با الهام از سخنران قبلی
میخوام آهنگ کوچیکی بخونم دربارهی پورنوگرافی اینترنتی.
نه، شوخی کردم.
استفادهی گسترده از پورن اینترنتی یکی از در حال رشدترین
و جهانیترین تجربههاییست که تابحال به صورت ناآگاهانه انجام شده.
تقریبا هر مرد جوان با دسترسی به اینترنت،
تبدیل به یک سوژهی آزمایشی مشتاق میشود.
پژوهشگر کانادایی «سایمون لاجینس» دریافت که
بیشتر پسرها از سن ۱۰ سالگی به دنبال پورنوگرافی هستند
وادار شده بوسیلهی مغزی که ناگهان مجذوب سکس شده.
استفاده کنندگان میبینند که پورن اینترنتی امروزه به مراتب
گیراتر از پورن در گذشته است.
دلیلش چیه؟
تازگی بیپایان
در این آزمایش مربوط به استرالیا،
نه برهنگی بیشتر، بلکه تازگی باعث افزایش ناگهانی برانگیختی است.
سوژهها ۲۲ فیلم پورن میبینند. اون افزایش ناگهانی رو میبینید؟
اون جاییه که پژوهشگران پورنی رو نمایش دادن که
افراد قبلا ندیده بودن.
چه اتفاقی افتاد؟ ذهنی و فیزیکی تحریک شدند.
دلیل این همه هیجان چیست؟
طبیعت مادر، دوست دارد تا زمانی که زن جدیدی در نزدیکی وجود داره،
مرد رو در حال لقاح و راغب به زنها نگاه داره.
در خط بالا، گوسفند نر،
زمان بیشتر و بیشتری نیاز داره تا کارش رو با همان گوسفند ماده گذشته انجام بده.
اما اگر مدام مادهها رو تغییر بدید، خط پایین، مشخصه که یکی نیستند.
میتونه کار رو دقیقا ظرف دو دقیقه انجام بده
و همینطور ادامه بده تا کاملا خسته بشه.
این پدیده با نام «تاثیر کولیج» شناخته میشه.
بدون تاثیر کولیج، پورن اینترنتی وجود نخواهد داشت.
طبق تاثیر کولیج، این برنامهی کهن مربوط به پستانداران،
هر زن تازه بر روی صفحه نمایش فرد رو به عنوان یک فرصت انتقال ژن، در نظر میگیره.
برای نگه داشتن مرد در حالت لقاح با صفحه نمایش، مغزش برای هر زوج یا تصویر جدید
با آزاد کردن مواد شیمیایی عصبی «دوپامین»، پیغام «برو بدستش بیار» میفرسته.
سرانجام جنس نر خسته خواهد شد
اما تا زمانیکه فرد به کلیک کردن ادامه بده
میتونه همینطور جلو بره و دوپامین هم به همین روال آزاد خواهد شد.
با پورن اینترنتی، یک مرد میتونه ظرف ۱۰ دقیقه، تیکههای سکسی بیشتری ببینه
نسبت به تعدادی که اجدادش در چند دورهی زندگی میتونستند ببینند.
مشکل اینه که او یک مغز «شکارچی-گردآورنده» داره.
یک مغز استفادهکنندهی شدید پورن، رشتههای عصبی خودش رو مطابق با
ثروت ژنی و تولید، تغییر میده و در نتیجه هماهنگ با این حرمسرای پورنی میشود.
رفتارهایی که در نتیجهی این پیوند بوجود میآیند عبارتند از: تنها بودن،
تماشاگری جنسی، کلیک کردن، جستجو کردن، تبهای زیاد مرورگر،
جلو زدن فیلم، تازگی پایدار، شوک و سورپرایز شدن.
همونطور که یکبار مردی جوان پرسید:
آیا ما اولین نسلی هستیم که با دست چپ خودارضایی میکنیم؟
حالا اینکه، سکس واقعی در مقایسه با آن معاشقه هست، لمس کردن،
لمس شدن، رایحهها، تحریک کردن، ارتباط احساسی،
فعل و انفعال با یک شخص واقعی.
