สวัสดีค่ะ
ฉันชื่อ ซีโมน
คุณรู้ว่า ใคร ๆ จะบอกคุณอย่างไร ถ้าคุณเป็นกังวลเมื่ออยู่บนเวที
นึกภาพคนในหมู่ผู้ฟังที่เปลือยกายหรือ
คล้าย ๆ กับสิ่งที่ควร จะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น
แต่ฉันคิดดู
นึกภาพพวกคุณทั้งหมดเปลือยกายอยู่ ในปีค.ศ. 2018 นั้นออกจะแปลกและผิด
คือแบบ เราทำงานหนักจริง ๆ ที่จะการก้าวผ่านของแบบนั้น
ดังนั้นเราต้องมีวิธีการจัดการใหม่
หากคุณรู้สึกกังวลบนเวที
และฉันตระหนัก ว่าจริง ๆ แล้วฉันชอบ
ที่ฉันสามารถมองพวกคุณได้ เท่ากับที่พวกคุณกำลังมองฉัน
ทำให้เท่าเทียมกันขึ้นมาหน่อย
ดังนั้น ถ้าฉันมีลูกตาเพิ่มขึ้นมาอีกเยอะ
เราทุกคนจะ รู้สึกสบายใจขึ้นใช่ไหม
ดังนั้น ในการเตรียมตัวเพื่อการพูดคุยนี้ ฉันได้ตัดเสื้อเองนะ
(เสียงขลุกขลิก)
(เสียงหัวเราะ)
นี่คือลูกตาปลอม
ฉันใช้เวลา 14 ชั่วโมง
และลูกตาปลอม 227 ชิ้นเพื่อให้ได้เสื้อตัวนี้
และสามารถมองพวกคุณได้ เท่ากับที่พวกคุณกำลังมองหาที่ฉัน
นี่เป็นจริงเพียงครึ่งเดียว ของเหตุผลที่ฉันทำเสื้อตัวนี้
อีกครึ่งหนึ่งคือจะได้ทำแบบนี้
(ดวงตากลิ้งสั่นรัว)
(เสียงหัวเราะ)
คือ ฉันทำเรื่องทำนองนี้เยอะมาก
ฉันเห็นปัญหาและฉันประดิษฐ์ วิธีการแก้ปัญหานั้น
ตัวอย่างเช่น การแปรงฟัน
นี่เป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องทำ มันออกจะน่าเบื่อ
และไม่มีใครชอบจริง ๆ
ถ้ามีเด็กอายุเจ็ดขวบในกลุ่มผู้ฟัง
พวกเด็กคงจะ "ใช่!"
แล้วถ้าคุณมี เครื่องที่สามารถให้คุณได้ล่ะ
(เสียงหัวเราะ)
ฉันเรียกมันว่า ...
ฉันเรียกมันว่า "หมวกนิรภัยแปรงสีฟัน"
(เสียงหัวเราะ)
(แขนหุ่นยนต์ครางพึมพำ)
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
หมวกนิรภัยแปรงสีฟันของฉัน ถูกแนะนำโดยศูนย์จากทันตแพทย์ 10 คน
และแน่นอนว่า มันไม่ได้ ปฏิวัติวงการทันตกรรม
แต่มันก็ได้เปลี่ยนชีวิตของฉันอย่างสิ้นเชิง
เพราะฉันทำหมวกนิรภัยแปรงสีฟันนี้สำเร็จ เมื่อสามปีที่ผ่านมา
และหลังจากที่ฉันทำเสร็จ
ฉันเดินไปห้องนั่งเล่น และฉันตั้งกล้อง
และฉันถ่ายคลิปการ ทำงานเจ็ดวินาที
และถึงตอนนี้
นี่เป็นออกจะเป็นมาตรฐาน เทพนิยายสมัยใหม่
ของหญิงสาวที่โพสต์บนอินเทอร์เน็ต
อินเทอร์เน็ตถล่มผู้หญิงคนนี้
ด้วยผู้ชายเป็นพันๆ คน ที่เดินทางมายังส่วนคอมเมนต์
เพื่อขอเธอแต่งงาน
(เสียงหัวเราะ)
เธอเมินชายทั้งหมด เริ่มต้นช่อง YouTube
และยังคงสร้างหุ่นยนต์ต่อไป
ตั้งแต่นั้นมา ฉันได้สร้างส่วนแบ่งเล็กๆ นี้ ให้กับตัวเองในโลกอินเทอร์เน็ต
ในฐานะนักประดิษฐ์เครื่องไร้ประโยชน์
เพราะเราทุกคนรู้ว่า
วิธีที่ง่ายที่สุดในการเป็นที่หนึ่ง ในสายงานของคุณ
คือการเลือกสายงานที่เล็กมาก
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
ดังนั้น ฉันจึงเปิดช่อง YouTube เกี่ยวกับเครื่องจักรของฉัน
และฉันได้ทำสิ่งต่างๆ เช่น การตัดผมด้วยโดรน
(โดรนคราง)
(เสียงหัวเราะ)
(โดรนชน)
(เสียงหัวเราะ)
(โดรนคราง)
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
ไปจนถึงเครื่องที่ช่วยให้ฉัน ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
(เสียงเตือน)
(เสียงหัวเราะ)
(วิดีโอ) ซีโมน: โอ้!
