Goedemorgen. Hoe gaat het? Geweldig hier, vind je niet?
Ik ben overdonderd.
Weet je wat? Ik vertrek. (Gelach)
Er kwamen drie thema's
in deze conferentie aan bod die relevant zijn
voor wat ik wil vertellen.
Eén is het buitengewone bewijs van de menselijke creativiteit
in alle presentaties die we zagen
en in alle mensen hier. Alleen al de verscheidenheid
en het bereik ervan. Een tweede is dat
het ons op een plek zet waar we geen idee hebben wat
de toekomst brengt. Geen idee
op wat dit zal uitdraaien.
Ik heb belang bij onderwijs --
eigenlijk, ik merk dat iedereen belang heeft bij onderwijs.
Vind je niet? Ik vind dit zeer interessant.
Als je op een etentje vertelt dat
je in het onderwijs werkt.
Gebeurt niet zo vaak als je in het onderwijs werkt. (gelach)
Je wordt niet uitgenodigd.
Je wordt vreemd genoeg nooit teruggevraagd.
Maar als je wel teruggevraagd wordt
en ze vragen je: “Wat doe je?”
en je zegt dat je in het onderwijs werkt
dan zie je hun gezichten wit wegtrekken. Ze zeggen:
“Oh mijn God, waarom ik? Mijn enig avondje uit deze week.” (Gelach)
Vraag hen niet over hún onderwijs,
dan nágelen ze je aan de muur. Het is een van die dingen
dat mensen raakt. Heb ik gelijk?
Zoals religie en geld en andere dingen.
Ik heb een groot belang bij onderwijs en ik denk wij allemaal.
We hebben er enorm veel belang bij.
Deels omdat onderwijs ons naar een ongrijpbare
toekomst moet brengen.
Als je erover nadenkt, kinderen die dit jaar met school beginnen
gaan in 2065 met pensioen. Niemand heeft een idee—
ondanks alle expertise die we de afgelopen vier dagen hebben gezien—
hoe de wereld eruit zal zien
over vijf jaar.
Toch moeten wij hen daarvoor opleiden.
De onvoorspelbaarheid is uitzonderlijk.
Het derde deel is dat
we het allen toch eens zijn over de
werkelijk bijzondere capaciteiten van kinderen,
hun vermogen voor innovatie. Sirena gisteravond was een wonder.
Gewoon om te zien waartoe ze in staat was.
Ze is uitzonderlijk, maar voor mij
niet uitzonderlijk voor een kind.
Ze is een persoon met bijzondere toewijding
die een talent heeft gevonden. Mijn standpunt is dat
alle kinderen fantastische talenten hebben.
Wij verkwanselen ze. Behoorlijk genadeloos.
Ik wil het dus hebben over onderwijs
en ik wil het hebben over creativiteit.
Creativiteit in het onderwijs is net zo belangrijk als leren lezen
en we moeten het met dezelfde status behandelen.
(Applaus) Dank je. Trouwens, dat was het
Heel erg bedankt. (Gelach) Zo, nog 15 minuten over.
Ik werd geboren… Nee. (Gelach)
Laatst hoorde ik een goed verhaal
over een meisje van zes dat tekenles kreeg.
Ze zat achterin en tekende.
De lerares zei dat dit kleine meisje bijna nooit oplette…
maar in de tekenles deed ze dat wel.
De lerares was gefascineerd en ging naar haar toe…
en ze vroeg: “Wat teken je?”
Het meisje antwoordde: “Ik maak een tekening van God.”
De lerares zei: “Maar niemand weet hoe God eruit ziet.”
Het meisje antwoordde: “Zometeen wel.”
(Gelach)
Toen mijn zoon vier was, in Engeland—
eigenlijk was hij overal vier, om eerlijk te zijn. (Gelach)
Om precies te zijn: waar hij ook ging, hij was vier dat jaar.
Hij zat in het kerst-toneelstuk.
Herinner je je het verhaal? Nee, het was groots.
Mel Gibson deed het vervolg.
Mogelijk dat je het gezien hebt: ‘Nativity II’. James speelde Jozef
en daar waren we opgewonden over.
