Przebudzenie
jest naturalnym etapem w rozwoju człowieka
Tak więc przebudzenie polega po prostu na rozpoznaniu natury naszego bytu.
To nie jest jakies dziwaczne, mistyczne lub religijne doświadczenie
dostępne tylko dla wybrańców.
Jest ono dostępne dla każdego.
To czym jesteśmy wewnętrznie jest przebudzone i całowicie świadome.
I jest nieograniczone.
Twoja prawdziwa natura jest ci bliższa
niz to kim myślisz ze jestes.
Świadomość jest ostateczną rzeczywistością wszechświata.
Następnym krokiem milowym w nauce jest stwierdzenie że Swiadomosć
jest podstawą wszystkiego. Czymże jest przebudzenie?
Czy może mi ktoś to wyjaśnic?
Czym jest przebudzenie?
Czy nazwiesz to prawdziwym ja, immanentym ja lub „brakiem ja”,
czy też naturą Buddy lub Tao czy Świadomością Chrystusową,
to naprawdę nie ma znaczenia.
W tym filmie będziemy to nazywać świadomością.
Świadomość
nie należy do żadnej religii
Przebudzenie lub uświadomienie
jest jakby przebudzeniem ze snu.
Snu w którym grasz swoja rolę
w sztuce życia.
Poprzez nasze role w tej sztuce
doświadczamy świata
w jego całej piękności i brzydocie.
Nazywamy to doświadczanie życia i śmierci dualizmem.
Kręcimy sie w kółko, zafiksowani na naszych postaciach,
naszych myślach i sensacjach.
Dobro i zło.
Wojna i pokój.
Światło i ciemność.
Narodziny i śmierć.
Aż nagle się budzimy i spostrzegamy
Nie jesteśmy tą postacią z gry.
W tym filmie zapraszamy Cię
do bezpośredniego doświadczenia twojej prawdziwej natury.
Do poznania bezpośrednio a nie tylko intelektualnie...
Kim naprawdę jesteś?
Powtórzymy to zaproszenie
na wiele sposobów.
Próbując poznać siebie naprawdę
zostaw wszystko takim jakim jest.
Nie próbuj forsowac niczego mentalnie
Ani szukac odpowiedzi na poziomie umysłu.
A jednak nie próbuj odpychać umysłu.
Po prostu zamierzaj bezpośrednio doświadczyć kim jesteś.
Pozwól umysłowi pozostać w niewiedzy.
Przebudzenie jest odpowiedzią na wszystkie problemy świata.
Wszystkie problemy świata wynikaja z ignorancji lub urojenia.
Z podstawowego złudzenia umysłu.
A to złudzenie polega na przekonaniu że jesteśmy tym ograniczonym charakterem.
Kiedy żyjemy jako odrębne "ja"
zawsze jest jakiś rodzaj wiecznego niezadowolenia.
Więc to może być duże niezadowolenie typu trauma,
a może to być tylko to uczucie czegoś niesprecyzowanego w tle..
"Coś tu nie gra.
Coś jest nie tak. Czegoś tu brakuje."
Nawet gdy mam trochę przyjemności, Nawet kiedy osiągam coś na świecie,
nawet jeśli mam dobry związek, .
jeśli mam tylko przerwę lub chwilę,
pojawia się to uczucie niezadowolenia,
jakbym był odizolowany lub odcięty od czegoś.
To poczucie, które mamy wszyscy dookoła
jest siłą motywujacą nas
w kierunku przebudzenia się z tej małej, oddzielonej jaźni .
której naturą jest lęk separacyjny.
Ten ograniczony charakter ma tendencję do chwytania tego, czego pragnie.
To tylko zbiór uwarunkowanych wzorców.
Stara się pragnąć tego, czego chce, lub odsuwać to, czego nie chce.
To jest ten niekończący się proces, można powiedzieć, że to zasada
przyjemności, wiesz, dążenie do przyjemności, unikanie bólu.
Jeśli wierzymy, że jesteśmy tym charakterem,
tym uwarunkowanym wzorcem,
wtedy cierpimy i tworzymy cierpienie na świecie.
Świat staje się odzwierciedleniem tej egoistycznej świadomości.
Korzyścią przebudzenia jest to,
że cierpisz mniej,
a ludzie wokół ciebie również cierpią mniej.
Nie mam żadnej wątpliwości, że moje początkowe połączenie
z moim rozumieniem Boga było dla mnie przebudzeniem
w moim życiu, największym przebudzeniem jakiego kiedykolwiek doświadczyłem.
To było jakbym naprawdę spał przez ostatnie 50 lat.
Chodząc jak robot, robiąc rzeczy, których nauczyłem się robić
od czasu, gdy byłem młody miałem ustaloną formułę,
znajdź dziewczynę, samochód, pracę, kup dom, ożeń się.
