Altıncı sınıftayken, ben ve arkadaşlarım
hayatlarımızın en önemli devresinde, ne kadar çok sıkıldığımızı fark ettik.
Maceralarımızda heyecan eksikliği vardı,
boş bir zaman dilimini doldurmak için düşünebileceğimiz
her şeyi yaptığımızı keşfettik.
Arkadaşlarımıza yatıya gider,
video oyunları oynar, film izler, sokakta dolaşır
ve tüm bunlardan sonra bile sıkılırdık.
Bunun en kötü kısmı ise
diğer çocukların da aynı şeyleri hissettiklerini bilmemiz idi.
Aramızda konuşup tartıştıktan sonra,
ne kadar çok sıkıntımızı onarmaya çalışırsak çalışalım,
konu hakkında sağlam bir şeyler yapmıyorduk.
Bu yüzden insanları güldürmek istediğimize karar verdik.
Kimsenin şaka yapmadığı şeyler hakkında şaka yaptığımız
komik videolar çekmek istedik.
İlginç, sessiz şehrimiz Alton, Teksas hakkında şaka yapmak istedik.
Size videolarımın milyonlarca görüntüleme sayısına sahip olduğunu
ve dünya çapında tonlarca ürün sattığımı
paylaşmak için burada olduğumu söylemek isterdim
ama maalesef, sahip olduğumuz fikirlerin çoğu gibi
videolarımızı, fikrimizi hiçbir zaman gerçeğe dönüştürememiştik.
Şu an biliyorum ki muhtemelen en az biriniz şöyle diyor:
"Bu adam iç karartıcı biri, böyle konuşmaya devam edecek mi?"
Ama bunun bir sebebi var.
Zaman geçtikçe, hepimiz grubu yavaş yavaş terk edip
sonunda gruptan ayrıldık.
Birimiz hariç.
Arkadaşım fikrinden vazgeçemedi,
hepimiz 6. sınıfta gruptan ayrıldıktan sonra bir takım kurmaya karar verdi.
Üyeler geldi ve gitti, dalgalanmalar oldu,
karmaşık bilgisayar yazılımlarını kullanmayı öğrendi
ve kameralarla nasıl çalışacağını öğrendi.
Drama, komedi, oradan buradan şeyler hakkında videolar hazırlardı
ama ben bunların hiçbirini bilmiyordum
çünkü altı yıldır onu görmemiştim ya da onunla konuşmamıştım.
Fikrinden asla vazgeçmeyen arkadaşım
şimdi kendi videografi şirketini kurdu.
O ve dünyanın geri kalanındakiler gibi, hepimizin her gün tonlarca fikri olur.
Ama onda farklı bir şey vardı
çünkü altı yıl önce, arkadaş grubum ve ben
aynı fikre sahiptik
ama bu işte sebat eden tek kişi oydu.
Kaçınızın içindeki ses size şöyle diyor:
"Şansını dene, ya olursa? Neden olmasın?"
Pek çoğumuz iş yerinde otururken,
öğle yemeği yerken veya uyuklarken
o duyguyu, o sahip olduğumuz dürtüyü hissederiz.
Ve sonra, hatırladıktan birkaç dakika sonra,
yaptığımız şeyi yapmaya devam ederiz.
Bazılarımız bu duyguyu daha sık hissederiz.
Nasıl kendi müzik grubumuzu başlatmak istediğimizi,
arkadaşlarımızla yolculuğa çıktığımızı
ya da daha bile küçük bir şeyi,
mahalle parkımızdaki çöpleri nasıl temizlediğimizi hatırlatır.
Ve bu berbat bir şey çünkü her şeyden çok hatırladığınız şey,
bunu yapmadığınız gerçeğidir.
Arkadaşlarım ve ben bu videoları yapma sürecindeyken,
bir şeyleri yaptırmak için çok fazla fırsatımız oldu.
Bir yetişkinin gelip bize sık sık şöyle dediğini hatırlıyorum:
"Aslında bazı şeyleri bilebilirim."
Bir çocuğun "Video düzenlemeyi biliyorum" dediğini
veya kendi aramızda bile birbirimize,
"Benim evime gelebilirsiniz, konu üzerinde çalışırız, dediğimizi hatırlıyorum.
Asla değerlendirmediğimiz tüm fırsatlar.
Zaman geçtikçe, fikirlerimden vazgeçmek zorunda olduğumu fark ettim.
Yıllar geçti ve hiç bir araya gelmedik,
asla bu fikri keşfetme fırsatım da olmadı.
Her gün aklıma bir sürü fikir geliyordu ama hepsi geçip gidiyordu,
ta ki aklıma vazgeçemeyeceğim
ve bırakırsam pişmanlık duyacağım bir fikir gelene kadar.
Bu fikir, South Texas Ideas Festival, STXI idi.
