ilgili konuşulmayan hikaye:
kadınlar sadece güvenli, hoşgörülü
ve tacizsiz bir ortam istiyorlar.
Bu kadar.
(Alkış)
Peki gücümüzü nasıl geri alabiliriz?
Üç çözümüm var.
Birincisi:
Seyircileri ve buna izin verenleri yanımıza çekmeliyiz.
Birleşik Devletler'deki şirketlerin yüzde doksan sekizinin
cinsel taciz eğitimleri var.
Yetmişinin engelleme programları var.
Ancak hâlen
etraftakilerin ve tanıkların çoğu sesini yükseltmiyor.
2016'da
Harvard Business Review buna "izleyici etkisi" diyor.
Ama 11 Eylül'ü hatırlayın.
Bize milyonlarca defa
"Bir şey görürseniz,
bir şey söyleyin." dendi.
Bu söz, işyerindeki cinsel tacize tanık olanlara da uygulansa
bu olayları fark etmekte ve engellemekte,
bunun suçlularıyla yüzleşmekte
ve kurbanlara yardım etmekte, onları korumakta
ne kadar etkili olurdu düşünün.
Bu benim erkeklere çağrım:
bu savaşta size ihtiyacımız var.
Kadınlara da,
buna izin vermektense yanımızda olun.
İkinci çözüm:
Yasaları değiştirin.
Kaçınız iş sözleşmelerinizde
zorunlu uzlaşma kuralı olup olmadığını
biliyorsunuz?
Pek fazla el görmüyorum.
Bilmiyorsanız, bilmelisiniz,
nedeni de şu:
TIME dergisi
ekranda şöyle diyor
"Cinsel taciz iddialarını hasıraltı eden
mini minnacık şart."
Bu, şu demek:
Zorunlu uzlaşma kuralı, Amerikan anayasasının size verdiği
yedinci hakkı yani açık jüri hakkını elinizden alıyor.
Bu, gizli.
Aynı tanıklar veya ifadeler sizin için geçerli değil.
Birçok davada, arabulucuyu şirket seçiyor.
İtiraz hakkı yok
ve davaların yalnızca yüzde yirmisini çalışan kazanıyor.
Tekrarlıyorum, bu gizli
yani size ne olduğunu kimse öğrenmiyor.
Bu yüzden Vaşington'da
yasaları değiştirmek için
çalışıyorum.
Senatörlere şöyle diyorum:
cinsel tacizin siyasi tarafı yok.
Birisi sizi taciz etmeden önce
Cumhuriyetçi misiniz, Demokrat mısınız diye sormuyor.
Sadece yapıyorlar.
Bu nedenle bu hepimizin umrunda olmalı.
Üçüncü çözümüm:
Yırtıcı olun.
Bu, boynumuzu dik tutmakla
ve özgüven kazanmakla başlıyor.
Ayağa kalkıyoruz, sesimizi yükseltiyoruz
ve bize ne olduğunu dünyaya anlatıyoruz.
Biliyorum, korkunç,
ama bunu çocuklarımız için yapmalıyız.
Önümüzdeki nesiller için buna son vermeliyiz.
Ben, bunu, çocuklarım için yaptığımı biliyorum.
Sesimi yükseltip yükseltmeme kararı vermemde
çocuklarımın büyük payı var.
Güzel çocuklarım,
12 yaşındaki oğlum Christian
ve 14 yaşındaki kızım Kaia.
Onları hafife almışım.
Geçen yıl, benim haberimin
açıklandığı gün, okulun ilk gününe denk geldi;
karşılaşacakları şeyler yüzünden endişeliydim.
Kızım okuldan geldi ve
"Anne, bir yığın insan bana, sana yazın ne olduğunu sordu." dedi.
Sonra gözlerimin içine baktı
ve şöyle dedi: "Anne,
benim annem olduğunu söylemekten
çok gurur duydum."
İki hafta sonra da
hayatını zorlaştıran iki çocuğa karşı
sesini yükseltme cesaretini nihayet buldu.
"Anne, bu cesareti,
senin bunu yaptığını gördüğüm için
kendimde buldum."
(Alkış)
Cesaret verme bulaşıcı.
Umarım benim başımdan geçenler size de ilham vermiştir,
çünkü şimdi taşma noktasına geldik.
Tarih gözümüzün önünde şekilleniyor.
Her gün daha fazla kadın sesini yükseltip
"Artık yeter." diyorlar.
(Alkış)
Şirketlerden son dileğim.
Rasgele bir aşağılık yüzünden
kariyerine son verilmiş kadınları işe geri alın.
Çünkü kadınlar için şunu biliyorum:
Artık hafife alınmayacağız, korkmayacağız veya geride kalmayacağız,
kurulu düzen yüzünden veya geçmişte yaşananlardan dolayı
sessiz kalmayacağız.
Hayır.
Ayağa kalkacağız, sesimizi yükseltip
kendimizi duyuracağız.
Hep olmamız gereken kadın olacağız.
Her şeyden öte,
her seferinde yırtıcı olacağız.
Teşekkürler.
(Alkış)