İlk defa denizi gördüğümdeki hissi, tekneye adımımı attığımdaki hissi
asla unutmayacağım.
Bu 4 yaşındaki çocuk için
hayalinin alabileceği en büyük özgürlük hissidir.
Hani bilirsiniz ya o yaşta bile bir gün
tüm dünyayını yelkenli ile dolaşmanın vereceği hissi seveceğimi biliyordum.
Bu yolculuklara çıktığınızda,
hayatta kalmak için ihtiyacınız olan her şeyi yanınıza aldığınızı bilirsiniz.
Elindeki her şey elindekidir.
Benzinin son damlasına, son gıda paketine
kadar elindekileri idare etmelisin.
Bu kesinlikle gerekli, yoksa başaramazsın.
Ve aniden anladım, "Fakat bizim dünyamız neden farklı?"
Bildiğiniz gibi, insanlık tarihinde
bir kez elimizde olan sınırlı kaynaklara sahibiz.
Bildiğiniz gibi, metaller, plastikler, gübreler.
Tüm bunları kazıp kullanıyoruz.
Bu uzun vadede nasıl işler?
Elbette, onları kullanan ve tüketmeyen kaynakları küresel olarak
kullanmanın farklı bir yolu vardı.
Kafamdaki soru buydu ve
ekonominin farklı bir şekilde yürüdüğünü,
malzemeleri kullanmanın farklı bir yolu olduğunu
fark ettiğim bir yere gelmem uzun zaman aldı.
Ve bu döngüsel ekonomi olurdu.
Bugün ekonominin ağırlıklı işleyiş şekli çok sömürücü.
Doğrusal.
Bugün bir çamaşır makinası alırsan
ilk önce vergisini veriyorsun ve sonra içindeki tüm malzemeleriyle satın
alıp kırıldığı zaman ise ki kırılacak, tekrar vergi
veriyorsun. Atık vergisi.
Bu yüzden kendinize şunu sorun:
Sadece ekonomiye dayalı bir gelecek olamaz.
Türkçe çeviri: Damla Turanlı