Levende systemen zijn er al miljarden jaren
en blijven nog vele miljarden meer rondhangen.
In de levende wereld bestaat afval niet.
In plaats daarvan worden materialen verplaatst.
Het afval van de een is het voedsel van de ander.
De zon levert energie,
dingen groeien en gaan dan dood,
en voedingsstoffen keren veilig terug in de grond.
En dat werkt.
En toch hebben we als mensen
een lineaire benadering gekozen.
We nemen, we maken, we gooien weg.
Een nieuw model telefoon komt uit.
Dus we gooien de oude weg.
Onze wasmachine heeft kuren.
Dus kopen we een nieuwe.
Elke keer als we dat doen
slokken we een deel op van een eindige voorraad grondstoffen
en produceren we vaak giftig afval.
Op de lange termijn werkt dat niet.
Wat werkt dan wel?
Als we accepteren dat het cyclische model van de levende wereld werkt,
kunnen we dan ons denken veranderen
zodat ook wij als een circulaire economie opereren?
Laten we kijken naar de biologische cyclus.
Hoe kan ons afval waarde toevoegen in plaats van verminderen?
Door producten en componenten en de verpakkingen waarin deze komen
te heroverwegen en opnieuw te ontwerpen,
kunnen we veilige en composteerbare materialen maken
waarmee meer kan groeien.
Zoals ze vermelden in films:
"Er zijn geen grondstoffen verloren gegaan bij het maken van deze film".
Wat dan te doen met wasmachines, mobiele telefoons, koelkasten?
We weten dat die niet biologisch afbreekbaar zijn.
Dit moeten we op een andere manier heroverwegen.
Een manier om waardevolle metalen te hergebruiken,
polymeren en legeringen,
zodat ze hun eigenschappen behouden
en nuttig blijven
na afloop van de houdbaarheid van individuele producten.
Wat als de spullen van vandaag, de grondstoffen zijn van morgen?
Het is commercieel steekhoudend.
In plaats van de wegwerp- en vervangingscultuur
waar we aan gewend zijn geraakt
stappen we over op hergebruik en hernieuwen
waarbij producten en componenten ontworpen worden
die demonteerbaar zijn en opnieuw gebruikt kunnen worden.
Een mogelijke oplossing is te heroverwegen hoe we eigendom zien.
Wat als we onze technologieën niet in eigendom zouden hebben?
We gebruiken ze eenvoudigweg van de fabrikanten.
Laten we deze twee cycli combineren.
Stel je voor dat we producten zouden kunnen ontwerpen
die teruggaan naar de maker,
waarvan de technische materialen herbruikt worden
en waarvan de biologische onderdelen gebruikt worden
om agrarische waarde te vergroten.
En stel je voor dat deze producten gemaakt en vervoerd worden
met hernieuwbare energie.
Dan hebben we een model dat langdurige welvaart opbouwt.
En het goede nieuws is
dat er al bedrijven zijn
die deze nieuwe manier van werken implementeren.
Maar in de circulaire economie gaat het niet
om één fabrikant die één product aanpast.
Het gaat erom dat alle met elkaar verbonden bedrijven
die onze infrastructuur vormen en onze economie,
samenwerken.
Het gaat om energie.
Het gaat om het heroverwegen van het systeem zelf.
We hebben een uitgelezen kans
om nieuwe inzichten en nieuwe horizons te vinden.
In plaats van gevangen blijven in de frustraties van nu,
kunnen we, met creativiteit en innovatie,
echt onze toekomst heroverwegen en opnieuw ontwerpen.