Evet...
Ben Michelle Nario Redmond.
Sosyal psikoloji uzmanıyım.
Hiram Koleji'nde öğretmenlik yapıyorum.
Psikoloji ve biyomedikal beşeri bilimler alanında.
Engellilere yönelik ön yargı ve ayrımcılığın neden ve sonuçları üzerine
yeni bir kitap yazdım. Bu konuda hatırladığım ilk şey
1990 yılına dayanmakta.
Engelli Amerikalılar Yasası (ADA) yürürlüğe geçtiğinde
Kansas'ta bir lisansüstü programındaydım. Bu yasa, engellilere yönelik önyargı
ya da engelliliğe dair herhangi bir şey benim için tamamen uzak bir konuydu.
Engellilere yönelik çalışmaların öncülerinden biri olan
Beatrice Wright'ın da çalıştığı bir yerde çalışıyordum
ve henüz onunla tek bir dersim bile olmamıştı.
1995 yılına yani beş yıl sonrasına kadar
ayrık omurga hastalığı olan kızım Sierra doğana kadar
engelliğin farkına hiç varmamıştım.
Carol Gill ve Simi Linton'ın çalışmalarını henüz bulmamış ve engelli çalışmaları
ve kapsamı konusunda eğitimli değildim. Erişim zorluğuna dair ilk anım
birkaç yıl sonrasına, kızım Sierra'yı yolun aşağısında bulunan
bir Katolik anaokuluna yazdırdığımız zamana dayanıyor.
Bir okul öncesi öğrencisi olduğundan bu kadar çok uğraşmamız gerekeceği
aklımın ucundan bile geçmemişti.
Bunun bir sebebi ise binanın gerçekten çok eski olmasıydı.
Ortamın öğrenci erişimine uygun olması ve onların vatandaşlık hakları konusunda
bilinçli değillerdi ya da yasal olarak bilmeleri gerekmiyordu.
Çünkü özel bir kurumdu ve ADA'nın kurallarına tabi değildi.
Haliyle yeni bir okul bulmamız gerektiğinin farkına varmıştım.
Şansımız yaver gitti ve yeni bir özel kurum bulduk.
Devlet okulu değildi ama bir müzik okuluydu.
kaynakları vardı ve çeşitliliğin değerinin çoktan farkında,
geniş perspektife sahip ve çeşitli ihtimallerin farkındalardı.
Bu yüzden bizim de çok uğraşmamız gerekmemişti.
Bu yüzden gelip tam daire
yapsa mükemmel olur.
Onu aynı zamanda Cleveland, Ohio bölgesine geldiğimizde de yaptık.
Fakat hala ADA'in mümkün kıldığı kurallara uymayan
bir sürü küçük iş ve eğitimsel kurum var.
Bildiğiniz gibi ADA Temmuzda 30 yaşında olacak.
Ülke etrafında kutlamalar yapıyoruz
ve işlerin 30 yıl önce
yapmaları gereken şey için mücadele ediyoruz.
Örnek olarak benim kızım
Hiram Koleji kampüsünde farklı kulüp buluşmalarına
tekerlekli sandalyesiyle taşınmak
zorunda kaldı.
Elimizde vanlar olmasına rağmen
kendisine kar fırtınası geldiğinde
Ohio Engelli Hakları Komisyonu ile görüşmemiz
Çözüm, kendisinin
yeni bir odaya taşınmasıydı.
Bunu bir gecede yapamazsınız.
Ve eğitim kurumunuza veya bir işe bir sorunla geldiğinizde
genellikle resmi şikayette
bulunmakta zorunlu
kalmıyorlar.
Bu bir problem. Bu yüzden
Mail ile oy vermek bunlar hakkında düşünürseniz
çok fazla gruba yardımcı olabilir.