خب چه اتفاقی میافته وقتی مرد مورد نظر ما بالاخره به یک زوج واقعی میرسه؟
خب، پژوهشگران به چند دلیل
اطلاعاعت چندانی دربارهی تاثیرات پورن اینترنتی ندارند.
در سال ۲۰۰۹، وقتی «لاجینس»، سعی کرد بر روی تاثیرات پورن مطالعه کنه
نتونست هیچ مرد جوانی رو پیدا کنه که از اون استفاده نمیکردن.
پس اولین مسئله دشوار جدی اینه که مطالعات، گروه کنترلشدهای نداره.
این یک نقطهی کور بزرگ ایجاد میکنه.
تصور کنید همه مردها از سن ۱۰ سالگی سیگار میکشیدن
و هیچ گروهی وجود نداشت که این کار رو نکنه.
در نتیجه فکر میکنیم که سرطان ریه، در مورد همهی مردها معموله.
«لاجینس» بیواهمه از نداشتن هیچ غیرکاربری، از ۲۰ مرد دانشآموز پرسید:
آیا پورن اینترنتی بر روی شما یا رفتارتان در ارتباط با زنان تاثیر گذاشته؟
اونها جواب دادن «نه، فکر نمیکنم»
اما اونها برای بیش از یک دهه پورن میدیدن.
تقریبا بدون توقف.
این مثل اینه که از یک ماهی بپرسید که در مورد آب چی فکر میکنه؟
که ما رو به مشکل دومی میرسونه...
پژوهشگران از کاربران پورن درباره علائمی نپرسیدن که
«فیلیپ زیمباردو» در سخنرانی «زوال مردان» اونها رو شرح داد.
علائم «اعتیاد انگیختگی» به سادگی با اختلالهایی مثل
اختلال کمتوجهی-بیشفعالی، اضطراب اجتماعی، افسردگی،
مشکلات تمرکز، اضطراب در کار، «اختلال وسواس فکری عملی»
و غیره، اشتباه گرفته میشه.
پزشکان اغلب فکر میکنند که این شرایط، مقدماتی هستند،
شاید موجب یک اعتیاد شود اما هرگز فکر نمیکنند که نتیجهی یک اعتیاد باشند.
در نتیجه، اغلب این افراد رو بدون جویا شدن
درباره اینکه آیا اعتیاد به ا ینترنت دارند، مداوا میکنند.
پس افراد هرگز نمیفهمند که
با تغییر دادن رفتارشون، میتونند به سادگی بر این علائم غلبه کنند.
مشکل سوم اینه که باور کردن این سخته
که فعالیت جنسی میتواند موجب اعتیاد شود، چون سکس برای سلامتی مفید است.
اما پورن اینترنتی، سکس نیست.
پورن اینترنتی همونقدر با سکس واقعی متفاوته
که بازیهای کامپیوتری امروزه با بازی «تخته نرد» متفاوتند.
دیدن صفحه نمایشی پر از بخشهای برهنهی بدن
به طور اتوماتیک کسی رو از اعتیاد انگیختگی، محافظت نمیکنه.
در این تحقیق مربوط به کشور «هلند» که عنوانش مشخصه،
فهمیدند که در حقیقت، در بین کل فعالیتهای اینترنتی
پورن بیشترین پتانسیل تبدیل به اعتیاد شدن رو داره.
دلیلش اینه:
این برنامهی کهن، که «چرخهی پاداش» نامیده میشه،
تکامل یافته تا ما رو به سمت پاداشهای طبیعی مثل سکس،
دوستی با دیگران وغذا بکشه.
در نتیجه، نسخههای افراطیِ پاداشهای طبیعی،
توانایی بینظیری در تسخیرکردن ما دارن.
برای مثال: غداهای پرکالری یا تیکههای تازهی سکسی
به ما دوپامین بیشتری میدهند.
دوپامین بیش از اندازه میتواند بر مکانیزمهای سیری پذیری ما غالب شود.
برای مثال: به موشها دسترسی نامحدود
به غذاهای کمارزش بدید و تقریبا همهشون تا رسیدن به چاقی، پُرخوری خواهند کرد.
به همین دلیل هم هست که از هر پنج آمریکایی چهار نفر اضافه وزن دارن
و نیمی از اونها چاق هستن.
این اعتیاد به غذاست.
