این داستان، داستان دو شهر باستانی
و درختهایی است که سرنوشت آنها را تعیین کردند.
۳,۰۰۰ سال قبل از میلاد، اوروک از نیویورک کنونی پرجمعیت‌تر بود.
این پایتخت شلوغ برای تغذیه جمعیت روبه رشدش
دائما مجبور به گسترش سیستم آبیاری‌اش بود.
۲,۵۰۰سال بعد، در سریلانکا، شهر‌آنورادوپورا مشکل مشابهی داشت.
آنها هم دائما رشد جمعیت داشتند،
و مانند اوروک، شهر‌شان روی سیستم پیچیده‌ی آبیاری تکیه کرده بود.
با رشد اوروک، کشاورزها با قطع درختان فضا را برای محصولات بیشتر باشد.
اما در آنورادوپورا درختان مقدس شمرده می‌شدند.
شهرشان شاخه‌ای از درخت بودا را در خود جای داده بود،
درختی که، گفته شده، بودا در زیر آن به روشنگری دست یافته است.
حرمت دینی، تبرهای کشاورزان را کند کرده بود
و حتی باعث شد درخت‌های بیشتری در پارک های شهری کاشته شود.
در ابتدا توسعه ی اوروک به خوبی پیش می‌رفت.
اما به خاطر عدم وجود درختان و درنتیجه فیلتر نشدن آب آنها،
سیستم آبیاری اوروک آلوده شد.
تبخیر شدن آب،مواد معدنی ته نشین شده‌ای را به جا می‌گذاشت
که خاکی بسیار شور را برای کشاورزی به جا می‌گذاشت.
در مقابل، سیستم آبیاری آنورادوپورا طوری طراحی شده بود
تا در جهت جنگل اطراف شهر کار کند.
در نهایت جمعیت شهرشان دو برابر جمعیت اوروک شد،
و امروزه، آنورادوپورا هنوز هم از درختی که ۲,۰۰۰ سال پیش کاشته شده مراقبت می‌کند.
شاید فکر کنیم طبیعت، چیزی بی ارتباط با فضاهای شهری ما است،
اما درختان همیشه، بخش مهمی از شهرهای موفق را تشکیل می‌دهند.
درختان مانند اسفنجی طبیعی عمل می‌کنند و روان آب‌های طوفان را
که قبل پخش شدن در فضا هستند، جذب می‌کنند.
ریشه‌هایشان شهر را در برابر گل‌آب‌ها محافظت می‌کند
در عین حال آب را در خاک نگه می‌دارد و سموم را فیلتر می‌کند.
ریشه‌ها هم از وقوع سیل جلوگیری می‌کنند،
و هم نیاز به وجود بادشکن‌ها و کارخانه‌های تصفیه آب را کاهش می‌دهند.
برگ‌های پرمنفذشان هوا را با به دام انداختن کربن و دیگر آلاینده‌ها تصفیه می‌کند.
در نتیجه آنها در مبارزه با تغییرات آب و هوایی نقش مهمی دارند.
بشریت قرنهاست که از این مزایا پرده برمی‌دارد.
اما درختان فقط برای سلامت زیرساخت‌های شهری مناسب نسیتند
آنها همچنین نقش مهمی را در سلامتی شهروندان بازی می‌کنند.
در سال ۱۸۷۰ منهتن درختان کمی در بیرون از پارک های جزیره داشت.
بدون سایه‌ درختان
ساختمان‌ها ۹ برابر بیشتر، تابش خورشیدی را در طول
گرمای کشنده‌ی تابستان جذب می‌کردند.
همراه با استاندارد‌های بهداشتی ضعیف دوره
گرمای شدید، زمین را به محلی برای گسترش ویروس وبا تبدیل کرد.
در هنگ کنگ کنونی، آسمان خراش‌های بلند و زیرساخت‌های زیرزمینی
روییدن درختان را سخت کرده است.
این امر باعث آلودگی بیشتر هوا می‌شود
که می‌تواند باعث برونشیت و کاهش عملکرد ریه شود.
درختان سلامت روانی ما را هم تحت تاثیر قرارمی‌دهد.
تحقیقات نشان می‌دهد که برگ سبز درختان تمرکز را افزایش می‌دهد
و از استرس و فشار کم می‌کند.
حتی نشان داده شده که بیماران بیمارستانی که منظره‌ی اتاقشان دیوارهای آجری است
آرام تر از آنهایی که منظره‌ی اتاقشان درختان بودند بهبود یافتند.
خوشبختانه، خیلی از شهرها پر از این منظره‌ها هستند،
و این اتفاقی و تصادفی نیست.
در اوایل قرن ۱۸،
برنامه‌ریزان شهری شروع کردند به پذیرفتن اهمیت درختان شهری
در سال ۱۷۳۳، کلنل جیمز اوگلتورپ شهر جورجیا در ساوانا را طوری
طراحی کرد که هیچ محله‌ایبیشتر از ۲ دقیقه پیاده از پارک فاصله نداشته باشد.
بعد از جنگ جهانی دوم، کپنهاک همه پیشرفت‌های جدید را در طول ۵ شریان
هدایت می‌کند که همه آنها بین یک پارک قرارگرفتند.
این طرح انعطاف پذیری شهر را
در برابر آلودگی و حوادث طبیعی افزایش می‌دهد.
و درختان شهری فقط برای مردم مفید نیستند.
پارک جنگلی پورتلند تنوع زیستی منطقه را حفظ می‌کند
و شهر را به خانه‌ی گیاهان محلی مختلف،
۱۱۲ گونه‌ی پرنده، و ۶۲ گونه‌ی پستاندار تبدیل می‌کند.
هیچ شهری به اندازه‌ی سنگاپور به درختان متعهد نیست.
از سال ۱۹۶۷، دولت سنگاپور بیشتر از ۱/۲ میلیون درخت کاشته است،
که شامل درختانی ۵۰ متری می‌شود که به آنها ابردرخت می‌گویند.
این ساختارها خودشان و محیط اطرافشان را با انرژی خورشیدی و آب باران جمع شده
حفظ و تقویت می‌کنند.
در حال حاضر درختان و گیاهان بیشتر از ۵۰٪ زمین‌های سنگاپور را پوشانده است
که باعث شده نیاز به تهویه هوا
و آلودگی هوا کمتر شود.
تخمین زده شده است که تا سال ۲۰۵۰ بیشتر از ۶۵٪ جهان در شهرها زندگی می‌کنند.
برنامه‌ریزان شهری می‌توانند اساسی بر پایه‌ دوستداری محیط زیست ایجاد کنند
اما اینکه جنگل‌های شهری به جایی برای زندگی موجوداتی غیربشر تیز
تبدیل شوند بستگی به افرادی دارد که در این جنگل ها زندگی می‌کنند.