Formuła, którą myślałem, że powinienem realizować,
aż do czasu, gdy skończyłem 53 lata.
I zdałem sobie sprawę, że mimo że zrobiłem większość z tych rzeczy
i osiągnąłem pewien stopień sukcesu zawodowego, to zrozumiałem,
budzac sie okolo 53 roku zycia zdalem sobie z tego sprawę,
że nic z tego nie ma znaczenia,
nic z tego nie oznacza niczego.
Byłem zszokowany, odkrywając dosłownie,
jak bezcelowe to wszystko było.
Kiedy przestajesz trzymać się scenariusza.
i wyznaczonej dla swojej postaci roli
tej, tórą odziedziczyłeś po rodzicach i społeczeństwie.
i biologicznego warunkowania
otwierają się nowe wymiary w grze.
Ścieżka się otwiera, ale to nie jest
ścieżka do osiągnięcia jakiegoś celu.
To jest ścieżka bez ścieżki
wymazanie iluzji, aby dotrzeć
dokładnie tam, gdzie jesteś teraz.
Nazywam sie Rupert Spira
Mówię o istotnym niedualistycznym zrozumieniu,
które leży u podstaw
wszystkich wielkich religijnych i duchowych tradycji.
I piszę oraz prowadzę medytacje i rozmowy,
których celem jektórych celem jest pokierowanie do
empirycznego rozpoznania
oraz zrozumienia
Zrozum, że pokój
i szczęście, za którymi wszyscy tak bardzo tęsknimy,
nigdy, z definicji,
nie mogą być znalezione
w obiektywnym doświadczeniu.
Nigdy nie moze być dostarczone przez obiekty, substancje,
działania i relacje.
Sugerowałbym
zrozumienie tego wyraźnie
i nie spędzanie reszty swojego życia
na poszukiwaniu spełnienia tam, gdzie nie może być znalezione.
Każdy, kto ogląda ten film, robi to dlatego, że zrozumiał lub poczuł
że pokój i szczęście, za którymi tęskni, nie mogą być znalezione
w obiektywnym doświadczeniu, i rozpoczął
to śledztwo dotyczące
jego prawdziwej natury.
To najważniejsze śledztwo
jakie można przeprowadzić,
i od tego śledztwa zależy nasze szczęście.
Największe pytanie mojego życia
które uważam za pytanie, które większość ludzi zada wcześniej czy później
to oczywiście: "Jaki jest właściwie sens?"
to oczywiście: "Jaki jest właściwie sens życia?"
To, ku mojemu zdziwieniu, powiedziano mi,
że sens życia nie ma nic wspólnego z tym, czym się zajmuję.
Nie chodziło o moją pracę.
Nie chodziło o moją karierę.
Nie chodziło o prawie nic w moim fizycznym życiu.
Te aspekty mojego życia nie były sensem życia.
Sens mojego życia, tak jak zrozumiałem,
to było dla mnie doświadczanie
wyrażanie, pokazywanie i spełnianie
mojej prawdziwej tożsamości, tego kim naprawdę jestem.
Myślę, że największym pytaniem,
przed którym stoi większość ludzi, jest pytanie,
które mało kto sobie zadaje lub na które nigdy nie odpowiada.
Największym pytaniem życia
w moim rozumieniu, jest to, kim jestem?
Kim jestem?
Czy jestem po prostu fizyczną istotą
jak ptak na niebie lub ryba w morzu?
Wiesz, może bardziej wyrafinowaną, ale fizyczną istotą.
Rodzę się, żyję, umieram.
To początek i koniec wszystkiego.
A może jest jednak jest możliwe
że jestem czymś więcej?
Czy to możliwe, że jestem istotą duchową,
która po prostu doświadcza fizyczności?
Każde doświadczenie w twoim życiu
doprowadziło cię do tego jednego uniwersalnego pytania
Kim jesteś?
Nie szukaj odpowiedzi za pomocą umysłu.
Niech wszystko będzie dokładnie takie, jakie jest.
Kto jest świadomy umysłu?
Poczuj wszystko, co się pojawi.
Kto jest świadomy tych uczuć?
Miej pełne doświadczenie wszystkiego, co pojawia się
w wyniku twojego zapytania.
Jestem Donald Hoffman, profesor emerytowany
nauk kognitywnych na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine.
Moja praca polegała na nauczaniu studentów
teraz juz nie uczę tylko badam
Prowadzę badania nad świadomością
matematycznymi modelami jażni oraz nad tym
jak fizyka czas i przestrzeń mogą wynikac z tej teorii.
Moja własna podróż była zarówno od strony
duchowej, jak i naukowej. Mój ojciec był pastorem,
fundamentalistycznym chrześcijańskim
więc to miałem w niedzielę
a naukę w szkole i były one sprzeczne
Teorie które dostawałem były niezgodne ze sobą
Jako nasętolatek zrozumiałem ze muszę to rozwikłać sam
Zdecydowałem więc, że pytanie na które
chcę odpowiedzieć to: czy jestesmy maszynami
Czy ludzie są tylko maszynami, czy nie?
