Merhaba.
Ben Maisie Williams.
şu an birinin sahneye gelip
bir tür yanlış anlaşılma olduğunu söylemesini bekliyorum,
sonra da sahneden ayrılırım.
Yok mu?
Kahretsin.
(Gülüşmeler)
Bir kısmınız beni bir oyuncu olarak tanıyor olabilir.
(Tezahürat) (Gülüşmeler)
Bazılarınız gayet sıradan olan tivitlerimden tanıyor olabilir.
(Tezahürat)
Güzel.
Bazılarınız da kim olduğumu yeni öğreniyor olabilir.
Selam.
Beni önceden tanıyın ya da tanımayın,
muhtemelen bugün ne hakkında konuşacağımı merak ediyorsunuz.
Benim için de bunu bulmanın
bir veya iki uykusuz gece sürmediğini söylersem
yalan söylemiş olurum.
Sonunda, buradayım işte.
TED Talks'ta sunacağım bilgileri belirleme konusunda sanırım çoğu insanın
yaptığı şeyi yaparak arka arkaya
yaklaşık 50 TED konuşması izledim ve biraz ilham almak için
Carmine Gallo'nun "TED Gibi Konuş" kitabını okudum.
İlham aldım mı?
Hem evet hem hayır.
Gidip dünyayı değiştirme istediği uyandırdı mı?
Kesinlikle.
Belirli bir seviyeye ulaşmak için koca bir eş anlamlılar sözlüğü
ihtiyacı olan, dikkat çekecek
hiçbir noktası olmayan tamamen yetersiz bir konuşmacı gibi hissettirdi mi?
Gerçekten evet.
Bir etki yaratacak ne söyleyebilirdim ki?
Hangi noktaya dikkat çekmeye çalışıyorum?
Bana bir TEDx konuşması yaptırmanın iyi bir fikir olduğunu düşünen de kimdi?
Bildiklerimi anlatacağım kısım burası:
Dört kardeşin en küçüğüyüm.
Dört aylıkken annem ve babam boşandı.
Berbat bir evliliğin mükâfatı oldum.
(Gülüşmeler)
Benden daha küçük iki üvey kız kardeşim
ve hepimizden büyük, farklı babadan olan bir ağabeyim var.
Altı kardeşimin dördüyle birlikte Bristol'un biraz dışındaki
üç yatakodalı bir sosyal konutta büyüdüm.
Sıradan bir okula gittim.
Sıradan notlar aldım.
Herhangi bir başarı rozeti alacak kadar iyi,
ek ders için çıkıştan sonra okulda kalacak kadar da kötü değildim.
Aşırılıklardan kaçındım, böylece derste çenemi kapalı tuttuğumda öğretmenler
haftalar boyunca durmaksızın
doğrudan bana yönelik biçimde konuşmadan geri planda kalabilirdim.
İçimde hissettiklerim dışında
her yönden sıradandım.
Büyük hayallerim vardı.
Şaşırtıcı oldu.
Hatırlayabildiğim en ufak yaşlarda
profesyonel bir dansçı olma hayali kurardım.
Çocukluğuma dair unutmayı tercih edeceğim
belli anılar var.
Yine de o büyük acı dönemlerinde
kendimi içgüdüsel olarak annemin cd çalarına gidip
gürültüyü bastırmak için sesi açtıktan sonra
ritme göre dans ederken buldum.
Nasıl hissettiğimi açıklamak zor.
Adını bile bilmediğim duyguların yararını görebiliyordum.
Tüm enerjiyi toplayıp vücudumdan geçerek
parmak ucumdan çıktığını hissediyordum.
Kendi zihnimde yalnızdım ve en canlı hâlimdeydim.
O zamanlar bu koca ve engin dünya hakkında pek bilgim yoktu
ama bu hissin bağımlılık yaptığını biliyordum;
bunu mesleğim hâline getirene dek hiçbir şekilde durmayacaktım.
Sekiz yaşındayken dans kursuna kaydoldum.
On yaşında, anneme
artık okula gitmek istemediğimi söyledim.
Billy Elliot gibi olup tiyatro okuluna gitmek istiyordum.
Bu karşıma çıkan ilk fırsat ya da ilk zorluktu.
Henüz on yaşındayken bile
tüm arkadaşlarımı bırakıp kardeşlerimden ve annemden uzakta,
özel bir okulda yatılı okumaya istekliydim.