Wij vonden dit een van de belangrijkste rollen.
We hadden de zaal tjokvol met aanhangers in T-shirts:
'James Robinson ís Jozef!' (Gelach)
Hij hoefde niets te zeggen.
De drie wijzen komen binnen met geschenken
en brengen goud, wierook en mirre.
Dit is waar gebeurd. We zaten daar
en ik denk dat ze gewoon de volgorde kwijt raakten.
We spraken het jongetje na afloop en zeiden:
“Was het oké voor jou?” Hij zei: “Ja. Waarom? Was het fout?”
Ze waren gewoon gewisseld, dat was alles.
De drie jongens kwamen binnen,
vierjarigen met theedoeken op hun hoofden,
en zetten die dozen neer.
De eerste jongen zei: “Ik breng u goud.”
De tweede jongen zei: “Ik breng u mirre.”
De derde jongen zei: “Frank stuurde dit.” (Gelach)
Wat was er gemeenschappelijk? Kinderen nemen een kans.
Als ze het niet weten, gaan ze er gewoon voor.
Heb ik gelijk? Ze zijn niet bang om fouten te maken.
Ik bedoel niet dat fout zijn hetzelfde is als creatief zijn.
Wat we weten is dat
als je niet bereid bent fouten te maken,
je nooit met iets origineels komt.
Tegen de tijd dat ze volwassenen zijn,
hebben de meeste kinderen dat vermogen verloren.
Ze zijn bang geworden om fouten te maken.
Zo leiden we onze bedrijven overigens ook.
Wij stigmatiseren fouten. Nu leiden we
nationale onderwijssystemen waar
fouten de ergste dingen zijn die je kunt maken.
Het resultaat is dat we mensen uit hun creatieve
vermogen onderwijzen. Picasso zei ooit
dat alle kinderen als artiest worden geboren.
De kunst is artiest te blijven als we opgroeien. Ik geloof dit met passie:
we groeien niet in de creativiteit,
we groeien eruit. Of liever, we worden eruit onderwezen.
Waarom is dit?
Ik woonde in Stratford-on-Avon tot ongeveer vijf jaar geleden.
In feite verhuisden we van Stratford naar Los Angeles.
Kun je je voorstellen wat een naadloze overgang dat was?
(Gelach)
We woonden in Snitterfield,
net buiten Stratford,
waar Shakespeares vader geboren werd. Een nieuwe gedachte kwam in mij op:
ik dacht er nooit aan dat Shakespeare een vader had.
Jij wel? We denken nooit aan
Shakespeare als kind.
Shakespeare als zevenjarige? Ik heb er nooit over nagedacht.
zeven op een gegeven moment. Hij zat in
iemands Engelse les. Hoe vervelend zou dat zijn?
(Gelach) “Moet beter mijn best doen.” Naar bed gestuurd worden door zijn vader:
“Ga naar bed, nú",
Tegen William Shakespeare: "En leg het potlood neer.
Stop met zo te praten. Het verwart iedereen.”
(Gelach)
We verhuisden dus van Stratford naar Los Angeles.
Ik wil iets zeggen over de overgang.
Mijn zoon wilde niet meekomen.
Ik heb twee kinderen. Hij is nu 21, mijn dochter is 16.
Hij wilde niet naar Los Angeles komen. Hij hield ervan,
maar hij had een vriendin in Engeland. Ze was de liefde van zijn leven, Sarah.
Hij kende haar een maand.
Ze vierden hun relatie al een vierde keer,
omdat het een lange tijd is als je 16 bent.
Hij was echt van streek in het vliegtuig
en hij zei: “Ik zal nooit een ander meisje zoals Sarah vinden.”
Daar waren we behoorlijk blij mee, eerlijk gezegd,
(Gelach) …want zij was de belangrijkste reden dat we het land verlieten.
(Gelach)
Er valt iets op als je naar Amerika verhuist
en wanneer je de wereld over reist:
elk onderwijssysteem op aarde heeft dezelfde hiërarchie van onderwerpen.
Het maakt niet uit waar je heen gaat.
Je verwacht het anders, maar dat is het niet.