Z fizycznego punktu widzenia byliśmy tylko maszynami.
Z duchowego punktu widzenia nie bylibyśmy
ale nie było to wystarczająco precyzyjne
aby odpowiedzieć kim jesteśmy. Wiec zdecydowałem
Zadać naukowe pytanie czy jesteśmy tylko maszynami?
Pomyślałem ze sztuczna inteligencja
może dać odpowiedzi, poszedłem do MIT
pracowałem ze sztuczną inteligencją a
także na wydziale nauk o mózgu i kognitywistyce
badając ludzką stronę rzeczy. Chciałem zbadać obydwie.
Chciałem zobaczyć, co mogą zrobić maszyny
i co szczególnego jest w ludziach i ludzkiej neuronauce
odpowiedzieć na pytanie czy religie maja rację
Czy jesteśmy czymś więcej niż tylko maszynami,
czy też naukowy punkt widzenia jest słuszny.
Jesteśmy tylko maszynami. A świadomość jest
tylko artefaktem
aktywności mózgu.
Dominujący paradygmat materialistyczny który
zaprzecza istnieniu czegokolwiek poza tym
co fizyczne i weryfikowalne
metodą naukową.
Nauka znalazła się w impasie. Nie może
wyjść poza paradoks fundamentalny dla
fizyji kwantowej która postawiła ją twarzą w
twarz z obserwatorem z samą świadomością
Podobnie religie w większości funkcjonują
jedynie na poziomie wiary
tracąc swój pierwotny cel, którym było
doświadczenie prawdy o tym, kim i czym jesteśmy.
Rozłam między nauką a duchowością
zubożył obie te dziedziny
Religie i systemy duchowe desperacko potrzebują
rygorystycznych metod, stwarzającychć warunki do przebudzenia.
A nauka desperacko potrzebuje otwartości
na możliwość istnienia czegoś poza tym, co fizyczne.
Nie chodzi o rezygnację z religii czy nauki,
ale o pójście głębiej, chęć zmiany siebie, aby
stać się lepszym narzędziem do badań.
To my przeprowadzamy eksperyment
i sami jesteśmy eksperymentem
Religia była językiem i pojemnikiem
tych tradycji medytacji duchowości,
które zostały spisane i przekazywane
przez pokolenia.
Z pewnością istnieje język bardzo dosłowny
który zdaje się dzielić kultury i religie
kiedy rzeczy są brane dosłownie.
Ale jeśli poczujesz ducha religii
możesz podążać za nicią z powrotem
do autentycznego przebudzenia.
Każdy ma potencjał do przebudzenia,
niezależnie od tego, czy wierzy, czy nie, ponieważ
przebudzenie jest elementem ludzkiej świadomości.
Niezależnie więc od tego, jak to nazwiemy i jakim językiem
Pewne zasady wydają się być jednakowe we wszystkich
religiach i duchowościach
i tradycjach medytacyjnych.
Kiedy byłem młodszy, zrozumienie to było prawie
niedostępne, ukryte we wschodnich tradycjach duchowych.
Było ono dostępne w zachodnich tradycjach
ale było tak ukryte i skodyfikowane
że było prawie niedostępne.
Wielu ludzi z mojego pokolenia wyjechało fizycznie
lub przynajmniej intelektualnie na Wschód, aby znaleźć to zrozumienie,
a kultura Wschodu w porównaniu z kulturą
Zachodu jest egzotyczna.
Tak więc to zrozumienie nabrało smaku egzotyki
z kultur, w których zostało wyrażone.
W rezultacie wiele osób, w tym ja, myślało,
w wyniku tego,
że w niedualnym zrozumieniu jest coś egzotycznego,
że wymaga ono jakiegoś niezwykłego sposobu życia.
Trzeba zrezygnować z życia rodzinnego,
zapuścić włosy uzyskać specjalne imię,
zapisać się do jakiegoś nauczyciela lub tradycji
zaangażować się w dziwne praktyki nie mające nic wspólnego
z podstawowym zrozumieniem a były związane z kulturą,
w której to zrozumienie było wyrażane w danym czasie.
Tak więc teraz zrozumienie zostało całkowicie pozbawione
tradycyjnego opakowania kulturowego.
a teraz to podstawowe zrozumienie jest dostępne
w sposób, który pozwala nam prowadzić nasze życie
dokładnie tak, jak jest. Życie rodzinne, życie zawodowe.
Nie potrzebujesz zmieniać niczego w swoim życiu.
Wyzwanie, z jakim mamy do czynienia na tej planecie,
polega na tym, że uważamy, że istnieje więcej
niż jedna esencja
Żyjemy więc w świecie
który nazwałbym dualizmem.