Κάθε φορά που κάνεις ένα βήμα,
200 μύες συνεργάζονται για να σηκώσουν το πόδι σου,
να το ωθήσουν προς τα 'μπρος, και να το τοποθετήσουν πάλι κάτω.
Ένα μόνο από τα χιλιάδες καθήκοντα που εκτελεί το μυϊκό σύστημα.
Αυτό το δίκτυο πάνω από 650 μυών καλύπτει το σώμα
και είναι ο λόγος που βλεφαρίζουμε,
χαμογελάμε,
τρέχουμε,
πήδαμε,
και στεκόμαστε όρθιοι.
Είναι υπεύθυνο ακόμα και για τον σταθερό χτύπο της καρδιάς.
Καταρχάς, τι είναι το μυϊκό σύστημα;
Αποτελείται από τρεις τύπους μυών:
Τον σκελετικό μυ, ο οποίος συνδέει τα οστά με τους τένοντες,
τον καρδιακό μυ, που υπάρχει μόνο στην καρδιά,
και το λείο μυ, που καλύπτει το εσωτερικό των φλεβών και ορισμένων οργάνων,
όπως το έντερο και η μήτρα.
Και οι τρεις τύποι μυ αποτελούνται από μυϊκά κύτταρα,
γνωστά και ως μυϊκές ίνες, στενά συγκεντρωμένα σε μια δέσμη.
Αυτές οι δέσμες δέχονται σινιάλα από το νευρικό σύστημα
που συστέλλουν τις ίνες, κάτι που δημιουργεί δύναμη και κίνηση.
Αυτό είναι υπεύθυνο για όλες μας σχεδόν τις κινήσεις.
Κάποια από τα μέρη του σώματος μας
που οι κινήσεις τους δεν ελέγχονται από το μυϊκό σύστημα
είναι τα κύτταρα του σπέρματος,
οι βλεφαρίδες στους αεραγωγούς μας,
και ορισμένα λευκά κύτταρα του αίματος.
Η μυϊκή σύσπαση μπορεί να χωριστεί σε τρεις κύριες περιπτώσεις.
Οι δύο πρώτες, η συστολή και η χαλάρωση των μυϊκών ινών,
δημιουργούν αντίθετες δυνάμεις.
Έτσι οι δικέφαλοι θα συσταλούν
ενώ οι τρικέφαλοι θα επιμηκυνθούν ή θα χαλαρώσουν,
σηκώνοντας το χέρι προς τα πάνω και κάνοντάς το να λυγίσει στον αγκώνα.
Αυτό μάς επιτρέπει, για παράδειγμα, να σηκώσουμε ένα βιβλίο,
ή αν εφαρμοστεί η αντίθετη δύναμη, να το αφήσουμε κάτω.
Αυτή η συμπληρωματική συνεργασία συμβαίνει σε όλη την έκταση του μυϊκού συστήματος.
Ο τρίτος τύπος σύσπασης δημιουργεί μια σταθεροποιητική δύναμη.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι μυϊκές ίνες δεν αλλάζουν το μήκος τους,
αλλά κρατούν τους μύες σταθερούς.
Αυτό μάς επιτρέπει να κρατάμε μια κούπα καφέ ή να γέρνουμε στον τοίχο.
Διατηρεί ακόμα τη στάση μας κρατώντας μας σε όρθια θέση.
Οι σκελετικοί μύες είναι ο κύριος όγκος του μυϊκού συστήματος,
αποτελώντας περίπου 30-40% του σωματικού μας βάρους,
και δημιουργούν τις περισσότερες κινήσεις μας.
Κάποιοι μύες μάς είναι οικείοι, όπως οι θωρακικοί και οι δικέφαλοι.
Ενώ άλλοι όχι τόσο, όπως ο βυκανητής,
ένας μυς που συνδέει το μάγουλο με τα δόντια σου,
ή ο μικρότερος σκελετικός μυς του σώματος,
ένα κομμάτι ιστού με μήκος ένα χιλιοστό, ο μυς του αναβολέα,
βαθιά μέσα στο αυτί μας.
Όπου κι αν βρίσκονται, οι σκελετικοί μύες συνδέονται με το σωματικό νευρικό σύστημα,
που μας δίνει σχεδόν απόλυτο έλεγχο των κινήσεών μας.
Αυτός ο τύπος μυών ακόμα αποτελείται από δύο τύπους μυϊκών ινών
για να κάνει τις κινήσεις πιο ακριβείς, τις ίνες γρήγορης και αργής συστολής.
Οι ίνες γρήγορης στυστολής αντιδρούν άμεσα μόλις λάβουν ερέθισμα
αλλά χρησιμοποιούν την ενέργειά τους γρήγορα και εξαντλούνται.
Οι ίνες βραδείας συστολής, από την άλλη, είναι ανθεκτικά κύτταρα.
Αντιδρούν και χρησιμοποιούν ενέργεια αργά ώστε να μπορούν να δουλεύουν περισσότερο.
Μια δρομέας θα αναπτύξει περισσότερους μύες γρήγορης συστολής
στα πόδια, μέσα από συνεχή προπόνηση,
ώστε να μπορεί γρήγορα, αν και για λίγο, να αναπτύξει ταχύτητα,
ενώ οι μύες της πλάτης είναι κυρίως μύες αργής συστολής
για να σε κρατούν όρθιο όλη μέρα.
Αντίθετα με τους σκελετικούς μύες, ο καρδιακός και οι λείοι μύες
ελέγχονται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα που εμείς δεν ελέγχουμε άμεσα.
Αυτό κάνει την καρδιά σου να χτυπά περίπου 3 δισεκατομμύρια φορές
κατά τη διάρκεια της ζωής σου,
παρέχοντας στο σώμα σου αίμα και οξυγόνο.
Ο αυτόνομος έλεγχος επίσης συστέλλει και χαλαρώνει τους λείους μύες
σε επαναλαμβανόμενο ρυθμό.
Αυτό αντλεί το αίμα μέσα από τα λεία, εσωτερικά τοιχώματα των φλεβών,
επιτρέπει στο έντερο να συσφίγγεται
και να προωθεί το φαγητό μέσα από το πεπτικό σύστημα,
και κάνει τη μήτρα να συστέλλεται όταν κανείς γεννά.
Καθώς οι μύες δουλεύουν, καταναλώνουν ενέργεια,
και παράγουν θερμότητα ως παραπροϊόν.
Πράγματι, οι μύες παρέχουν περίπου 85% της υψηλής σου θερμοκρασίας,
κάτι που η καρδιά και οι φλέβες διαχέουν ομοιόμορφα σε όλο το σώμα, με το αίμα.
Αλλιώς, δεν θα διατηρούσαμε την απαραίτητη θερμοκρασία
για την επιβίωσή μας.
Το μυϊκό σύστημα μπορεί να μας είναι κατά κύριο λόγο αόρατο,
αλλά αφήνει το σημάδι του σε σχεδόν ό,τι κάνουμε,
είτε είναι ένα βλεφάρισμα, είτε ένας αγώνας προς τον τερματισμό.