ระหว่างที่ฉันเดินทางมาที่นี่
ฉันกับผู้โดยสารที่นั่งข้าง ๆ คุยกันเรื่องที่น่าสนใจมาก
ระหว่างที่อยู่บนเครื่องบิน
เขาว่า "ดูเหมือนว่าเดี๋ยวนี้อเมริกา จะไม่มีงานให้คนทำแล้วนะ
เพราะว่าเริ่มสร้างงานขึ้นมาเพิ่ม
นักจิตวิทยาสำหรับแมว นักกระซิบกับสุนัข นักไล่ตามทอร์นาโด"
ครู่เดียวหลังจากนั้น เขาก็ถามฉันว่า
"แล้วคุณล่ะทำงานอะไร"
ฉันก็คิด "นักสร้างสันติภาพ" มั้ย
(เสียงหัวเราะ)
ทุก ๆ วัน ฉันทำงาน เป็นกระบอกเสียงให้ผู้หญิง
และเน้นประสบการณ์
กับบทบาทในกระบวนการสร้างสันติภาพ และคลี่คลายความขัดแย้งของพวกเธอ
และเพราะงานของฉันนี่เอง
ที่ทำให้ฉันทราบว่า หนทางเดียวที่จะยืนยัน การมีส่วนร่วมของผู้หญิงทั่วโลกได้
คือการทวงคืนศาสนากลับมา
เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับฉัน
ในฐานะหญิงสาวชาวอิสลาม ฉันภูมิใจกับศรัทธาของตัวเองมาก
มันให้กำลังใจ และความเชื่อมั่น ในการทำงานของฉันทุก ๆ วัน
มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉัน ยืนอยู่หน้าพวกคุณในวันนี้
แต่ฉันไม่สามารถมองข้ามความเสียหาย ที่ถูกสร้างขึ้นในนามของศาสนา
ไม่เพียงแต่ศาสนาของฉันเท่านั้น ศาสนาอื่น ๆ ทั่วโลกด้วย
การตีความ การใช้ และการชักนำด้วย คัมภีร์ศาสนาแบบผิด ๆ
ได้ส่งอิทธิพลต่อมาตรฐาน ของสังคมและวัฒนธรรม
กฎหมายของเรา ชีวิตประจำวันของเรา
จนถึงจุดที่บางทีเราก็มองไม่เห็นมัน
พ่อแม่ของฉันย้ายจากลิเบีย แอฟริกาเหนือ ไปแคนาดา
ในช่วงต้น ๆ ยุค 80
และฉันเป็นลูกคนกลางใน 11 คน
ใช่ค่ะ 11 คน
แต่ระหว่างที่ฉันโตขึ้น ฉันได้เห็นพ่อแม่
ที่ต่างก็มีศรัทธาที่แรงกล้า และจิตวิญญาณให้ศาสนา
สวดภาวนา และสรรเสริญพระเจ้า ที่ให้พรพวกเขามา
โดยเฉพาะที่ให้ฉันมา แต่ก็มีอย่างอื่นด้วย (เสียงหัวเราะ)
พวกเขาใจดี ตลก และอดทน
อดทนแบบไร้ขีดจำกัด อดทนแบบที่ การมีลูก 11 คนบังคับให้คุณต้องมี
และพวกเขายุติธรรม
ฉันไม่เคยถูกผูกอยู่กับศาสนา ผ่านการมองของวัฒนธรรม
ฉันได้รับการปฏิบัติเหมือน ๆ กัน
และฉันก็ถูกคาดหวังให้ทำแบบเดียวกัน
ฉันไม่เคยถูกสอนว่า พระเจ้าตัดสิน คนต่างกันโดยใช้เพศเป็นที่ตั้ง
และการที่พ่อแม่ฉันมองพระองค์ว่า เป็นเพื่อนและผู้เกื้อหนุน
ที่เมตตาและช่วยเหลือเรา ได้กำหนดวิธีที่ฉันมองโลก
แน่นอนว่า ฉันได้ประโยชน์เพิ่มเติมอีก ในช่วงที่ฉันถูกเลี้ยง
การเป็นหนึ่งในลูก 11 คน เป็นวิชาการทูตเบื้องต้น
จนถึงวันนี้ ฉันถูกถามว่า ฉันเรียนที่ไหน
อย่าง "ที่ Kennedy School of Government หรือเปล่า"
ฉันมองหน้าพวกเขาแล้วตอบว่า "เปล่า"