เครื่องนี้ ที่ช่วยฉันหั่นผัก
(มีดสับ)
ฉันไม่ใช่วิศวกร
ฉันไม่ได้เรียนวิศวกรรมในวิทยาลัย
แต่ฉันก็เป็นนักเรียนที่เติบโต และมีความทะเยอทะยานมาก
ในมัธยมต้นและมัธยมปลาย ฉันได้เกรด A ล้วน ๆ
และฉันก็เรียนจบได้ที่หนึ่ง
แต่อีกด้านหนึ่ง
ฉันต่อสู้กับอาการวิตกกังวลขั้นรุนแรง
นี่คืออีเมลที่ฉันส่ง ถึงพี่ชายของฉันในช่วงเวลานั้น
"พี่ไม่เข้าใจว่ามันยากแค่ ไหนที่ฉันจะบอกให้พี่ฟัง
ที่จะสารภาพ
ฉันรู้สึกขายหน้าเป็นบ้า
ฉันไม่ต้องการให้คน คิดว่าฉันโง่
ตอนนี้ ฉันก็เริ่มร้องไห้ด้วย
ตายละ"
ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เผลอเผาบ้าน พ่อแม่ของพวกเรา
สิ่งที่ฉันเขียนในอีเมล และสิ่งที่ฉันอารมณ์เสีย
คือฉันสอบคณิตได้เกรด B
ดังนั้น บางอย่างเกิดขึ้นอย่างเห็น ได้ชัดในระหว่างนี้ และที่นี่
(เสียงหัวเราะ)
หนึ่งในสิ่งเหล่านั้นคือ วัยแรกรุ่น
(เสียงหัวเราะ)
ที่จริง เป็นช่วงเวลาที่สวยงาม
แต่ยิ่งไปกว่านั้น
ฉันมีความสนใจในการสร้างหุ่นยนต์
และฉันอยากเรียนรู้ด้วยตัวเอง เกี่ยวกับฮาร์ดแวร์
แต่การสร้างสิ่งต่างๆ ด้วยฮาร์ดแวร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าคุณเรียนด้วยตัวเอง
เป็นสิ่งที่จริง ๆ แล้ว ยากมาก
เป็นไปได้สูงที่จะล้มเหลว
และยิ่งกว่านั้น
มีความเป็นไปได้สูง ทำให้คุณรู้สึกโง่เง่า
และนั่นคือความกลัวที่ยิ่งใหญ่ ที่สุดของฉันในตอนนั้น
ดังนั้น ฉันจึงตั้งต้นด้วย อัตราความสำเร็จ 100 เปอร์เซ็นต์
ด้วยการตั้งต้นของฉัน แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้มเหลว
นั่นก็คือ แทนที่จะทำให้สำเร็จ
ฉันกำลังจะพยายามสร้าง สิ่งที่จะล้มเหลว
และถึงแม้ว่าฉันไม่ได้ ตระหนักถึงมันในเวลานั้น
การสร้างสิ่งที่โง่เขลา เป็นสิ่งที่ค่อนข้างเก๋จริง ๆ
เพราะเมื่อฉันเรียนรู้ เกี่ยวกับฮาร์ดแวร์ต่อไปเรื่อย ๆ
เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน
ฉันไม่ต้องจัดการกับ ความวิตกกังวลเรื่องผลงานของฉัน
และทันทีที่ฉันเอาความกดดัน และความคาดหวังทั้งหมดออกไปจากตัวเอง
ความกดดันนั้นถูกแทนที่ด้วย ความกระตือรือร้นอย่างรวดเร็ว
และมันทำให้ฉันเพียงแค่เล่นสนุก
ในฐานะนักประดิษฐ์
ฉันสนใจในสิ่งต่าง ๆ ที่ผู้คนกำลังประสบปัญหา
อาจเป็นสิ่งเล็ก ๆ หรือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ หรือสิ่งของขนาดกลาง
และบางอย่างเช่นที่ TED talk ได้แสดงให้เห็นถึงปัญหาใหม่ ๆ
ที่ฉันสามารถแก้ได้
และการระบุปัญหา ก็เป็นขั้นตอนแรก ในกระบวนการของฉัน
ที่จะสร้างเครื่องไร้ประโยชน์
