Vivimos nunha nación medicada.
Médicos coma min prescribirán 4.500 millóns de medicamentos
este ano, só nos Estados Unidos.
Iso son 15 para cada home, muller e neno.
E, para a maioría de nós,
a experiencia coa medicación é a miúdo un confuso número de pílulas,
instrucións, efectos secundarios e doses únicas,
que moitas veces non tomamos como nos prescribiron.
Isto supón un gasto tremendo
de tempo, cartos e saúde.
E nesta era exponencial, conectada e orientada aos datos,
coido que podemos e debemos facelo mellor.
Mergullémonos nalgúns dos retos que temos
e as súas posibles solucións.
Comecemos co feito
de que moitos remedios non funcionan a quen se lles receitan.
Os 10 medicamentos máis vendidos este ano nos Estados Unidos
só benefician a entre un de cada catro e un de cada 23 dos que os toman.
É estupendo se es o número un, pero... que pasa cos demais?
E o que é peor, os medicamentos, aínda cando non funcionan,
poden ter efectos secundarios.
Por exemplo, a aspirina; un de cada catro
dos que a toman para reducir o risco de doenza cardiovascular
é, sen sabelo, resistente a ela
e aínda así ten o mesmo risco de sufrir o sangrado intestinal
que mata milleiros cada ano.
Reaccións adversas coma esta son,
segundo algunhas estimacións, a cuarta causa de morte nos EEUU.
O meu avó faleceu tras unha soa dose de antibiótico
que lle provocou un fallo renal.
As reaccións adversas e os efectos secundarios
están moitas veces relacionados coa dosificación
Formeime en pediatría (xente pequena) e medicina interna (xente grande)
Unha noite podía ter que estar na UCI pediátrica,
medindo á fracción do miligramo
a medicación para un bebé;
Á noite seguinte, na sala de urxencias,
tratando un defensa de 180 quilos ou un fráxil paciente dunha residencia
que, normalmente, recibirían a mesma dose de medicamento segundo o manual.
Isto implica que, moitas das veces, estaría inframedicando o defensa
e sobremedicando o paciente da residencia.
E ademais da idade ou o peso
tendemos a ignorar o sexo e a raza na dosificación.
Alén disto, temos un reto enorme
cos incumprimentos e a baixa adherencia.
Moitos dos que precisamos medicación
non a estamos tomando ou estámolo a facer mal.
Nos EE.UU., o 40% dos adultos maiores de 65 anos
teñen prescritos 5 medicamentos ou máis.
Ás veces máis de 15.
E incluso pequenas melloras na adherencia poden salvar moitos cartos e vidas.
Así que, cando pensamos no futuro,
cremos que aí é onde estamos hoxe,
pois a miúdo oímos falar de fármacos intelixentes, personalizados, dirixidos,
do Internet das Cousas, a terapia xénica, a IA,
que chegamos á era da medicina de precisión.
En realidade, aínda vivimos
nunha era de empirismo, de ensaio-erro, de medicina imprecisa.
Podemos facelo mellor.
E se reimaxinásemos o xeito de que tomar as menciñas fose moito máis doado?
De tomar as doses e combinacións que mellor funcionan para ti?
E se puidésemos deixar atrás a realidade
dos cortadores de pastillas e as máquinas de fax
e comezar a obter mellores resultados con custos máis baixos
e salvar vidas e aforrar espazo na túa caixa de urxencias?
Coido que parte da solución está nas novas formas
nas que podemos medir e compartir a información sobre a nosa saúde.
Vivimos nun mundo reactivo, de coidado dos enfermos,
onde a información fica almacenada.
Temos o potencial de mudalo a un mundo dinámico,
proactivo, de verdadeiro coidado da saúde.
Parte diso comeza co mundo emerxente do eu cuantificado.
Podemos medir moito da nosa fisioloxía e dos nosos costumes,
que moitas veces fica nos nosos móbiles,
pero estamos comezando a conectar cos médicos e os coidadores
para que poidan optimizar a prevención, o diagnóstico e a terapia.
E cando o consigamos, poderemos facer outras cousas interesantes.
Tomemos, por exemplo, a hipertensión.
É o primeiro factor de risco de morte prematura e morbilidade no mundo.
Arredor da metade dos norteamericanos adultos teñen hipertensión.
Menos da metade téñena ben controlada.
Isto ocorre porque ás veces fan falta dous ou tres tipos de medicamentos.
E é difícil axustar as doses e seguir os tratamentos.
