(ჯაზ მუსიკა)
ქალი: ვუყურებთ ოტო დიქსის ნახატს "სილვია ფონ ჰარდენის პორტრეტს". 1926 წლიდან.
კაცი: ვინ იყო სილვია ფონ ჰარდენი?
ქალი: სილვია ფონ ჰარდენი იყო საოცარი, ლეგენდარული პიროვნება,
და ის სულაც არ ყოფილა ჟურნალისტი.
მიუხედავად იმისა, სათაურში წერია, რომ ჟურნალისტია.
ის არა ჟურნალისტი არამედ, გერმანიაში მოღვაწე პოეტი და ნოველისტი იყო.
სურათზე ის რომანიშეს კაფეში, ბერლინში,
რომელშიც ავანგარდ მხატვრები, მწერლები და პოეტები დროს ატარებდნენ 1920-იან წლებში.
სილვია ფონ ჰარდენი ამ პატარა კუთხეშია აღბეჭდილი, პატარა მაგიდასთან.
ის იყო ავანგარდული "ახალი საგნობრიობის ქალბატონი".
ძალიან ემეგობრებოდა ამ ეპოქის მხატვრებს, პოეტებს და მწერლებს.
კაცი: neue frau გერმანულად ნიშნავს ახალ ქალბატონს მეოცე საუკუნის დასაწყისში გერმანიაში.
ეს პერიოდია პირველ და მეორე მსოფლიო ომებს შორის.
ახალი ქალი, გულისხმობდა ქალს რომელიც გადიოდა და მუშაობდა?
დაბალზე შეჭრილი თმა აქვს, რაც მას კაცურობას ჰმატებს. დიდი ხელები აქვს.
ეს ყველაფერი ხელოვნების ნიმუშში ალბათ წარმოაჩენს ახალ ქალბატონს?
ქალი: დიახ.
ეს ყველაფერი ახალი ქალია, მაგრამ ეს ოტო დიქსის პორეტის ხატვის სტილიცაა.
ოტო დიქსი იმით იყო ცნობილი, რომ
მახინჯებად და არამიმზიდველებად წარმოგვიჩენდა ნატურებს.
სილვია ფონ ჰარდენი, მართლაც ასე გამოიყურებოდა, მაგრამ არა ამდენად უკიდურესად, როგორც ნახატშია.
აი, მისი თმა, მართლაც მოკლედ ჰქონდა შეჭრილი.
გერმანიაში ამ ვარცხნილობას სასაცილო და სპეციფიური სახელი ერქვა - "ბუბიქოფი".
რომელიც ოციან წლებში მოდური იყო.
მართლაც კაცური შეხედულება ქონდა. ეს კაბაც მის ნამდვილ კაბას შეესაბამება.
ბევრი მსგავსებაა რეალობასთან.
მაგრამ ხელები, მან დააგრძელა და შექმნა საუცხოო, უშველებელი ხელები.
ვფიქრობ დახრისა და განლაგების თვალსაზრისით ყურადღებას იქცევს
მაგალითად, მკერდის ადგილი, მას არაფერი აქვს, ეს მის კაცურობას უსვას ხაზს.
მას აცვია გეომეტრიულ ნახატიანი კაბა, რაც მის ყველანაირ ქალურ ფორმებს ფარავს.
ის დაფარულია.
მას როლინგი აცვია, კისერსაც კი ვერ ვხედავთ.
და მისი მეორე ხელი ფარავს კალთას.
ბევრ სხვა ელემენტს დაინახავთ, რომელებიც განსხვავებულობაზე მიგვითითებს.
კაცი: სხეულზე?
ქალი: თუ დააკვირდებით ამ უდიდეს დეტალს, ჩამოჩაჩული წინდა,რომელისაც კარგად ხედავთ,
რეალიზმის ამსახველი დეტალია, რომელსაც დიქსი ასახავს.
არ არის საჭირო, რომ წინდა ჩამოჩაული დახატო, მაგრამ ეს ხაზს უსვამს უწესრიგობას.
აშკარაა, რომ მის ირგვლივ არც ისე სუფთა გარემოა.
მეორე მხრივ, ეს მას გამანადგურებელ ხასიათს აძლევს.
ის ზის და იყურება. მას მონოკლიც კი აქვს.
ეს პატარა აქსესუარები მიანიშნებს სილვიას სპეციფიურობაზე.
ჩამოჩაჩული წინდა, დიდი ხელები,
მონოკლი, რომელიც მის მის ხედვას, რომელიც ახალ ქალს შეიძლება ქონდეს, უსვამს ხაზს.
მას ასევე სიგარეტიც აქვს.
ის ეწევა საზოგადოების თავშეყრის ადგილას.
ეს შენობაც მის ხასიათის იდენტიფიკაციაა. დიქსს კარგად გამოდიოდა ამის ასახვა.
კაცი: კაბის ნაჭერიც ხაზს უსვამს მისი სხეულის მაგივრად ზედაპირის სიბრტყელის შეგრძნებას,
მისი კისერიც ზედმეტად ცილინდრულია, თითქმის მექნიკურია და არა ადამიანის სხეული ნაწილი.
ქალი: ერთ-ერთი რამ, რაც მომწონს ამ ნახატში, არის
დიქსის გეომეტრიული სივრცეების და ფორმების კონტრასტი, სკამთან, სილვიას უკან.
ის ზის მოჩუქურთმებულ სკამზე.
