1960'lı yıllarda, Afrikalı aç çocukların mutsuz gözler ve şişik karınlarıyla
kameraya baktıkları reklamları izleyerek büyüdüm.
Altıncı sınıftayken müzik öğretmenimiz Bay Collins şu şarkının sözlerini,
(Şarkı söylüyor)
"Dünyadaki üç milyar insan"dan
"Dünyadaki dört milyar insan" şeklinde değiştirmemizi istedi.
Çok şaşırmıştım.
Dünya nüfusunun bu kadar yüksek olmasına inanamamıştım
ve sınıftaki kimsenin bu durumu garip bulmamasına daha da çok şaşırmıştım.
Birkaç gün sonra, arkadaşım Suzy Hollander'e
bu dünyada baş edilebilecek olandan çok daha fazla insan olduğu için
çocuk yapmayacağımı söyledim.
Bana baktı ve kendisinin üç çocuk yapacağını söyledi.
Bu düşüncemde çok yalnız olduğumu hissetmiştim.
Otuz yedi yıl sonra, hâlâ yalnız hissediyorum
ve çok az insanın nüfus artışından rahatsız olması hâlâ çok garip geliyor.
Bence bunun nedeni insanlık olarak bu konuyu konuşmamakta anlaşmamız,
bir şekilde gizlememiz.
Ben de buraya bu gizi bozmaya geldim.
İlk insan bundan 200 bin yıl önce ortaya çıktı.
O kadar başarılı çoğaldık ki 1850 yılına geldiğimizde bir milyar insan vardı.
Yani nüfusun bir milyara ulaşması için 200 bin yıl geçmesi gerekti.
İkinci milyarın gelmesi yüz yıl sürdü.
İlki için 200 bin yıl, ikincisi için yüz yıl geçti
ve şimdi her on iki yılda, nüfus bir milyar daha artıyor.
2011 yılında nüfus 7 milyara ulaştı.
Bu sıçrama tarım ve tıptaki gelişmelerle
ve bir biyolojik başarı hikâyesi göstermemiz sebebiyle gerçekleşti.
"En uyumlular hayatta kalır" ve biz hayatta kaldık.
Aynı zamanda da bir dini başarı gösterdik, Tanrı'nın dediği gibi, üredik.
(Kahkahalar)
Ancak şimdi durma vakti geldi, yoksa mahvolacağız.
Nüfusun ne hızla arttığını size şöyle anlatayım:
Bangladeş'te 139 bin insanın ölümüne sebep olan bir kasırga yaşandı.
Peki Bangladeş'in bu kaybı yeni doğumlar ile kapatması ne kadar sürdü?
İki buçuk hafta.
Dünya nüfusu yılda sadece yüzde 1 artıyor.
Kulağa çok yüksek gelmeyebilir ama yedi milyarın yüzde biri bir hayli yüksek.
Her gün gezegene 220 bin insan daha ekliyoruz anlamına gelir;
her gün.
Bu sürdürülemez bir artış.
Bir noktada bu artışın durması gerekiyor.
Mesele nasıl duracağında.
Kıtlık, hastalık ya da kaynak savaşları yüzünden mi,
yoksa daha küçük ailelerimizin olmasını isteyeceğimiz için mi?
"Küçük aileler" derken tek çocuklu aileleri kastediyorum.
İnsanların rahatsız olduğu nokta işte bu.
Yüksek nüfustan ve ilgili konulardan bahsettiğimde
insanlar, çocuk yapma haklarını ellerinden alacağımdan korkuyorlar.
Oysaki amacım insanların haklarını ellerinden almak değil,
onlara haklar vermek.
İnsanları daha az çocuk yapmaya zorlamak işe yaramıyor.
En hızlı ve etkili yol, kız çocuklarını okutmak, kadınları kalkındırmak
ve herkese doğum kontrolü hakkında doğru eğitimi vermek.
Bunlar iyi şeyler.
Kültürel olarak da tek çocuklu ailelerin faydalarından bahsetmeliyiz ki,
aileler daha az çocuk yapmayı tercih etsinler.
Bize binlerce yıldır,
büyük ailelerin mutlu aileler, kardeşsiz çocukların da yalnız olduğu söylendi.