حالا اینکه، در مقایسه با پاداشهای طبیعی، مواد مخدر مثل
کوکائین یا الکل فقط حدود ۱۰٪ از استفاده کنندگان رو گرفتار میکنند
خواه موش یا انسان باشند.
مکانیزم «مصرف یا انجام بیش از اندازه»، در مورد غذا و سکس زمانی مزیتی تکاملی بوده.
اساسا، شرایطی بوده که انجام دادن مداوم کاملا سودمند بوده.
میتونید این طور در نظر بگیرید که گرگها در هر شکار، ۱۰ کیلو گوشت بخورند
یا اینکه فصل جفتگیریه و شما حیوان آلفای گروه باشید.
چه اتفاقی میفته اگه فصل جفتگیری هرگز تموم نشه؟
همهی این ضربات دوپامین میتونه به مغز شما بگه که دو کار رو انجام بده.
اول میگه: «پسر، تو به بهترین ثمره تکامل بشر رسیدی!»
دوم، اونها در یک تغییر جریان مولکولی به نام «دلتا-فاسبی»، شروع به عمل میکنن.
میدونم قلمبهسلمبه است، دوپامین باعث ایجاد «دلتافاسبی» میشه
که شروع به تجمع در مدار پاداش مغز میکنه.
حال با چرخه زیادهروی در مصرف مواد یا پاداشهای طبیعی،
«دلتا-فاسبی» ساخته شده شروع به تغییر مغز
و تشویق به عیاشی و ولع شدید میکنه.
اگر عیاشی به ساخت و تجمع دلتا-فاسبی ادامه دهد
میتونه منجر به تغییراتی در مغز بشه که در همه معتادین دیده شده.
پس روند دومینویی این طوره که مصرف بیش از حد، باعث آزاد شدن دوپامین بیش از حد
و بعد ایجاد دلتا-فاسبی و نتیجتا تغییرات مغز را به دنبال داره.
یکی از اولین تغییرات، واکنشی کرخت نسبت به لحظات خوشاینده.
تاثیر میگذاره و در نتیجه لذتهای روزانه واقعا یک معتاد به پورن رو خشنود نمیکنه.
در عین حال، تغییرات فیزیکی دیگر در مغز
باعث میشه که مغز نسبت به پورن، فوقالعاده واکنشپذیر عمل کنه.
هر چیز دیگری در زندگی فرد یه جورایی کسالتباره،
اما پورن فوقالعاده هیجانانگیزه.
سرانجام با تغییر «قشر جلویی مغز» اراده فرد تحلیل میره.
این موضوع از اهمیت بالایی برخورداره.
همه اعتیادها این تغییرات مشترک را دارند
و همان تغییر جریان مولکولیِ دلتا-فاسبی که باعث تاثیرگذاری روی مغز میشه.
داشنمندان از اسکنهای مغز برای اندازهگیری
این تغییرات در معتادان به مواد استفاده کردن.
این اسکنها یک واکنش کاسته شده نسبت به خوشیها رو در معتادان به مواد نشون میده.
اینها و چندین تغییر دیگر، همینطور در معتادان به قمار
معتادان به غذا و همین اخیرا در معتادان به بازیهای کامپیوتری
و حالا در معتادان به اینترنت دیده شده.
برای پرکردن صفحه با نتایج مربوط به مطالعات مغزی عذرخواهی میکنم.
فقط به تاریخها توجه کنید.
اما میخوام بدونید که وجود دارد.
تا به حال تمام تحقیقات مغزی تنها به یک جهت اشاره میکنند.
تازگیِ پایداری که با کلیک کردن تامین میشود، میتواند سبب اعتیاد شود.
ما این را میدانیم چون وقتی دانشمندان
معتادان سابق به اینترنت را بررسی کردند،
فهمیدند که این تغییرات مغزی، در حال برگرداندن خود به حالت اولشان بودند.
متأسفانه هیچ یک از این مطالعات، کاربران پورن رو جدا نکرده،
اما شامل اونها هم میشود.
اینجاست که اتفاق کلیدی روی میدهد.
بالاخره گروهی از افراد رو داریم که دیگر از پورن اینترنتی استفاده نمیکنند.