ฉันเรียนที่ "วิทยาลัยการต่างประเทศมุราบิต"
มันพิเศษมาก ต้องคุยกับแม่ฉันถึงจะได้เข้า
โชคดีสำหรับคุณที่เธออยู่ที่นี่
แต่การเป็นหนึ่งในลูก 11 คน และมีพี่น้อง 10 คน
สอนคุณเกี่ยวกับโครงสร้างอำนาจ และพันธมิตร
มันสอนคุณให้รวมสมาธิเป็น คุณต้องพูดเร็วขึ้น หรือไม่ก็น้อยลง
เพราะคุณจะถูกจำกัดเวลาพูดเสมอ
มันสอนให้คุณรู้ถึงความสำคัญ ของการสื่อสาร
คุณต้องถามคำถามอย่างถูกต้อง เพื่อให้ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ
และคุณต้องปฏิเสธอย่างถูกวิธี เพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้ง
แต่บทเรียนที่สำคัญที่สุด ที่ฉันได้รับระหว่างโตขึ้น
คือความสำคัญของการอยู่ที่โต๊ะ
ตอนที่โคมไฟโปรดของแม่พัง ฉันต้องอยู่ที่นั่นเมื่อเธอพยายาม
สอบสวนว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร และโดยใคร เพราะฉันต้องปกป้องตัวเอง
เพราะถ้าฉันไม่ ก็จะมีคนชี้นิ้วมาโทษฉัน
และก่อนที่จะรู้ตัว ฉันก็จะถูกกักบริเวณ
แน่นอนว่า ฉันไม่ได้พูดจาก ประสบการณ์หรอกนะ
ตอนที่ฉันอายุ 15 ในปี 2005 ฉันจบ ม. ปลาย และย้าย
จากซาสคาทูน แคนาดา
ไปซาวิยา บ้านเกิดของพ่อแม่ฉันที่ลิเบีย
เป็นเมืองที่เคร่งประเพณีมาก
ลืมบอกไป ฉันเคยไปที่ลิเบีย มาก่อน แต่เป็นแค่การเที่ยว
ตอนที่อายุแค่เจ็บขวบ ตอนนั้นสุดยอดมาก
มันคือไอศกรีม ชายหาด และก็ญาติ ๆ ที่ตื่นเต้นกับฉัน
แต่กลายเป็นว่ามันไม่เหมือนกัน ตอนที่ฉันอายุ 15
ฉันได้รับรู้ด้านวัฒนธรรม ของศาสนาอย่างรวดเร็ว
คำว่า "ฮะราม" ที่แปลว่า การห้ามในเชิงศาสนา
กับ "อะอิบ" ที่แปลว่า ไม่เหมาะสมในวัฒนธรรม
ถูกใช้สลับไปมาอย่างไม่ระวัง
ราวกับว่ามีความหมายเดียวกัน และทำให้เกิดผลแบบเดียวกัน
ฉันพบตัวเองอยู่ท่ามกลางบทสนทนา มากมายของตัวเองกับเพื่อนร่วมชั้น
และเพื่อนร่วมงาน อาจารย์ เพื่อน หรือกระทั่งญาติ
เริ่มที่จะตั้งคำถามกับกฎ และความทะเยอทะยานของฉัน
และแม้ฉันจะมีพื้นฐานที่ พ่อแม่ได้ให้ฉันไว้
ฉันเริ่มที่จะตั้งคำถามกับ บทบาทของผู้หญิงในศาสนาของฉัน
ที่วิทยาลัยการต่างประเทศมุราบิต
เราจริงจังกับการโต้วาทีเรื่องนี้มาก
และกฎข้อแรกก็คือ ต้องหาข้อมูล และนั่นคือสิ่งที่ฉันทำ
และฉันก็ประหลาดใจ เมื่อพบว่ามันง่ายมาก
ที่จะหาผู้หญิงในศาสนาของฉัน ที่เป็นผู้นำ
ที่มีความคิดริเริ่ม ที่แข็งแกร่ง
ด้านการเมือง เศรษฐกิจ หรือกระทั่งการทหาร
คะดีจะฮ์ช่วยเหลือด้านการเงิน ให้การเคลื่อนไหวของอิสลาม
ในช่วงแรกสุด
เราคงมาไม่ถึงตรงนี้ถ้าไม่มีเธอ
แล้วทำไมเราถึงไม่เรียนรู้เรื่องเธอล่ะ
ทำไมเราถึงไม่เรียนรู้เรื่องผู้หญิงเหล่านี้