Cada día, hai 500 mortes evitables nos Estados Unidos
debido á hipertensión non controlada.
Pero agora estamos na era do medidor de tensión conectado.
A FDA vén de aprobar un medidor de tensión que pode colocarse no teu reloxo.
Existen prototipos de medidores baseados na tecnoloxía do radar
que poden compartir en directo a túa presión sanguínea
Así que, no futuro, podería,
no canto de medir a miña tensión nun centro de saúde,
o meu doutor podería ver os meus datos en tempo real
e axustalos segundo fose necesario,
coa axuda dun algoritmo dosificador para a presión
ou usando o Internet das Cousas.
Pero hoxe a tecnoloxía pode facer incluso máis.
O meu reloxo intelixente ten unha función ECG
que pode ser interpretada pola intelixencia artificial.
Levo un pequeno adhesivo, do tamaño dun parche,
que está a emitir os meus signos vitais en directo.
Botémoslle un ollo.
A verdade é que son un pouco preocupantes.
(Risos)
Ben, non son só os meus signos vitais actuais
os que o meu equipo médico ou eu podemos ver,
podería ser todo o meu historial,
e, de novo, podería usarse para modificar a medicación e a dose no futuro.
Incluso o meu peso pode ser cuantificable;
o meu peso, a miña figura,
canta masa, graxa, músculo debería ter,
e usar esta información para optimizar a prevención ou a terapia.
E non é só para os máis tecnolóxicos.
Os enxeñeiros do MIT veñen de modificar a wifi
para que poidamos recoller e conectar os nosos signos vitais
dende aneis conectados e colchóns intelixentes.
Podemos comezar a compartir esta información, o digitome,
e compartir a nosa información sanitaria mediante crowdsourcing
igual que compartimos a condución con Google Maps,
para mellorar a nosa experiencia global de saúde.
Así que, xenial,
podemos recoller esta información.
E se os laboratorios puidesen ir dende as súas centrais
ao teu fogar, ao teu móbil, mesmo ao interior do corpo
para medir os niveis de fármacos ou outros parámetros?
E, por suposto, estamos na era da xenómica.
Eu secuenciei o meu xenoma, hoxe custa menos de 1.000 dólares.
E podo comezar a entender a miña farmacoxenética,
como os meus xenes determinan se preciso máis ou menos dose
ou un tratamento completamente diferente.
Imaxina que o teu médico ou o teu farmacéutico
teñen esta información integrada no fluxo de traballo,
aumentada coa intelixencia artificial, IA, ou como eu lle chamo, AI
aumento da intelixencia,
para poder aproveitala,
para entender, dos máis de 18.000 fármacos aprobados,
cal sería a dose e a combinación correctas para ti.
Ben, quizais agora poidamos optimizar a medicación e a dose,
pero o problema hoxe é que aínda usamos esta tecnoloxía para facer
o seguimento dos nosos medicamentos.
Por suposto, esta tecnoloxía evoluciona,
hai dispensadores conectados, aplicacións de recordatorio,
tapas intelixentes que poden mandarche un chío, a ti ou á túa nai
se non tomaches a túa menciña.
Amazon vén de adquirir PillPack,
así que pronto teremos envío nun día de medicamentos, repartidos por dron.
Todas estas cousas son hoxe posibles,
pero aínda tomamos unha chea de pílulas.
E se puidésemos facelo máis doado?
Coido que unha das solucións é usar mellor a polipílula.
Unha polipílula é a integración de varios fármacos nunha soa pílula.
Xa as usamos hoxe nas menciñas contra a gripe e os catarros.
E existen estudos de prevención con polipílulas,
nos que a combinación de estatinas, tensión, aspirina
demostrou en estudos aleatorizados
reducir moito o risco, comparado co placebo.
Pero estas polipílulas non eran personalizadas, optimizadas ao individuo.
E se puidésemos personalizar a túa polipílula?
Estaría feita para ti, baseada en ti, podería adaptarse a ti,
todos e cada un dos días.
Agora estamos na era da impresión 3D. Podes imprimir próteses personalizadas,
audiófonos, aparatos ortopédicos,
a min incluso me escanearon para facerme uns vaqueiros a medida.
Isto fíxome pensar...
e se puidésemos imprimir a túa polipílula personalizada en 3D?
Así, no canto de tomar seis menciñas, por exemplo,
poderías combinalas nunha soa.