Bovenaan staan wiskunde en talen,
dan de geesteswetenschappen en onderaan staan de kunsten.
Overal op Aarde.
In bijna elk systeem
is er een hiërarchie binnen de kunsten.
Kunst en muziek krijgen normaal een hogere status op scholen
dan drama en dans. Er is geen enkel onderwijssysteem op de planeet
dat elke dag dans leert aan kinderen
op de manier waarop we ze wiskunde leren. Waarom?
Waarom niet? Ik denk dat dit nogal belangrijk is.
Ik denk dat wiskunde heel belangrijk is, maar dat is dans ook.
Kinderen dansen de hele tijd als ze de kans krijgen. Dat doen we allemaal.
We hebben allemaal lichamen, nietwaar? Heb ik iets gemist?
(Gelach) In realiteit
beginnen we opgroeiende kinderen op te leiden
van hun middel af omhoog. We richten ons op hun hoofden.
Lichtjes naar één kant.
Als je een opleiding zou bezoeken als buitenaards wezen
en zegt: “Waartoe dient openbare scholing?”
Als je kijkt naar de resultaten:
wie is er echt succesvol?
Wie doet alles wat ze behoren te doen?
Wie krijgt alle punten? Wie zijn de winnaars?
De conclusie dat het hele doel van openbare scholing
over de hele wereld is:
universitaire professoren produceren.
Zij komen er als de toppers uit.
Ik was er ook een, dus… (gelach)
Ik mag de universitaire professoren, maar
we dienen ze niet als het hoogste niveau van menselijk bereik te bestempelen.
Ze zijn gewoon een levensvorm,
een andere vorm van leven. Ze zijn nogal vreemd
en dat zeg ik uit genegenheid.
Er is iets opmerkelijks aan professoren
niet allemaal, maar typisch: ze leven in hun hoofden.
Ze leven hierboven en licht naar één kant.
Ze hebben haast letterlijk, geen lichaam.
Ze bekijken hun lichaam
als een manier van transport voor hun hoofden. (Gelach)
Het is een manier om hun hoofden naar vergaderingen te brengen.
Als je echt bewijs zoekt van buitenlichamelijke ervaringen,
ga dan eens naar een plaatselijke conferentie
van senior academici,
en bezoek de discotheek op de laatste avond. (Gelach)
Daar zul je het zien, volwassen mannen en vrouwen
onbestuurbaar kronkelen, uit de maat, wachtend tot het ophoudt zodat ze naar huis kunnen gaan
om er een rapport over te schrijven.
Ons onderwijssysteem is gebaseerd op het idee van academisch vermogen.
Daar is een reden voor.
Het hele systeem was uitgevonden— over de hele wereld waren er
voor de 19e eeuw geen openbare systemen voor onderwijs.
Ze ontstonden allemaal
om te voorzien in de behoeften van industrialisatie.
Dus de hiërarchie is in twee ideeën geworteld.
Ten eerste dat de meest bruikbare onderwerpen voor werk
bovenaan staan. Je werd waarschijnlijk vriendelijk weggeleid
van zaken op school die je leuk vond toen je jong was,
Je zou toch
nooit een baan krijgen om dat te doen. Klopt dat?
Doe geen muziek, je wordt toch geen muzikant;
doe geen kunst, je wordt toch geen kunstenaar.
Goedbedoeld advies maar een zware vergissing. De hele wereld
is verzwolgen in een revolutie.
Het tweede is academisch vermogen dat nu echt onze kijk
op intelligentie is komen domineren
omdat de universiteiten het systeem naar hun beeld hebben ontworpen.
Als je erover nadenkt, het hele systeem
van openbaar onderwijs in de wereld is een langdurig proces
van toegang tot de universiteit.
Het gevolg is dat veel hoogbegaafde,
briljante, creatieve mensen denken dat ze dat niet zijn.
Waar ze goed in waren op school
werd niet gewaardeerd of zelfs gestigmatiseerd.
Ik denk dat we het ons niet kunnen veroorloven zo door te gaan.
In de volgende 30 jaren, volgens UNESCO,
halen wereldwijd meer mensen hun diploma
door onderwijs dan sinds het begin van de geschiedenis.
