Tarihin ilk imparatorluğu, ekinleri beslemek için yağışsız,
inşa için taşı veya ağacı olmayan, sıcak ve kuru bir araziden yükseldi.
Tüm bunlara rağmen, sakinleri dünyanın ilk şehirlerini,
anıtsal mimarisi ve büyük nüfusuyla inşa ettiler
ve onları tamamen çamurdan inşa ettiler.
Sümer, Mezopotamya denilen bölgede
modern Irak'ın güney bölümündeydi.
Mezopotamya “iki nehir arasında” anlamına gelir —
Dicle ve Fırat.
MÖ 5000 civarında, ilk Sümerliler nehir suyunu yeniden yönlendirerek
kupkuru arazi için sulama kanallarını, barajları ve rezervuarları kullandılar.
Bunun gibi tarım toplulukları yavaş yavaş dünya çapında ortaya çıkıyordu.
Ancak bir sonraki adımı ilk atanlar Sümerlilerdi.
Nehir çamurundan yapılmış kil tuğlaları kullanarak
çok katlı evler ve tapınaklar inşa etmeye başladılar.
Çamuru ev eşyalarına
ve aletlere dönüştürmek için bir çömlekçi çarkı olan çarkı icat ettiler.
Bu kil tuğlalar, muhtemelen MÖ 4500 civarında
dünyanın ilk şehirlerinin doğmasını sağladı.
Şehrin sosyal merdiveninin tepesinde asil olarak kabul edilen rahipler ve rahibeler,
sonra tüccarlar, zanaatkarlar, çiftçiler ve köleleştirilmiş insanlar vardı.
Sümer imparatorluğu, küçük uluslar gibi işleyen
farklı şehir devletlerinden oluşuyordu.
Dil ve manevi inançla gevşek bir şekilde bağlantılıydılar
ancak merkezi kontrollerden yoksundu.
İlk şehirler Uruk, Ur ve Eridu idi
ve sonunda bir düzine şehir ortaya çıktı.
Her birinin, bir rahip ile hükümdar gibi görev yapan bir kralı vardı.
Bazen yeni bölgeleri fethetmek için birbirlerine karşı savaştılar.
Her şehir, şehrin kurucusu olarak kabul edilen bir koruyucu tanrıya adanmıştı.
Şehrin en büyük ve en önemli binası bu koruyucu tanrının eviydi:
Basamaklı bir piramit olarak tasarlanmış bir tapınak olan ziggurat.
MÖ 3200 civarında Sümerliler erişim alanlarını genişletmeye başladı.
Çömlekçi çarkı, savaş arabaları ve vagonlarda yeni bir yuva buldu.
Sazlıklardan ve hurma yapraklarından, onları nehir ve deniz yoluyla
uzak mesafelere taşıyan keten yelkenlerle tekneler inşa ettiler.
Kıt kaynakları desteklemek için Mısır, Anadolu ve Etiyopya'daki
yükselen krallıklarla bir ticaret ağı kurdular
ve altın, gümüş, gök cevher ve sedir ağacı ithal ettiler.
Ticaret, dünyanın ilk yazı sisteminin
icadı için beklenmedik bir itici güçtü.
Yurt dışında tüccarlarla iş yapan Sümer tüccarları için
bir muhasebe sistemi olarak başladı.
Birkaç yüz yıl sonra, çivi yazısı adlı
erken piktogram sistemi bir alfabeye dönüştü.
Sümerler ilk yazılı yasaları hazırladı
ve yazma zanaatını öğretmek için tasarlanan ilk okul sistemini yarattı
ve bürokrasi ve vergiler gibi daha az heyecan verici yeniliklere öncülük etti.
Okullarda, çocukluktan yetişkinliğe kadar
gün doğumundan gün batımına kadar çalışan yazarlar.
Muhasebe, matematik ve kopyalanmış edebiyat eserlerini—
ilahiler, mitler, atasözleri, fablları, büyüleri
ve kil tabletlerdeki ilk destanları öğrendiler.
Bu tabletlerden bazıları, efsanevi masallara da konu olan
Uruk şehrinin kralı Gılgamış'ın hikayesini anlatıyordu.
Ancak MÖ 3. bin yılda Sümer etraftaki,
hatta Mezopotamya'daki tek imparatorluk değildi.
Bölgeye kuzeyden ve doğudan göçebe aşiret dalgaları aktı.
Bazı yeni gelenler, yaşam tarzlarını benimseyen
ve kendi dillerini ifade etmek için
çivi yazısını kullanan Sümerlere saygı duydu.
2300'de Akad kralı Sargon Sümer şehir devletlerini fethetti.
Ancak Sargon Sümer kültürüne saygı duyuyordu
ve Akadlar ve Sümerler yüzyıllar boyunca yan yana yaşadı.
Diğer işgalci gruplar yalnızca yağma ve yıkıma odaklandı.
Sümer kültürü yayılırken bile
MÖ 1750'de Sümer halkını sürekli bir istila saldırısı öldürdü.
Daha sonra Sümerler, 19. yüzyıla doğru
yeniden keşfedilmemesi için çöl toprağında kayboldu.
Ancak Sümer kültürü önce Akadlar, sonra Asurlular,
sonra Babilliler aracılığıyla binlerce yıl yaşadı.
Babilliler Sümer icatlarını ve geleneklerini İbrani,
Yunan ve Roma kültürlerinden geçirdiler.
Bazıları günümüzde devam ediyor.