ดังนั้น ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่
ฉันนั่งลงและฉันคิดถึงปัญหา บางอย่างที่อาจเกิดขึ้น ที่ฉันอาจ
หยิบยกมาพูดวันนี้
การลืมสิ่งที่จะพูด
ผู้คนจะไม่หัวเราะ
นั่นคือพวกคุณ
หรือแย่ไปกว่านั้น
คุณจะหัวเราะผิดที่
นั่นคือส่วนหนึ่งที่ให้หัวเราะได้
ขอบคุณค่ะ
(เสียงหัวเราะ)
หรือว่า เมื่อฉันกังวล มือของฉันเริ่มสั่น
และฉันเองก็รู้ตัวดีเกี่ยวกับเรื่องนี้
หรือว่าเป้ากางเกงของฉัน เปิดอยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมา
และพวกคุณก็สังเกตเห็น แต่ฉันไม่รู้
แต่เนื่องจากว่ามันปิดอยู่ เราจึงไม่มีปัญหากับเรื่องนี้
แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันกังวลจริง ๆ คือกังวลเกี่ยวกับการที่มือของฉันสั่น
ฉันจำได้ว่า ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก
เมื่อต้องนำเสนองานที่โรงเรียน
ฉันมีแผ่นกระดาษบันทึกย่อ
และฉันจะวางโน้ตบุ๊ก หลังกระดาษ
เพื่อให้คนไม่สามารถ เห็นกระดาษที่สั่น
และฉันก็พูดไปหลายที่มาก
ฉันรู้ว่า ประมาณครึ่งหนึ่งของ กลุ่มผู้ฟังอาจจะเป็นแนว
"สร้างเครื่องที่ไร้ประโยชน์สนุกจริง ๆ
แต่นี่จะสร้างธุรกิจได้ อย่างไรกัน"
และการพูดคุยเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้
และผู้จัดเตรียมแก้วน้ำให้ คุณบนเวทีเสมอ
เพื่อให้คุณมีบางอย่างไว้ดื่ม เผื่อคุณกระหายน้ำ
และฉันก็อยากจะดื่มน้ำนั่นจริง ๆ
แต่ฉันไม่กล้าที่จะหยิบแก้วขึ้นมา
เพราะผู้คนอาจจะเห็นว่า มือของฉันกำลังสั่น
งั้น เครื่องที่ส่งแก้วน้ำให้คุณล่ะ
ขายให้กับสาวขี้กังวล ที่สวมเสื้อเชิ้ตลูกตาปลอม
จริงๆ แล้วฉันต้องถอดออก เพราะฉันมีสิ่ง -
(ดวงตาสั่นรัว)
โอ้
(เสียงกลุกกลิก)
(เสียงหัวเราะ)
ฉันยังไม่ทราบว่า จะเรียกสิ่งนี้อย่างไร
แต่ฉันคิดประมาณว่า "อุปกรณ์โคจรรอบหัว"
เพราะมันหมุน ฐานนี้รอบตัวคุณ
และคุณสามารถใส่อะไรก็ได้
คุณสามารถมีกล้อง คุณจะได้รูปถ่ายรอบหัวของคุณ
นี่จริงๆ แล้ว เป็นเครื่องที่สารพัดประโยชน์มาก
(เสียงหัวเราะ)
เอาละ แล้วฉันได้
ฉันหมายความว่า คุณสามารถใส่ ขนมบางอย่างไว้ได้ เป็นต้น
ถ้าคุณต้องการ
ฉันมีข้าวโพดคั่วที่นี่
และคุณก็ใส่เพียงเล็กน้อยแบบนั้น
แล้วคุณต้องการ
มีการเสียสละบางอย่างเพื่อวิทยาศาสตร์
ข้าวโพดคั่วหล่นลงบนพื้น
ลองไปอีกทางละกัน
(หุ่นยนต์คราง)
(เสียงหัวเราะ)
แล้วคุณมีมือน้อย
คุณจำเป็นต้องปรับความสูงของมัน
และคุณก็ทำได้โดยการยักไหล่
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