درسته! تا هزاران نفر از افراد با مصرف بالای پورن، داوطلبانه در حال ترک هستن.
این افراد، همان گروه کنترلشدهای است که «آزمایش بزرگ پورن» فاقد آن بود.
اونها به متخصصین نشان میدهند، دگرگونی تنها یک متغیر تا چه حد تاثیرگذاره.
من اسمش رو میگذارم «احیای مردان» در مقابل «زوال مردان».
حالا قبل از اینکه ادامه بدم شاید میخواید بدونید که
که چرا هر مرد عشق پورن در حالت عقلانی تصمیم میگیره که اون رو کنار بذاره؟
جوابش دو کلمهست: «اختلال نعوظ».
پورن اینترنتی در حال نابودی عملکرد جنسی مردان جوان است.
«زیمباردو» گفت که مردان جوان در مقایسه با زنان در حال باخت هستن،
این مطالعه توسط متخصص اعصاب ایتالیایی
چیزی که طی چند سال اخیر شاهدش بودیم رو تأیید میکنه.
داروهای توانبخش جنسی، اگر تابحال هم موثر بوده، اغلب دیگر برای
این افراد مؤثر نیست؛
چون که مشکل، در پایین کمربند، جایی که قرصهای «ویاگرا» کار میکند نیست.
حتی مشکلشان واقعا روانی هم نیست.
ناشی از تغییرات فیزیکی مغز است.
همان تغییرات مربوط به اعتیاد.
مغزهای کرختشان، سیگنالهای ضعیف و ضعیفتری به موزشان میفرسته.
(خنده)
همونطور که دکتر فارستا میگه شروعش پایین آمدن واکنش نسبت به سایتهای پورنه.
سپس اُفتی کلی در شور و هوس جنسی،
و در آخر، نعوظ تبدیل به امری غیرممکن میشود
سه نتیجهگیری در این باره وجود داره.
اول، «فارستا» یک پروسهی اعتیاد کلاسیک را شرح میدهد-
«حساسیت زدایی تدریجی».
دوم، پورن اینترنتی از لحاظ کیفی متفاوت با پلیبوی است.
تا قبل از این، تا این حد از اختلال نعوظ گسترده در بین جوانان، هرگز دیده نشده.
و بالاخره، اختلال نعوظ، اغلب تنها علامتیست که توجه این افراد را جلب میکند.
سوال این است که چه علائم کمتر مشخصی وجود دارد که آنها متوجهاش نیستند؟
بیشتر افراد متوجه نمیشوند، تا بعد از اینکه ترک کنند
این در مورد شخصیه در اواخر ۲۰ سالگیش
طی ۸ سال گذشته به روانشناسها و روانپزشکها مراجعه کردم...
به اختلالات افسردگی، اضطراب اجتماعی شدید،
اختلال حافظهی شدید و موارد دیگه، تشخیص داده شدم.
داروهای فکسر، ریتالین، زاناکس، پکسیل رو امتحان کردم.
تحصیل در دو دانشگاه مختلف رو رها کردم؛ دو بار اخراج شدم،
از «ماریجوانآ» برای کم کردن اضطرابم در اجتماع استفاده میکردم.
با تعداد کمی از زنان ارتباط برقرار کردم
که فکر میکنم به خاطر ظاهر و وضعیتم باشه
اما به خاطر رفتارهای مرموز و عجیب باورنکردنیام، به سرعت ترکم کردن.
من از ۱۴ سالگی یک معتاد به پورن هاردکور بودم
طی ۲ سال گذشته در حال آزمایش بودم
و بالاخره متوجه شدم که مسئله پورن بوده است.
دو ماه قبل به کلی کنار گذاشتمش
خیلی سخت بود اما تا به حال به طور باورنکردنی ارزشش رو داشته.
از اون موقع، باقی داروهایم رو کنار گذاشتم
دیگه اضطراب ندارم.
حافظه و تمرکزم تیزتر از همیشهاند.
احساس میکنم که نگاه هر زنی رو میتونم به خودم جلب کنم و اختلال نعوظم هم برطرف شده.
جدا فکر میکنم یه تولد دوباره داشتم؛ شانس دومی برای زندگی کردن.