Sería máis doada de tomar, melloraría a adherencia
e sería posible incluso integrar suplementos,
como a vitamina D ou o CoQ10.
Así que, con algunha axuda,
eu chámolles "IntelliMeds",
e a axuda do meu equipo de enxeñeiros de IntelliMedicine
construímos o primeiro prototipo de impresora IntelliMedicine.
E así é como funciona:
no canto de blísters, hai pequenas micromenciñas,
dun ou dous miligramos,
que se ordenan e seleccionan en base á dose e combinación
necesaria para un individuo.
Por suposto, habería doses e combinacións
que xa estarían dispoñibles, as aprobadas pola FDA.
Podemos cambiar a farmacocinética,
superpoñendo profesionalmente diferentes elementos nas micromenciñas individuais.
E, cando prememos imprimir,
imprimes a combinación de medicamentos que poderías precisar un día calquera.
Comezariamos con fármacos xenéricos para os problemas máis comúns.
Case o 90% dos medicamentos que se prescriben son xenéricos de baixo custo.
E unha vez que temos a pílula impresa, podemos facer cousas divertidas.
Podemos imprimir o nome do paciente,
a data, o día da semana, un código QR.
Podemos imprimir menciñas diferentes para reducir a dose de esteroides dun paciente,
ou para reducir as medicacións para a dor.
Esta é unha ollada ao noso prototipo de impresora IntelliMedicine.
Vouna desvelar.
Ten uns 16 silos diferentes,
cada un con micromenciñas individuais.
Agora podo axustar co software as doses individuais.
E cando o fago, o brazo robótico axusta
a abertura destas cápsulas para que liberen as micromenciñas.
Agora podo --
O proceso automatizado vai rotar
para asegurar que se cargan as menciñas.
E, cando premo imprimir,
caerá a través da máquina,
e agora recollo a miña polipílula personalizada
coa medicación e a dose específicas para min.
E podemos botar unha ollada, se mirades a presentación,
podedes ver o proceso enteiro, como se seleccionan os silos das menciñas,
as pastillas caendo dos diferentes silos,
e xuntándose na cápsula individual.
Isto é xenial,
podo imprimir as menciñas feitas para min
en vez de tomar seis pílulas.
Agora podo controlar a miña dosificación.
O meu reloxo está medindo a miña tensión:
preciso axustar a miña menciña para controlala, o meu nivel de Coumadin.
O meu sangue está diluído,
así que baixo na miña micromenciña a dose de Coumadin, un anticoagulante.
E podería adaptarse así todos os días,
de maneira controlada polo meu médico ou cardiólogo.
Podedes imaxinar impresoras máis grandes, rápidas coma esta,
na farmacia da esquina,
na consulta do médico, nun centro de saúde rural.
Pero co tempo poderán facerse máis pequenas e colocarse no teu fogar,
con cartuchos integrados coma este, que serían repartidos por dron.
Poderías imprimir a túa propia polipílula,
cada mañá na túa cociña ou no armario do teu baño.
E podería evolucionar, penso,
nun xeito incrible de mellorar a adherencia das menciñas en todo o mundo.
Agardo que poidamos reimaxinar o futuro da medicina de novas maneiras
pasando da polifarmacia,
as doses únicas, a baixa adherencia e as complicacións
a unha era de medicacións personalizadas, precisas e baixo demanda,
que poidan levarnos a individualizar a nosa propia saúde
e a saúde e a medicina en todo o planeta.
Moitas grazas.
(Aplausos)
Presentadora: Daniel, iso é incrible.
Realmente xenial.
Pero teño unha pregunta.
Canto pasará ata que o paciente da residencia que mencionaches
sexa capaz de imprimir as súas propias pílulas?
Daniel Kraft: Ben, isto é só un prototipo.
Pensamos que o camiño para regulalo será o proceso automatizado,
sobre todo, nas residencias, onde a xente toma moitas menciñas
que ás veces se mesturan,
así que sería un lugar perfecto para comezar con esta tecnoloxía.
Non van evolucionar e comezar con impresoras no armario do teu baño.
Precisamos ser intelixentes e listos ao manexar estas cousas,
pero decatándonos dos retos coa dosificación, a adherencia e a precisión,
e agora que temos estas novas tecnoloxías que podemos aproveitar e integrar,
coido que precisamos novos enfoques como este para activar e fomentar
un verdadeiro futuro da saúde e da medicina.
Presentadora: Moi ben, grazas. Daniel Kraft: Grazas.
(Aplausos)