Meer mensen, en het is de combinatie
van alle zaken waar we over gesproken hebben—
technologie en haar transformationeel effect op werk en demografie
en de enorme bevolkingsexplosie.
Opeens zijn diploma's niets meer waard.
Toen ik student was betekende een diploma een baan.
Als je geen baan had, was dat omdat je er geen wilde.
Ik wilde er geen, eigenlijk. (Gelach)
Maar nu gaan jongeren met diploma's vaak
richting huis om door te gaan met hun videospellen
omdat je een Master of Arts nodig hebt terwijl de vorige baan een Bachelor of Arts nodig had,
en nu heb je PhD nodig voor de andere.
Het is een proces van academische inflatie.
Het toont aan dat de hele structuur van opleiding
onder onze voeten verschuift. We dienen onze blik op intelligentie
radicaal te herzien.
We weten drie dingen over intelligentie.
Ten eerste is het divers. We denken op allerlei manieren na over de wereld
die we ervaren. We denken visueel,
we denken in geluid, we denken kinesthetisch.
We denken in abstracte termen, we denken in beweging.
Ten tweede is intelligentie dynamisch.
Als je naar de interacties van een menselijk brein kijkt.
We hoorden gisteren in een aantal presentaties,
dat intelligentie wonderlijk interactief is.
Het brein is niet verdeeld in compartimenten.
In feite komt creativiteit— dat ik definieer als het proces
van het hebben van originele ideeën met waarde—
meer wel dan niet door de interactie
van verschillende gedisciplineerde wijzen van het zien der dingen.
Het brein is intentioneel.
Er is een zenuwbundel die de twee helften van het brein verbindt:
het corpus callosum. Bij vrouwen is die dikker.
Dat lijkt wel zo te zijn
omdat vrouwen beter zijn in meerdere dingen tegelijk doen.
Dat klopt toch?
Er is een hele bak onderzoek, maar ik ken het vanuit mijn eigen leven.
Als mijn vrouw een maaltijd bereidt thuis—
en dat is niet zo vaak, gelukkig. (Gelach)
Ze is goed in sommige dingen—
maar als ze kookt
dan telefoneert ze met mensen,
ze praat met de kinderen, schildert het plafond
en ze doet openhartchirurgie.
Als ik kook, is de deur dicht, de kinderen naar buiten,
de telefoon van de haak en als ze binnenkomt, stoort mij dat.
ik zeg: “Terry, alsjeblieft, ik probeer hier een ei te bakken. Laat me even.” (Gelach)
Je kent toch wel die oude filosofische uitspraak:
als er in het woud een boom valt en niemand hoort het,
is het dan gebeurd? Herinner je je die oude kastanje nog?
Ik zag laatst een geweldige T-shirt waarop stond: 'Als een man zijn mening zegt
in een woud en geen vrouw hoort hem,
heeft hij dan nog steeds ongelijk?' (Gelach)
Het derde over intelligentie is:
het is onderscheidend. Op dit moment ben ik bezig met een nieuw boek
'Epiphany', gebaseerd op een serie
interviews met mensen over hoe zij hun talent ontdekten.
Dat fascineert mij: hoe zij dat ontdekt hebben.
De aanleiding was een gesprek dat ik
met een schitterende vrouw had. De meeste mensen hebben waarschijnlijk
nooit van haar gehoord. Ze heet Gillian Lynne.
Kennen jullie haar? Sommigen wel. Ze is choreografe
en iedereen kent haar werk.
Ze deed 'Cats' en 'Phantom of the Opera'.
Ze is fantastisch. Ik zat in het bestuur van de Royal Ballet in Engeland,
zoals je kan zien. (Gelach)
Gillian en ik lunchten samen op een dag en ik zei:
“Gillian, hoe word je een danser?” Ze antwoordde --
en dat was interessant: op school
was ze echt wanhopig. De school - het was in de jaren 1930 -
schreef een brief aan haar ouders: “We denken dat
Gillian een leerstoornis heeft.” Ze kon zich niet concentreren.