ทำไมผู้หญิงถึงถูกกำหนดให้ อยู่ในตำแหน่งที่มีมาตั้งแต่ก่อน
การเผยแพร่ความเชื่อของเรา
และถ้าเราเท่าเทียมกัน ในสายตาของพระเจ้า
ทำไมเราถึงไม่เท่าเทียมกัน ในสายตาของมนุษย์
สำหรับฉัน มันกลับไปสู่ บทเรียนที่ฉันเรียนตอนเด็ก ๆ
คนที่เป็นผู้ตัดสิน ที่ควบคุม เนื้อความที่ออกมา
คือคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
และน่าเศร้า ที่ในทุก ๆ ศาสนา
คนเหล่านั้นไม่ใช่ผู้หญิง
สถาบันศาสนาถูกครอบงำโดยผู้ชาย
และถูกขับเคลื่อนด้วย ความเป็นผู้นำแบบผู้ชาย
พวกเขากำหนดนโยบาย ให้สอดคล้องกับตัวเขาเอง
และจนกว่าที่เราจะสามารถ เปลี่ยนแปลงระบบได้โดยสิ้นเชิง
เราไม่สามารถคาดหวัง การมีส่วนร่วมด้านเศรษฐกิจ
และการเมืองของผู้หญิง ได้อย่างจริงจัง
ฐานของเรานั้นชำรุดเสียหาย
แม่ของฉันเคยบอกว่า คุณไม่สามารถ สร้างบ้านที่ตั้งตรงได้ บนฐานที่บิดเบี้ยว
ในปี 2011 เกิดการปฏิวัติที่ลิเบีย และครอบครัวของฉันอยู่ที่แนวหน้า
และมันก็เกิดเรื่องอัศจรรย์ขึ้น ในสงครามนั้น
มันเกือบจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงวัฒนธรรม และอยู่ชั่วคราวมาก ๆ
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า การมีส่วนร่วมของฉัน
ไม่เพียงถูกยอมรับ แต่มันถูกส่งเสริม
ถูกเรียกร้องเลยล่ะ
ฉันและผู้หญิงคนอื่น ๆ มีเก้าอี้นั่งที่โต๊ะ
เราไม่ได้แค่จับมือกัน หรือเป็นตัวกลาง
เราเป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ
เราเป็นผู้เผยแพร่ข้อมูล เรามีความสำคัญมาก
และฉันต้องการอย่างมาก ที่จะให้ความเปลี่ยนแปลงนั้นถาวร
ปรากฏว่ามันไม่ง่ายเลย
ในเวลาไม่กี่สัปดาห์ ผู้หญิงที่ฉัน เพิ่งจะทำงานด้วย
ก็เริ่มกลับไปมีบทบาทแบบที่เคยมี
และพวกเธอส่วนใหญ่ ถูกขับเคลื่อนด้วยคำพูดสนับสนุน
จากผู้นำทางศาสนาและการเมือง
ที่ส่วนใหญ่ก็อ้างคัมภีร์สนับสนุน
เป็นวิธีหาผู้สนับสนุนความเห็น ของพวกเขาให้เป็นที่นิยม
เมื่อแรกเริ่ม ฉันมุ่งเน้นการเสริมอำนาจ ทางเศรษฐกิจและการเมืองให้ผู้หญิง
ฉันคิดว่านั่นจะเปลี่ยนแปลง วัฒนธรรมและสังคม
แต่กลายเป็นว่า มันเปลี่ยนได้แค่นิดเดียว ไม่มากเท่าไร
ฉันจึงตัดสินใจใช้สิ่งที่พวกเขาใช้ปกป้อง ตัวเอง มาเป็นเครื่องมือจู่โจมของฉัน
ฉันเริ่มที่จะอ้าง และเน้นข้อความ จากคัมภีร์อิสลามเช่นเดียวกัน
ในปี 2012 และ 2013 องค์กรของฉัน มีการรณรงค์ที่ใหญ่ที่สุด
และแพร่กระจายมากที่สุดในลิเบีย
พวกเราไปตามบ้าน โรงเรียน และมหาวิทยาลัย หรือแม้กระทั่งมัสยิด
เราพูดกับคน 50,000 คนโดยตรง
และคนอีกนับแสนผ่านป้ายโฆษณา และโฆษณาโทรทัศน์