به همین دلیل هست که مردان درسراسر اینترنت در حال گشتن و جستجو هستند،
سایتهای پرورش اندام و ورزشی، سایتهای تور کردن، هر جایی که مردها اجتماع میکنند.
اساسا، آنها به دنبال یک تجدید حیات دوباره در مولکولهای عصبی مغزشان هستند.
این گروهیست در سایت (reddit.com) که خودشون رو «فضانوردان جلق» مینامند.
جلق یک واژهی عامیانهست برای سکس انفرادی،
اما چیزی که واقعا منظورشون است، کنار گذاشتن پورنه.
از یک ماه پیش که این تصویر رو از این سایت گرفتم، حدود ۲.۰۰۰ عضو به اونها اضافه شده.
این جنبش رهایی از پورن، به سرعت در حال رشده.
در واقع، گروهها در سراسر وب و همچنین در اروپا به سرعت در حال شکلگیریاند.
اما یک نکته منفی در این باره وجود داره.
مردانی که در اوائل دههی ۲۰ سالگیشان هستند
سلامتی نعوظشان را به سرعت مردان با سن بالاتر، بدست نمیارند.
چطور یک مرد ۵۰ ساله میتونه توان جنسیش رو سریعتر از یک مرد ۲۰ و چند ساله بدست بیاره؟
جواب اینه که هر چند که افراد با سن بالاتر، مدت بسیار بیشتری از پورن استفاده کردن
اما در پورن اینترنتی امروزه شروع به این کار نکردند.
میدونیم که این یک متغیر کلیدیه
چون افراد با سن بالا، با مشکلات جنسی مواجه نشدن
تا بعد اینکه دسترسی به اینترنت پرسرعت پیدا کردن. (خنده)
جوانان حال حاضر، زمانی شروع به استفاده از اینترنت پرسرعت میکنند
که مغزشان در اوج تولید
دوپامین و انعطافپذیری عصبی هست.
همچنین در زمانیه که بیشترین میزان آسیبپذیری رو نسبت به اعتیاد دارن،
اما ریسک دیگری هم وجود داره.
تا رسیدن به بلوغ، نوجوانها چرخههای شدیدا مستعمل رو نیرومند ساخته
و چرخههای بیاستفاده رو جدا کردند.
بنابراین، تا ۲۲ سالگی یا بیشترسلیقه جنسی یک مرد میتونه در مغزش حک بشه.
این میتونه باعث ترس بشه، اگه فرد به حد دیدن پورنهای افراط آمیز رسیده باشه
یا پورنی که دیگه با مطابق با گرایش جنسیش نیست.
خوشبختانه مغز تغییرپذیره
پس زمانی که پورن رو ترک میکنه، سلیقهاش میتونه برگرده.
همانطوریکه حساسیت فرد به حالت عادی برمیگرده
مغزش دوباره دنبال پاداشهایی میگرده که برای دیدنشان به تکامل رسیده
مانند تعاملات دوستانه و البته زوجهای واقعی.
این یک نمونهی دیگه است از چیزهایی که هر روز میشنویم،
«حس میکنم «آیزاک نیوتن» یا «لئوناردو داوینچی» بعدی هستم.
دقیقا از وقتی ترک کردم،
مشغول کسب و کار شدم، پیانو رو شروع کردم، هر روزفرانسوی میخونم.
برنامهنویسی، نقاشی و نویسندگی میکنم. شروع کردم به مدیریت منابع مالیام
و ایدههای باحالتری دارم که میدونم باهاشون چیکار کنم.
اعتماد به نفسم فوقالعادهست.
همین حالا احساس میکنم که میتونم با هر دختری صحبت کنم
من همون آدمیام که دو سال و نیم بیشتربراش طول کشید تا از دانشگاه فارغالتحصیل بشه
به خاطر عقب انداختن کارها و افسردگی.»
صحبتم رو با یک آرزو به پایان میرسونم:
دوست دارم که مردان در حال سقوط و نابودی
که «زیمباردو» از آنها حرف میزند و پزشکان آنها و متخصصین
گوش کنند به هزاران مردی که با رهایی از «اعتیاد انگیختگی»
در حال آموزش به ما هستند.
ممنون از توجهتان.
(تشویق)