Annem sürekli, "İstediğin şeyin bu olduğundan emin misin?" diye soruyordu.
Benim içinse bu, çok düşünülecek bir konu değildi.
Bunu istemenin yanında, buna ihtiyacım da vardı.
Kirli dizlerim ve eğri dişlerim profesyonel bir dansçı olmak için
gereken nitelikler arasında yoktu.
Şimdi geçmişe baktığımda
hem ben hem de annem bulunduğumuz yere hiç de ait değil gibiydik.
Yine de o zamanlar yetersiz hissetmek için fazla küçük ve saftım.
Umrumda değildi.
Billy Elliot yapabildiyse ben de yapabilirdim.
Seçmeler bittiğinde eve döndüm ve iki hafta boyunca pencereden dışarı bakıp
postacıyı, beni durgun köyümden çıkarıp
dansa eşlik eden ellerin
ve yatakhanelerin dünyasına götürecek bileti bekledim.
İyi haberden sonra kötü haber geldi.
Seçilmiştim ama böyle bir okulda okumak için gereken harçlar ucuz değildi
ve tüm çabalarıma rağmen bir devlet fonu alamadım.
Sonraki yıl seçmelere tekrar katıldım.
Bu kez %40'lık fon kazandım
ama hâlâ buna yetecek paramız yoktu,
bu durum beni çok üzdü.
Yeterince iyiydim.
Seçilmiştim.
Ama oraya gidemiyordum.
Bu gizli bir lütuftu aslında.
Gerçi o zamanlar biri bana bunu söyleseydi
muhtemelen el hareketi yapıp başımdan gitmesini söylerdim.
O kadar çabuk pes etme niyetim yoktu.
11 yaşında, dans öğretmenim seni bir yıldız yapacak fırsatları artıran
bir yetenek gösterisinden bahsettiğinde
çok heyecanlandım.
Bu karşılaştığım ikinci fırsattı.
Şarkı söyleme, oyunculuk, dans
ve modelliğe kaydoldum.
Yetenek gösterisi, uzmanların seni haftanın sonundaki
performansın için hazırladıkları
atölye ve seminerlerden oluşuyordu.
Doğaçlama oyunculuk atölyesinde
Louise Johnston isimli bir kadınla tanıştıktan sonra
bana "bovling topu" sözcüklerini verip
bu sözcüklerle bir mizahsen oluşturmamı istedi.
Bovling topunu ağabeyime fırlattığım
ve ondan sektiği kurgusal bir öyküyle onu güldürdükten sonra
benden kendi oyunculuk ajansına katılmamı istedi.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum.
Filmler için seçmelere katılıp böylece belki bir oyuncu olabileceğimi biliyordum
ama hâlâ profesyonel dansçı olmakla ilgili büyük hayallerim vardı.
Bu kadının on bir yaşındaki beni oyuncu olma konusunda
ikna etmesi için bundan çok daha fazla
çaba göstermesi gerekiyordu.
Haftada 30 saatlik dans çalışmamdan
süre çalacak mıydı?
Ya rolü alamazsam?
Bu çok sinir bozucu olmaz mıydı?
Oyuncuların dişleri benimkiler gibi miydi ki?
Çünkü öyleyse, filmlerini izleyebilirim.
Şubat 2009'da Louise ile buluştuktan
ve "Sihirli Dadı"nın popüler devam filmi olan
"Büyük Patlama"da rolü almayı deneyip başarısız olduktan sonra
katıldığım ikinci seçme "Taht Oyunları" adlı diziydi.
Bu da karşıma çıkan üçüncü fırsat ya da üçüncü zorluktu.
Metodist Kilisesi'nin basamaklarını
annemin elini tutarak tırmandım.
Küçük popomu seçme salonunun dışındaki koltuklardan birine yerleştirdim
ve bundan önce girdiği bir sürü seçmeden bahseden sinir bozucu bir kızla
daha da sinir bozucu olan annesini dinledim.
Evdeki balıklarından bahsetmeleri dahil.
Adım söylendi ve içeri girdim.
Belirgin bir Bristol aksanımın yanında,
gözlerimin çevresinde yüzümün yarısını kaplayacak kadar büyük siyahlıklar
ve pantolonumun dizinde seçme sırasında beni kayda alan nazik kadınla konuşurken
sol elimle kapatmaya çalıştığım bir delik vardı.