მსგავსი სიმრუდეები უფრო ფემინურია, ქალურია ვიდრემისი სხეული და ეს მგონი კარგი აღნიშვნაა.
და მისი მონოკლის წრე. მარმარილოს მრგვალი მაგიდა.
ჭიქის წრე, რომელშიც განსაკუთრებული კოქტეილია, რომელიც იმ დროისთვის პოპულარული იყო.
ეს ნივთები და შემდეგ ის ნივთები, რომელებიც მისი სხეულის მსგავსად ბრტყელი და გრძელია.
სხეულები მომრგვალებული, სიმრუდეებიანი და გრძნობადია
თუ არასექსუალური და კაცური,როგორც დიქსის ნახატში?
კაცი: ჩვენ ალბათ უნდა დავაკავშიროთ ეს ახალ საგნობრიობასთათ ანუ "ნოიე ზახლიქაით"
ქალი: დიახ, ზახლიქაით.
კაცი: რომელიც მაშინ გამოჩნდა,
მოძრაობა, ომებს შორის, რომელიც ადამიანურ სტილს, ნატურალიზმს დაუბრუნდა,
შედარებით უფრო ბუნებრივია, ვიდრე კირხნერი, კანდინსკი ან გერმანული ექსპრესიონიზმი.
სხვა არტისტები, რომლებიც გერმანიაში მოღვაწეობდნენ იმ დროს.
რატომ დაბრუნება უკან, რომელიც უფრო ბუნებრივია?
ქალი: ვფიქრობ, რომ რეალიზმისთვის ბევრი მნიშვნელოვანი რემეა საჭირო დღესდღეობით,
მაგრამ ეს ხომ 1926-ია.
ასეთია გერმანიაში საღი აზრი. და ეს სხვა ევროპულ ქვეყნებზეც ვრცელდება.
ძველი ტრადიციები, ყველაფერი წესრიგში,
რაღაც ახლის შექმნა, რაიმე განსაკუთრებულის.
განსაკუთრებული მნიშვნელობა და დანერგვა კი ის არის. რაც ძალიან გერმანულია.
ოტო დიქსი ნამდვილად იზიარებს პორტრეტის ძველ ტრადიციებს გერმანიაში.
მაგალითად, ჰოლბაინი, რომელიც უმნიშვნელოვანეს პორტრეტებს ქმნის
და გერმანულ ხარისხს ამჟღავნებს.
კაცი: ჰოლბაინი ჰიპერ-ნატურალისტია, არა?
ქალი: დიახ, ჰიპერ-ნატურალისტია.
რასაც ის აკეთებს არის ნატურალიზმის და რეალიზმის უფრო მაღალ დონეზე აყვანა.
და ის თითქმის შარჟად არის ქცეული. ანუ ამ ორ სტილს შორის თავსდება.
ახალი საგნობრიობის ბევრი მხატვარი აკეთებდა ამას.
ფოტოგრაფიული რეალიზმი, თითქმის, მაგრამ უტრირებული.
კაცი: საინტერესოა, რომ ეს წესრიგისკენ მოუწოდებს, ან წერიგის დაბრუნებისკენ.
სანამ ჩვენ წარვადგენთ იმას ვინც ამხობს უძველეს გენდერულ იერარქიებს და გვიბრძანებს
კაცის და ქალის განცალკევებულად აღქმას.
ახალი ქალი, რომელსაც აქ სილვია განასახიერებს,
უფრო ღრევს ამ კატეგორიებს და არ ამჟღავნეს მათ მოწესრიგებულობას.
ქალი: ის ნამდვილად ამარცხებს რაღაცებს.
მისი სახელიც კი გამოგონილია, ეს ფსევდონიმია.
მან სახელი შეიცვალა, როდესაც მწერლის კარიერა დაიწყო.
არც ისე პოპულარული მწერალია, მაგრამ იმ პოეტთა და მწერალთაგანია,
ვინც განსხვავებულ ნაშრომებს წერს, მათ ჟურნალებში ბეჭდავენ და მკითხველიც ცოტა ყავს.
ის ამხობს განსხვავებულ კულტურულ სტერეოტიპებს, სქესის სტერეოტიპებს.
და იმ დროს, ამ დამხობის სივრცეში, გერმანიის კაფეში ხდება ეს.
კაცი: რას ფიქრობენ დიქსის ნატურები იმაზე, რომ ის ხალხს ამახინჯებს?
აწუხებთ ეს მათ?
ქალი: ხანდახან კი.
დიდი ხნის განმავლობაში პრივილეგია იყო თუ დიქსი შენს დამახინჯებულ პორტრეტს დახატავდა.
ერთ თუ ორ ნატურას პრობლემა ჰქონდა.
ის ნატურებმა დანიშნეს თანამდებობაზე, რადგან ასეთი ცნობილი იყო,
26-ს წელს კი ცნობილია თავისი ხატვის სტილით.
მანამდე, მის რამდენიმე მდიდარ ბიზნესმენ კლიენტს არ მოეწონათ მათი პორტრეტები.
სილვია ფონ ჰარდენს, როგორც ვიცი, მოსწონდა მისი პორტრეტი. ის იჯდა კიდევაც მასთან.
ეს პომპიდუს ცენტრშია.
60-იან წლებში მან პორტრეტის წინ ფოტოც კი გადაიღო.
ამ ფოტოზე ხედავთ, რომ ის აქაც ნახატის ფიგურას გავს.
ვფიქრობ, რომ შესანიშნავი პრტრეტია.
კაცი: მეც ეგრე ვფიქრობ.