Ben ve eşim Ian gibi çiftlere "çocuksuz" deniyor, çocuk tercih etmemiş değil.
Çocuk yapmamayı tercih ettiğim için bana birçok kez bencil yakıştırması yapıldı.
Soyumuzun devamı için üremenin elzem olduğu vakitler bu tavırlar mantıklıydı.
Ama ya şimdi?
Soyumuzun devamı için üremememiz gerekiyor.
Biyolojimizi ve kültürümüzü değiştirip
tek çocuklu ailelerin faydalarını görmemizin vakti geldi.
Çünkü genellikle gördüğümüz şey bunun getirdiği olumsuzluklar oluyor.
Örneğin, bir ülkenin nüfusu azaldığında medya ekonomik kıyamet tellallığı yapıyor.
Sebebiyse kapitalizmin sürekli büyümeye ihtiyaç duyması.
Kapitalizmin devamı için tüketicilerin daima artması gerekli.
Yani evet, nüfus azalırsa ekonomik sorunlar yaşanabilir.
Fakat bu sorunlar, BM'nin öngördüğü gibi 40 yıl içinde nüfusun on milyarı aşması;
su, yemek ve petrolün bitmesi sebebiyle yaşanacak sorunlardan daha azdır.
Şöyle düşünüyor olabilirsiniz:
"Tamam nüfus meselesi bir sorun gibi duruyor.
Ancak bizler çocuk yapmalıyız.
Zekiyiz, eğitimliyiz, "TED Talks" izliyoruz
ve çocuk yetiştirecek kaynaklara sahibiz, çocuklarımız dünyayı kurtarabilir!"
Annem bile, "Ne iyi bir anne olurdun
ve çok güzel çocuklar yetiştirirdin" diyor.
Çok güzel çocuklar olabilirlerdi gerçekten ama aynı zamanda savurgan da olurlardı.
Çünkü Kuzey Amerikalılar,
gelişmekte olan ülkelerin vatandaşlarından 32 kat fazla kaynak tüketiyor.
O nedenle bizlerin az çocuk yapması daha da önemli.
Örneğin, bir Amerikalı günde ortalama 666 litre su harcarken,
Afrika'da bu oran yaklaşık 19 litre.
Ayrıca bu, sadece fakir ülkelerle karşılaştırılınca çıkan bir sonuç değil.
Amerikalılar olarak
Fransa, İngiltere ve Japonya'daki enerji tüketimini de ikiye katlıyoruz.
Doğurganlık hızı Amerika'dan yüksek olan birçok ülke var
ama özellikle bizim bir çocuk yapmaya özen göstermemiz gerek.
"Endişelenme Alexandra, teknoloji bizi kurtarır" diyor olabilirsiniz.
Evet yeni inovasyonlar ve teknolojiler sayesinde
birkaç yıl daha kaynaklarımızı koruyabiliriz.
İşin sonunda 14 milyar insanı belkide besleyebiliriz.
Fakat hayatları neye benzer?
Nüfus artışı belli bir yerde durmak zorunda kalacak.
Daha icat edilmeyen ve işe yarayıp yaramayacağı bile bilinmeyen
bir teknolojiyi beklemek yerine, neden şimdi durmasın.
Dünyadaki her insanın kaliteli bir hayatının olabilmesi için
insan sayısı azalmalı.
Dünya nüfusunun iki milyara düşmesi gerektiğine inanıyorum.
Şu an yedi milyar insan olduğu için kulağa radikal geliyor olabilir.
Fakat bu dediğim sadece seksen yıl öncesinin nüfusuydu.
Haydi gelin "ideal aile" fikrimizi değiştirelim.
"Bir güzel bir sayıdır."
Gelin aşırı nüfusu tartışmaktan çekinmeyelim.
Çünkü bu, insanların haklarını ellerinden almakla ilgili değil;
kadınlara, çocuklara ve gelecek nesillere fırsat sağlamakla ilgilidir.
Son olarak, gelin çözümün parçası olalım
ve bundan böyle birden fazla çocuk yapmayalım.
Teşekkür ederim.
(Alkış)