Ama kayıt tuşuna bastığı anda
hepsi silinip gitti.
Tıpkı annemin oturma odasında dans ediyormuşum gibiydi,
tüm güvensizliğim ve kendimden duyduğum şüpheyi kontrol altına aldım
ve onların ağzımdan çıkan sözcüklerle akıp gitmesine izin verdim.
Yüzsüz bir tavrım vardı.
Sesim yüksek çıkıyordu.
Kızgındım.
Bu yüzden de mükemmeldim.
Rolü alıp ilk bölümü çektikten sonra
dizi yavaş yavaş büyüyüp
televizyon tarihindeki en büyük dizilerden biri oldu.
Bugün bile HBO'nun daha önceki izlenme rekorlarını kırıyoruz.
En fazla Emmy ödülü adaylığı almış dizi olarak
130'dan fazla Emmy ödülüne aday gösterildik.
Kırdığımız rekorları tekrar kırması öngörülen sekizinci
ve son olan sezonun çekimlerini kısa süre önce bitirdik.
İlk seçmemden bu yana yaklaşık on yıl geçti
ve hâlâ merak ediyorum,
ne zaman Billy Elliot olacağım?
(Gülüşmeler)
Şaka yapıyorum ama ciddi olmak gerekirse, kesinlikle yavaşlamaya niyetim yok.
Sektör, içinde bulunduğum süre boyunca bir mayın tarlasına dönüştü.
Çocukluktan yetişkinliğe,
120 cm'den devasa uzunluğa, 150'lere geldim.
(Gülüşmeler)
Sürekli doğru olan şeyi söylemeye,
yanlış bir şeyi ancak istemeden söylemeye,
çok küfür etmemeye
ve "gibi" demeyi bırakmaya çalışıyorum.
Şubat 2017'de
arkadaşım Dom ve ben mutfağımda bira içerken,
yaratıcı sektörlerde
büyük bir sorun olduğundan bahsetti.
Aynı fikirdeydim.
Beni o noktaya getiren olaylar dizisi
çoğunlukla şans ve zamanlamaya dayalıydı ve tekrarlanması mümkün değildi.
Yalnızca sanatçılar için olan ve onların birlikte çalışıp
kariyer yaratmalarını sağlayacak bir sosyal medya
oluşturmayı önerdi.
Bu karşılaştığım dördüncü fırsat ya da dördüncü zorluktu.
"Harika." diye düşündüm.
"Nasıl yapacağız ki?"
Ardından Daisy fikri doğdu.
Elbette ki son çalışmamdan bahsettiğim herkes delirdiğimi düşündü;
yine de biliyorum ki bunu değiştirmeye yardımcı olabilirim.
Sektördeki bu son yılda, "Me Too" hareketiyle büyük bir değişim gözlemledik.
Sektör tüm gücü elinde tutan ve sonraki seviyeye ilerlemeye yetecek kadar
yetenekli olduğunu varsaydığı kişileri seçen kapı görevlileriyle inşa edilir.
Çoğu zaman, pahalı bir okuldan mezun olduysanız
bu insanların dikkatini çekmek daha kolaydır.
Ama o halde bile, yıllarca eğitim aldıktan sonra sanat okulunu
yeni bitiren ve hâlâ bir kariyer kurmaya yaklaşamayan çokça arkadaşım var.
Daisy ile herkesi bir yıldız yapabileceğimi iddia etmesem de
yaratıcı sektörlerdeki
başarı anahtarının işbirliği olduğuna inanıyorum.
Oyuncular da yazarlar kadar iyi.
Müzisyenler de yapımcılar kadar güçlü.
Tasarımcıların kendi ekiplerine ihtiyacı var.
Şirketi kurmak için masrafları kendimiz karşıladık.
"Taht Oyunları"ndan gelen ve istediğim yere
yatırabileceğim bir kavanoz param vardı.
Dom'un 16 yaşından beri bir dizi işi olmuştu
ve onun da bir kavanoz parası vardı.
Parayı yarı yarıya vererek bir ekip kurduk.
Lady Gaga sürekli olarak 100 kişilik bir odadaki 99 kişinin
sana inanmayabileceğini,
bir kişinin inanmasının yeterli olduğunu
ve onun yaşamını değiştirebileceğini söyler.
