Μια γυναίκα ντυμένη με κουρέλια αναδύθηκε από τον βάλτο
συνοδευόμενη από επτά τεράστιους σκορπιούς.
Κουβαλώντας ένα μωρό,
κατευθύνθηκε προς το κοντινότερο χωριό για να ζητιανέψει φαγητό.
Έφτασε σε μια εξαιρετική έπαυλη,
όμως η αρχόντισσα της οικίας έριξε μία ματιά στα βρόμικα ρούχα της
και στους ασυνήθιστους συνοδούς της και της έκλεισε την πόρτα του σπιτιού της.
Γι' αυτό συνέχισε κατεβαίνοντας τον δρόμο μέχρι που έφτασε σε μια αγροικία.
Η σπιτονοικοκυρά εκεί λυπήθηκε την ξένη και της πρόσφερε ό,τι μπορούσε:
ένα απλό γεύμα και ένα αχυρένιο κρεβάτι.
Η καλεσμένη της δεν ήταν μια συνηθισμένη ζητιάνα.
Ήταν η Ίσις, η ισχυρότερη θεά της Αιγύπτου.
Κρυβόταν από τον αδερφό της τον Σετ,
που δολοφόνησε τον σύζυγό της και ήθελε να δολοφονήσει τον μικρό της γιο, τον Ώρο.
Ο Σετ ήταν κι αυτός ισχυρός θεός, και έψαχνε να τους βρει.
Για να διατηρήσει την κάλυψή της, έπρεπε να είναι πολύ διακριτική-
δεν έπρεπε να ρισκάρει τη χρήση των δυνάμεών της.
Αλλά, δεν ήταν αβοήθητη.
Η Σέρκετ, θεά των δηλητηριωδών πλασμάτων,
έστειλε επτά από τους πιο άγριους υπηρέτες της
να προσέχουν την Ίσιδα και τον γιο της.
Καθώς οι δυο τους εγκαταστάθηκαν στο νέο τους ταπεινό κατάλυμα,
οι σκορπιοί εξοργίστηκαν με τον τρόπο που η πλούσια γυναίκα προσέβαλλε
τη θεϊκή αφέντρα τους.
Ένωσαν όλοι το δηλητήριό τους δίνοντάς το σε έναν από τους επτά, τον Τεφέν.
Στο σκοτάδι της νύχτας, ο Τεφέν σκαρφάλωσε στο αρχοντικό.
Καθώς σύρθηκε κάτω από την πόρτα,
είδε τον μικρότερο γιο του ιδιοκτήτη να κοιμάται γαλήνια
και τον τσίμπησε με μένος.
Η Ίσις και η οικοδέσποινά της σύντομα ξύπνησαν από ένα διαπεραστικό ουρλιαχτό.
Κοιτάζοντας έξω από την πόρτα του εξοχικού,
είδαν μια μητέρα να τρέχει στον δρόμο,
να οδύρεται κρατώντας τον γιο της.
Όταν η Ίσις αναγνώρισε τη γυναίκα που της γύρισε την πλάτη,
κατάλαβε τι είχαν κάνει οι σκορπιοί της.
Η Ίσις πήρε το αγόρι στα χέρια της και άρχισε να απαγγέλει ένα δυνατό ξόρκι:
«Ω, δηλητήριο του Τεφέν, βγες έξω από το αγόρι και προσγειώσου στη γη!
Δηλητήριο του Μπέφεν, μην προχωράς, μην εισχωρείς βαθύτερα, βγες έξω,
και προσγειώσου στη γη!
Γιατί είμαι η Ίσις, η σπουδαία Μάγισσα, η Γνώστρια των ξορκιών.
Πέσε κάτω, ω δηλητήριο του Μεστέτ! Μη βιάζεσαι, δηλητήριο του Μέστεφετ!
Μην ανεβαίνεις, δηλητήριο του Πετέτ και του Τετέτ!
Μην πλησιάζεις, δηλητήριο του Ματέτ!»
Με την επίκληση κάθε ονόματος,
το δηλητήριο του εκάστοτε σκορπιού ουδετεροποιούνταν.
Το παιδί ξύπνησε, και η μητέρα του έκλαιγε γοερά από ευγνωμοσύνη
και μετάνιωσε για την πρωτύτερη σκληρότητά της,
προσφέροντας όλο της τον πλούτο στην Ίσιδα ως δείγμα μεταμέλειας.
Η γυναίκα που φιλοξένησε την Ίσιδα κοιτούσε με δέος-
δεν είχε ιδέα ποια έβαλε κάτω από τη στέγη της.
Και από εκείνη τη μέρα,
οι άνθρωποι έμαθαν να γιατρεύουν το τσίμπημα ενός σκορπιού,
τραγουδώντας μαγικά ξόρκια όπως ακριβώς έκανε η θεά.