Genel olarak gençlerin daha iyiyi yapmaya teşvik edilmediği bir yerden geliyorum.
Cesaretleri kırılmış.
Başkalarının yapabileceği şeyleri yapamayacaklarını düşünüyorlar,
bu bir sorundu çünkü artık bunun olmasını istemiyorduk,
insanların daha iyi bir şey yapmak için evimizi terk etmek zorunda olduklarını
hissetmelerini istemedik.
Festivalimiz öğrenciler tarafından yönetiliyordu.
Bir grup lise öğrencisiyle birlikte
bölgedeki 300 öğrencinin katıldığı bir festival düzenledik.
Harikaydı, insanlardan bir sürü övgü aldık.
Tek akşamlık bir başarı hikâyesi gibi geldiğini biliyorum
ama öyle değildi
ve bize en sık sorulan sorulardan bir tanesi şuydu:
"Bunu yapacak gücü nereden buldun?"
Küçük bir çocukken, etrafımda olanlardan çok şey öğrendim.
Yaşamak için tek yolun plastik şişe ve teneke kutu alıp
onları işleme tesislerine satmak olduğu bir evde büyüdüm.
İlk gerçek işim, 20 dolar karşılığında sabahın yedisinden öğlen üçe kadar
bir kadına bitpazarındaki standını açması için yardım etmekti.
Komşumuzun oğlu sekiz yaşında saç kesmeyi öğrenmişti
çünkü saç kesimini karşılayabilecekleri tek yol buydu.
Hayatımın bu kadar önemli bir safhasında, kısıtlandığımı hissediyordum,
sırf durumumuzdan ötürü
çevremin ve komşularımın kısıtlandığını hissediyordum.
Sonra deli büyükbabamla konuştum.
Bir gün eve gittiğimde televizyon izliyordu, bana dedi ki:
"Bak Michael, şundan istiyorum."
Atı değil, direği istiyorum.
İstediği, bir "at eğitme direği" idi.
Atınızı sabırlı bir şekilde eğitmenize yarıyor.
Bana "şundan istiyorum" dedi.
Ben de ona sordum: "Paran yokken onu nasıl alacaksın ki?"
Bana, "bir yolunu bulurum" dedi.
Sonrasında bunu unuttum gitti,
ben evde dolanırken, büyükbabam dışarı çıktı
ve bu sürede bir yerlerden bir tekerlekli sandalye ile
devasa bir demir direk bulmuş,
eve geldiğimde arka bahçeye gittim
ve gördüğüm şey şuydu:
Deli büyükbabam sandalyeyi yarıdan ikiye kesmiş,
direğin ucuna montelemiş, direği diklemiş
ve atı da o direğe bağlamış.
Ve sadece üç gün içerisinde, ata sadece düzgünce beklemeyi değil,
daire çizmesini de öğretmiştik.
Ve şunu hatırlıyorum da bu durumu gördüğümde oldukça şaşırmıştım.
Çünkü daha önce
kimsenin dezavantajını tersine çevirip bir şey yaptığını görmemiştim.
Şimdiyse büyüdükçe düşünüyorum da
aslında beni direk şaşırtmamıştı,
sonuçta sadece bir direk.
Benim daha çok etkilendiğim şey büyükbabamın onu yapmış olmasıydı.
İmkânların onun fikriyle arasına girmesine izin vermemişti.
Yapmamak için bir bahane bulmamıştı.
Pişmanlık duymayı tercih etmemişti.
Eğer böyle bir fikriniz, dürtünüz varsa
size söylüyorum, büyükbabamın yaptığını yapın
çünkü aynı dürtü
South Texas Ideas Festival'i mümkün kıldı.
Bir grup lise öğrencisiydik, ne yaptığımızdan hiç haberimiz yoktu.
Tek bildiğimiz şey, topluluğumuza kendimizi gösterebileceğimiz
büyük bir festival yapmak istememizdi.
Eğer bir fikrin işe yarayabileceğini düşünüyorsanız
bu, sizin ya da bir başkasının fikri olabilir,
o fikrin zamana, sıkıntıya, reddedilmeye ve başarısızlığa değeceğine inanıyorsanız
size bir tavsiye vereyim:
Ne yapıyorsanız bırakın,
telefonunuzu bırakın,
televizyonda izlediğiniz şeyi durdurun,
kestirecekseniz beş dakika daha erteleyin
ve düşünün.
Canınız sıkılıyor, değil mi?
İşte şu an, o hep istediğiniz yolculuğa çıkmanın,
orkestranızı kurmanın,
çevreyi biraz düzenlemenin tam zamanı.
Bir daha sıkıldığınız zaman, sizden rica ediyorum,
hatta yalvarıyorum ki heyecanlanın!
Çünkü fikriniz en iyisi olabilir.
Teşekkürler.