Şu an altı kişilik bir ekibimiz var.
Gelecek 16 ay içinde MVP'mizi kuruyoruz.
MVP'nin ne olduğunu merak ediyorsanız,
ben de yaklaşık altı ay önce öğrendim.
Öğrenebildiğim kadarıyla, bir sorunun çözmeye değer olup olmadığını en az emek
ve harcamayla belirlemeye yarayan bir ürün.
Temelde benim bakış açımdan, bir gün yararlı olacağını bildiğiniz
ama şu anlık birazcık zararlı olan
bir şeyi pazarlıyorsunuz.
Bizim için bu bir iOS uygulamasıydı.
Altı kişi birlikte Dom'un bahçesinde bir ofis kurduk
ve 1 Ağustos 2018'de ilk versiyonumuzu yayınladık.
İlk 24 saatte 30.000'den fazla kez indirilmiş ve Android versiyonunun
ne zaman yayınlanacağını soran
30.000'den fazla yorum yazılmıştı.
Uygulamamız eksik ve kusurlu olsa ve tek bir kişi tarafından oluşturulsa da
insanların yatırım yapmasını beklediğimiz şey tam da buydu.
Sinirli kullanıcılarımız ve ürkek yatırımcılarımızdan çok şey öğrendik.
Son altı ayda ekibimizi 16 kişiye çıkardık.
O zamandan beri, Nisan'da çıkacak olan
ikinci bir versiyonu geliştiriyoruz.
Sektör içinde
sanırım hepimizin oldukça aşina olduğu bir söz var.
"Asıl olan ne bildiğin değil, kimi tanıdığın."
Daisy sayesinde, bu gücü yaratıcıya geri vermeyi umuyorum.
Birlikte çalışacakları, tutarsız ve genelde
zorlayıcı olan yaratıcı dünyaya ilk adımlarını atarken destek olacakları
bir kişi listesi oluşturmak için insanları cesaretlendirmek istiyorum.
İnternetle büyüyen bir nesildenim.
Bunun dışında bir şey tanımadım.
Birbirimize bağlıyız, farkındayız ve gelecek biziz.
Umarım Daisy, sosyal medya platformlarının
biraz distopik, reklam dolu korkunç yerlere dönüştüğü
bu ortama canlılık katabilir.
İnsanların sürdükleri araba veya onu peşin mi yoksa krediyle mi aldıkları
konusu yerine sanat
ve yaratıcılığıyla övünebildiği bir alan yaratmayı umuyorum.
Herkesin gerçek anlamda ünlü olabildiği bir dünyada, insanlara ünlü olmak yerine
yetenekli olmaları adına ilham vermeyi umuyorum.
Yetenek sizi 15 dakikalık şöhretinizden çok daha ileriye taşıyabilir.
Tüm bunları size neden anlatıyorum?
Tam şu an bir TEDx konuşması yapıyor olmam
daha önce becerebileceğimi düşündüğüm her şeyden çok uzak.
Konuşmam için bir otobiyografi yazmak bile
yaşamımdaki her şeyin on yıl içinde değiştiğini fark etmemi sağladı.
Emmy adaylığı bulunan bir oyuncu, bir girişimci ve bir aktivistim;
bunlara dair adıma verilen resmi bir sertifikam olmasa bile.
Yaklaşık yedi yıl önce okulu bıraktığımda, sınıfa adım atmayı hiç istemesem de
öğrenmeyi sürdürmeyi görev edindim.
Gelecek 10 yılda yaşamımda neler olacağını kim bilebilir ki?
Hiçbir fikrim yok.
Belirlediğim hedeflerin bir sonu olmadı.
Bu da şimdiye kadar işe yaradı.
Yeterince iyi olduğunuza güvenin.
Öğrendiğim bir şey varsa o da gerçekten herkes için bir yer olduğu.
Soru sorun
ve bunların saçma sorular olduğunu söyleyen insanlara gülüp geçin.
Neler döndüğünü anlamadığınız anlarda
öğrenmeye ve kabul etmeye açık olun.
Kendinizi geri planda tutmayı kabullenmeyin
ve büyük hayaller kurmaya cesaret edin.
Dinlediğiniz için teşekkürler.
(Alkışlar)