ប្រព័ន្ធរស់នៅមានរយៈពេលពីរបីពាន់លានឆ្នាំ
ហើយវានឹងនៅទីនេះជាច្រើនឆ្នាំទៀត។
នៅក្នុងពិភពរស់នៅគ្មានកន្លែងកប់សំរាម។
មានវត្ថុធាតុដើមហូរវិញ។
កាកសំណល់ប្រភេទមួយគឺជាអាហារមួយផ្សេងទៀត;
ថាមពលបានផ្តល់ដោយព្រះអាទិត្យ;
អ្វីៗដុះឡើងបន្ទាប់មកស្លាប់;
ហើយជីវជាតិត្រលប់ទៅដីវិញដោយសុវត្ថិភាព។
ហើយវាដើរ។
ប៉ុន្តែមនុស្សវិញ,
យើងបានអនុម័តវិធីសាស្ត្របន្ទាត់:
យើងយក, យើងបង្កើត, ហើយយើងបោះចោល។
ទូរស័ព្ទថ្មីចេញមក។
ដូច្នេះយើងបោះចោលអារចាស់។
ម៉ាសុីនបោកខោអាវខូច។
ដូច្នេះយើងទិញថ្មីទៀត។
រាល់ពេលដែលយើងធ្វើបែបនេះយើងបរិភោគការផ្គត់ផ្គង់ធនធានដែលមានកំណត់
ហើយច្រើនតែបង្កើតកាកសំណល់បំពុល។
វាមិនអាចដំណើរការក្នុងរយៈពេលវែងបានទេ។
អញ្ចឹងអ្វីអាច?
ប្រសិនបើយើងទទួលយកម៉ូឌែលវត្តជីវិតពិភពរស់នៅ,
តើយើងអាចប្តូរការគិតរបស់យើង
ដូច្នេះយើងអាចអនុវត្តសារាចរសេដ្ឋកិច្ច?
សូមចាប់ផ្តើមពីវដ្តជីវសាស្ត្រ។
តើធ្វើរបៀបណាដែលកាកសំណល់របស់យើងអាចសង់មូលនិធិជាជាងកាត់បន្ថយវា?
ដោយគិតឡើងវិញនិងច្នៃប្រឌិតផលិតផលនិងគ្រឿង
និងកញ្ចប់ដែលពួកវាមកជាមួយ，
យើងអាចបង្កើតវត្ថុធាតុដែលមានសុវត្ថភាពនិងក្លាយជាជី
ដែលជួយដាំដុះវត្ថុច្រឿនទៀត។
ដូចដែលគេនិយាយក្នុងរឿងគុន，
"គ្មានធនធានដែលនិងបាត់បង់ក្នុងការបង្កើតវត្ថុធាតុនេះ។"
ចុះថាតើម៉ាសុីនបោកខោអាវ, ទូរស័ព្ទដៃ, ទូរទឹកកកវិញ?