มันมีมือเล็กๆ
(มือฟาดลง)
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
ฉันเพิ่งชนไมโครโฟน
แต่ฉันคิดว่า เราทำได้ดีเลยทีเดียว
เอาละ ฉันต้องเคี้ยวข้าวโพดคั่วนี่
คือ ถ้าพวกคุณเพียงแค่ปรบมือต่ออีกนิดหน่อย
(เสียงปรบมือ)
เอาละ มันก็เหมือนคุณมีระบบสุริยะเล็กๆ ที่เป็นของคุณเอง
เพราะฉันเป็นคนรุ่นมิลเลเนียล
ดังนั้น ฉันต้องการให้ทุกอย่างหมุนรอบตัวฉัน
(เสียงหัวเราะ)
กลับไปที่แก้วน้ำ นั่นคือสิ่งที่เรามาอยู่ที่นี่
ฉันสัญญา ฉันหมายความว่า มันยังคงมี
ไม่ได้มีน้ำในนั้น
ฉันขอโทษ
แต่ฉันยังต้องทำงาน กับเครื่องจักรนี้ต่ออีกนิด
เพราะฉันยังคงต้องหยิบแก้ว และวางไว้บนฐาน
แต่ถ้ามือของคุณ กำลังสั่นเล็กน้อย
ก็ยังคงไม่มีใครสังเกตเห็น
เพราะคุณกำลังสวมใส่ อุปกรณ์ที่น่าทึ่งชิ้นนี้
ดังนั้นเราทั้งหมดก็ยังโอเค
เอาละ
(หุ่นยนต์คราง)
(ร้องเพลง)
โอ้ไม่นะ มันติด
มันเป็นเรื่องทำให้สบายใจขึ้น ที่แม้แต่หุ่นยนต์ยังตื่นเวที
มันติดอยู่นิดหน่อย
เป็นแบบมนุษย์จริง ๆ
เดี๋ยวรอหน่อย ให้กลับไปสักหน่อย
และก็
(แก้วตก)
(เสียงหัวเราะ)
ไม่ใช่เวลาที่ยอดเยี่ยม ที่จะมีชีวิตอยู่หรอกหรือ
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
แม้ว่าเครื่องของฉันอาจดูเหมือน งานทางวิศวกรรมธรรมดา ๆ
ฉันรู้ว่า ฉันสะดุด กับสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น
นี่คือการแสดงออกความสุขและ ความอ่อนน้อมถ่อมตนที่มักสูญไปในโลกวิศวกรรม
และสำหรับฉัน มันเป็นวิธี เรียนรู้เกี่ยวกับฮาร์ดแวร์
โดยไม่ให้ความวิตกกังวล เรื่องผลงานเข้ามาขัดขวาง
ฉันมักจะถูกถามว่า เคยสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์มาบ้างไหม
และบางที สักวันหนึ่งฉันจะทำ
แต่ฉันก็คิดว่า
ฉันได้ทำแล้ว
เพราะฉันสร้างงานนี้ขึ้นมาเอง
และเป็นสิ่งที่ฉัน ไม่เคยวางแผนมาก่อน
หรือคิดว่าจะทำได้
(เสียงปรบมือ)
เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคย วางแผนไว้มาก่อน
แต่มันเกิดขึ้นเพียงเพราะ ฉันกระตือรือร้นในสิ่งที่ฉันกำลังทำ
และฉันก็กำลังแบ่งปันความกระตือรือร้นนี้ ให้กับคนอื่น
สำหรับฉัน นั่นคือความงามที่แท้จริง ของการทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์
เพราะนี่คือการรับรู้ว่า
คุณสามารถรู้ได้ตลอดว่า คำตอบที่ดีที่สุดคืออะไร
และมันปิดเสียงนั้นในหัวของคุณ
ที่บอกคุณว่า คุณรู้ดีว่า โลกนั้นดำเนินไปอย่างไร
และบางที หมวกกันน็อคแปรงสีฟัน ก็ไม่ใช่คำตอบ
แต่อย่างน้อย คุณก็ได้ตั้งคำถามแล้ว
ขอบคุณ
(เสียงปรบมือ)