Evet...
Ben Michelle Nario Redmond.
Sosyal psikoloji uzmanıyım.
Hiram Koleji'nde öğretmenlik yapıyorum.
Psikoloji ve biyomedikal beşeri bilimler alanında.
Engellilere yönelik ön yargı ve ayrımcılığın neden ve sonuçları üzerine
yeni bir kitap yazdım. Bu konuda hatırladığım ilk şey
1990 yılına dayanmakta.
Engelli Amerikalılar Yasası (ADA) yürürlüğe geçtiğinde
Kansas'ta bir lisansüstü programındaydım. Bu yasa, engellilere yönelik önyargı
ya da engelliliğe dair herhangi bir şey benim için tamamen uzak bir konuydu.
Engellilere yönelik çalışmaların öncülerinden biri olan
Beatrice Wright'ın da çalıştığı bir yerde çalışıyordum
ve henüz onunla tek bir dersim bile olmamıştı.
1995 yılına yani beş yıl sonrasına kadar
ayrık omurga hastalığı olan kızım Sierra doğana kadar
engelliğin farkına hiç varmamıştım.
Carol Gill ve Simi Linton'ın çalışmalarını henüz bulmamış ve engelli çalışmaları
ve kapsamı konusunda eğitimli değildim. Erişim zorluğuna dair ilk anım
birkaç yıl sonrasına, kızım Sierra'yı yolun aşağısında bulunan
bir Katolik anaokuluna yazdırdığımız zamana dayanıyor.
Bir okul öncesi öğrencisi olduğundan bu kadar çok uğraşmamız gerekeceği
aklımın ucundan bile geçmemişti.
Bunun bir sebebi ise binanın gerçekten çok eski olmasıydı.
Ortamın öğrenci erişimine uygun olması ve onların vatandaşlık hakları konusunda
bilinçli değillerdi ya da yasal olarak bilmeleri gerekmiyordu.
Çünkü özel bir kurumdu ve ADA'nın kurallarına tabi değildi.
Haliyle yeni bir okul bulmamız gerektiğinin farkına varmıştım.
Şansımız yaver gitti ve yeni bir özel kurum bulduk.
Devlet okulu değildi ama bir müzik okuluydu.
kaynakları vardı ve çeşitliliğin değerinin çoktan farkında,
geniş perspektife sahip ve çeşitli ihtimallerin farkındalardı.
Bu yüzden bizim de çok uğraşmamız gerekmemişti.