Δεν θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα που ένιωσα όταν αντίκρυσα την θάλασσα,
και ανέβηκα σε βάρκα για πρώτη φορά.
Για ένα τετράχρονο παιδί,
ήταν η σπουδαιότερη αίσθηση ελευθερίας που είχα φανταστεί ποτέ.
Ένιωσα, ξέρετε, από αυτή την ηλικία
ότι θα ήθελα τόσο πολύ μία μέρα να κάνω τον γύρο του κόσμου.
Όταν ξεκινάς για τέτοια ταξίδια,
παίρνεις μαζί σου όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις για την επιβίωσή σου.
Αυτά που έχεις είναι τα μόνα που έχεις.
Πρέπει να διαχειριστείς αυτά που έχεις
μέχρι την τελευταία σταγόνα βενζίνης, το τελευταίο πακέτο φαγητού.
Είναι απολύτως απαραίτητο διαφορετικά δεν θα επιβιώσεις.
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ''Γιατί ο κόσμος μας διαφέρει;''
Ξέρετε, έχουμε πεπερασμένους πόρους.
στην διάθεση μας, μία φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Ξέρετε, μέταλλα, πλαστικά, λιπάσματα.
Σκάβουμε όλα αυτά τα υλικά από το χώμα και τα καταναλώνουμε.
Πώς μπορεί αυτό να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα;
Σίγουρα υπήρχε ένας διαφορετικός τρόπος να χρησιμοποιούμε τους πόρους παγκοσμίως
ώστε να γίνεται χρήση τους και όχι εξάντλησή τους.
Αυτό το ερώτημα είχα στο μυαλό μου,
και μου