[Gowanus, Brooklyn]
Tak wiele z bycia artystą zależy od codziennego życia
codziennych interakcjcji, codziennej polityki
I bardzo dużo w takiej pracy dotyczy reprezentacji siebie.
["Maryam Hoseini Codzienne Abstracje"]
Po raz pierwszy zdałam sobie sprawę ze rysowanie to coś, co naprawdę kocham
kiedy miałam trzynaście lat.
Miałam taką nauczycielkę w szkole
i sposób, w jaki uczyła
a także to, że była tak silną istotą
będąc kobietą w miejscu takim jak Iran -
myślę, że byłam tym bardzo zainteresowana
Doskonale pamiętam jaka byłam wtedy
„Chcę po prostu chodzić na te lekcje rysunku”.
„Chcę tworzyć obrazy”.
Miałam stosy papierów w domu moich rodziców.
Zawsze czuję, że jestem rysowniczką
Zaczynam od tego, trochę maluję obraz
a potem rysuję na nim.
Więc to zawsze jest tam i z powrotem.
Poproszono mnie, abym przygotowała pracę na temat znanego poematu
„Layla i Majnun”.
To jest o zakazanej miłości.
Przygotowałam taką serię prac,
„Sekrety między nią a jej cieniem”
Bardziej interesowała mnie postać kobieca,
bo najwyraźniej nikt nie zwracał na nią uwagi
bo chodziło o to jak Majnun stracił rozum.
Byłam bardzo ciekawa Laylah jak ta bardzo wrażliwa kobieta
której zakazano mówienia
a nawet pragnienia
czego naprawdę chciała.
Myślę, że dużo mojej pracy to mieszanka humoru i strachu.
Są chwile, w których naprawdę się śmiejesz
nawet jeśli boisz się wielu rzeczy
W moich wcześniejszych obrazach
przestrzeń, w której znajdują się figury jest bardziej czytelna.
Przez ostatine killa lat
naprawdę wykorzystałam tę czytelność.
Postanowiłam przedstawiać ciała bez głowy,
z powodu polityki wokół tożsamości.
Takie popękane przestrzenie
i fragmentaryczne ciała
są w jakiś sposób odzwierciedleniem mojego osobistego doświadczenia i
życia imigrantki
i osoby, która nawet nie może pojechać do swojego kraju,
i móc wrócić do pracy i życia tutaj, w Ameryce.
Myślę, że te ciała są pełne niepokoju
Ale też z drugiej strony są bardzo silne.
Daję im moc.
Ciągle myślę o interakcji ciała wewnątrz obrazu
i związku ciała z fizyczną przestrzenią wokół.
Interesuje mnie przestrzeń pomiędzy malarstwem a rysunkiem,
publiczna i prywatna.
Ta przestrzeń pomiędzy daje pewien rodzaj otwartości
aby ciała mogły się płynnie poruszać,
do interpretacji widzów.
Obecność ludzi tam
prawie uzupełnia
czy też buduje to
przedstawienie.