Ze zat te friemelen. Nu zouden ze zeggen
dat ze ADHD had. Maar dat was in de jaren 30,
ADHD was nog niet uitgevonden.
Het was nog geen beschikbare stoornis. (Gelach)
Mensen wisten nog niet dat ze daaraan konden lijden.
Ze ging naar een specialist in een kamer met eiken panelen.
Ze was daar met haar moeder
en ze werd op de laatste stoel gezet.
Ze zat 20 minuten op haar handen terwijl
deze man tegen haar moeder sprak over alle
problemen die Gillian op school had:
ze stoorde anderen,
haar huiswerk was altijd te laat af, enzovoort,
Dit is een meisje van acht! De dokter liep naar
Gillian, ging naast haar zitten en zei: “Gillian,
ik heb geluisterd naar alle dingen die je moeder
me heeft verteld en ik moet haar even alleen spreken.”
Hij zei: “Wacht hier maar even, we komen zo terug.”
Ze vertrokken en lieten haar achter.
Maar voordat ze de kamer verlieten, zette hij de radio aan
die op zijn bureau stond. Toen ze uit
de kamer liepen, zei hij tegen haar moeder:
"Blijf maar staan en observeer haar.” Zodra ze de kamer uit waren
stond ze op en bewoog mee met de muziek.
Ze bleven een paar minuten kijken
en hij draaide zich naar de moeder en zei:
“Mevrouw Lynne, Gillian is niet ziek, ze is een danseres.
Neem haar mee naar een dansschool.”
Ik zei: “Wat is er gebeurd?”
Ze zei: “Ze deed het. Ik kan je niet vertellen hoe prachtig dat was.
We liepen in een kamer en die zat vol met
mensen zoals ik. Mensen die niet stil konden zitten.
Mensen die moesten bewegen om te denken.”
Ze deden aan ballet, tapdansen en jazz,
ze deden modern, ze deden hedendaags.
Uiteindelijk deed ze auditie voor de Royal Ballet School,
ze ging solo en had een schitterende carrière
bij het Royal Ballet. Uiteindelijk slaagde ze
voor de Royal Ballet School en
richtte haar eigen bedrijf op, de Gillian Lynne Dance Company,
met Andrew Lloyd Webber. Ze is verantwoordelijk voor
enkele van de meest succesvolle muziektheater-
producties in de geschiedenis. Ze gaf aan miljoenen mensen plezier
en ze is een multimiljonaire. Iemand anders
had haar wellicht medicatie gegeven en haar verteld om rustig aan te doen.
(Applaus)
Ik denk dat het hierop neerkomt:
Al Gore sprak gisteravond
over ecologie en de revolutie veroorzaakt door Rachel Carson.
Onze enige hoop voor de toekomst
is de adoptie van een nieuwe opvatting van menselijke ecologie.
Eén waarbij we starten met een nieuwe opvatting
van de rijkdom van menselijk vermogen.
Ons opleidingssysteem heeft onze geesten zo ondermijnd dat we
roofbouw plegen op de aarde voor een bepaalde grondstof.
Het komt ons niet ten goede In de toekomst.
We dienen de fundamentele beginselen opnieuw te overwegen
op basis waarvan we onze kinderen opleiden.
Een prachtige uitspraak van Jonas Salki: “Als alle insecten
zouden verdwijnen van de Aarde,
dan eindigt al het leven op Aarde binnen 50 jaar.
Als alle menselijke wezens verdwijnen van de Aarde,
dan floreren alle levensvormen binnen 50 jaar.”
Hij heeft gelijk.
TED viert het geschenk van de menselijke verbeelding.
We moeten ervoor zorgen dat we wijs met dit geschenk omgaan
en dat we sommige van de scenario's voorkomen,
scenario's waar we het over gehad hebben. De enige manier
waarop we dat kunnen doen is door onze creatieve vermogens te zien
als de rijkdom die ze zijn, en onze
kinderen zien als de hoop die ze zijn. Onze taak
is om hun hele wezen te onderwijzen zodat ze deze toekomst aankunnen.
Wij zien deze toekomst misschien niet,
maar zij wel. Het is onze plicht om hen te helpen
er iets van te maken. Heel veel dank.