โฆษณาบนวิทยุ และโปสเตอร์
คุณอาจจะสงสัยว่า องค์กรส่งเสริมสิทธิสตรี
ทำอย่างนี้ในชุมชนที่ก่อนหน้านี้ต่อต้าน
แม้แต่ตัวตนของผู้หญิงได้อย่างไร
ฉันใช้คัมภีร์
ฉันใช้ข้อความจากคัมภีร์อัลกุรอาน และคำพูดของพระศาสดา
ฮะดีษ คำพูดของท่าน เช่น
"ตัวเจ้าที่ดีที่สุด คือผู้ที่ทำดีที่สุด ต่อครอบครัว"
"อย่าให้พี่น้องของเจ้ากดขี่ผู้อื่น"
เป็นครั้งแรก ที่ธรรมกถาวันศุกร์ ที่นำโดยอิหม่ามประจำชุมชน
สนับสนุนสิทธิสตรี
มีการพูดถึงหัวข้อต้องห้าม อย่างการใช้ความรุนแรงในครอบครัว
นโยบายถูกเปลี่ยน
ในบางชุมชน เราจำเป็นต้องพูดถึงขนาดว่า
คำประกาศสิทธิมนุษยชนสากล
ที่พวกเขาต่อต้าน เพราะว่าไม่ได้ถูกเขียน โดยนักวิชาการที่เคร่งศาสนา
จริง ๆ แล้วหลักการเดียวกันก็อยู่ใน คัมภีร์ของเรา
ดังนั้น จริง ๆ แล้วก็คือสหประชาชาติ แค่ลอกของเราไป
การเปลี่ยนข้อความที่สื่อสาร ทำให้เราสามารถสื่อ
เรื่องราวแนวใหม่ ที่สนับสนุนสิทธิสตรีในลิเบีย
ตอนนี้นานาชาติก็ได้ทำตามเรา
และแม้ฉันจะบอกว่ามันไม่ง่าย เชื่อฉันเถอะ มันไม่ง่ายเลย
เสรีนิยมจะว่าคุณใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือ และเป็นอนุรักษ์นิยมที่แย่
อนุรักษ์นิยมจะว่าคุณไปต่าง ๆ นานา
ฉันเคยได้ยินตั้งแต่ "พ่อแม่เธอ จะต้องอับอายกับเธอที่สุดแน่ ๆ"
ไม่จริง พวกท่านเป็นแฟนตัวยงของฉัน
ไปจนถึง "เธออยู่ไม่รอดจนวันเกิดปีหน้าหรอก"
ก็ไม่จริงอีก เพราะฉันก็รอดมาได้
และฉันก็ยังเป็น
ผู้ที่เชื่ออย่างมากว่า สิทธิสตรี และศาสนาอยู่ด้วยกันได้
แต่เราจำเป็นต้องอยู่ที่โต๊ะ
เราต้องหยุดละทิ้งตำแหน่งของพวกเรา เพราะหากเราเงียบ
เราได้อนุญาตให้มีการข่มเหง และทารุณผู้หญิงอย่างต่อเนื่องทั่วโลก
การพูดว่าเราจะต่อสู้เพื่อสิทธิสตรี
และต่อสู้กับลัทธิสุดโต่ง ด้วยระเบิดและสงคราม
เป็นการทำให้สังคมท้องถิ่นพิการ สังคมที่เราต้องจัดการปัญหาเหล่านี้
เพื่อให้พวกเขาดำรงอยู่ได้
มันไม่ง่ายเลย ที่เราจะท้าทาย ข้อความทางศาสนาที่บิดเบือน
คุณจะถูกต่อว่า ล้อเลียน และข่มขู่
แต่เราจำเป็นต้องทำ
เราไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจาก นำประเด็นสิทธิมนุษยชน
และหลักการความเชื่อของเรากลับมา
ไม่ใช่เพื่อพวกเราเอง ไม่ใช่เพื่อผู้หญิงในครอบครัวของพวกคุณ
ไม่ใช่เพื่อผู้หญิงในห้องนี้
ไม่ใช่เพื่อผู้หญิงข้างนอก
แต่เพื่อสังคม ที่จะถูกเปลี่ยนแปลง
ด้วยการมีส่วนร่วมของผู้หญิง
และทางเดียวที่เราจะทำอย่างนั้นได้
ตัวเลือกเดียวของเรา
คืออยู่ที่โต๊ะ และไม่ไปไหน
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)